X
تبلیغات
چو ایران نباشد تن من مباد

چو ایران نباشد تن من مباد
عبدالرضا قاسمی 
قالب وبلاگ
خانواده مجازی
.
.

معرفی وبلاگ نویسان لر زبان " خرم سعیدی "

 

نام : خرم سعیدی

نام وبلاگ : آیاپیر

آدرس وبلاگ : http://ayapir2.mihanblog.com/

لینک وبلاگ :     سعیدی - خرم

 بیوگرافی

خرم سعیدی،اصالتاً بختیاری هفت لنگ از طایفه "سهید" تیره "بُنگو"است . آقای سعیدی در باره سال تولدش می گوید :<< اگر به شناسنامه ام اعتمادی باشد متولد مهر 1339 شهرستان ایذه ام ،در صورتی که مادرم می گوید در بهار متولد شده ام اما متصدی آمار عشقش کشیده و چند ماه یا سال شناسنامه را با اختلاف کم و زیاد نوشته شاید به خاطر سربازی یا رفتن به مدرسه ویا اغراض دیگر . هر چه باشد بختیاری زاده ای از این  دیار هستم که مدتهاست  دچار نوعی خود کوچ اجباری شدم و به شهریار روی آوردم و در آنجا سکنی گزیدم>>.

سعیدی در رشته زبان و ادبیات فارسی درس خوانده و  از دهه شصت تا کنون شعر می گوید  از سال هشتاد بنا بر دلائلی به زبان محلی بختیاری روی آورد و بیشتر اشعارخود را در قالب نیمائی بختیاری می سراید و اشعار فارسی را مکتوم گذاشته  و بسیار کم به زبان رسمی و فارسی معیار شعر می گوید  .

خرم سعیدی می گوید: << گاهی نیز مقالاتی در زمینه های مختلف دنیای مطلوبم اسطوره  نشر می دهیم که یا در روزنامه ها و یا ماهنامه ها درج می گردد یا در وبلاگ شخصی خودم منتشر می شود. بیش از پانزده سال است  در رابطه با اشتراکات زبانهای ایران قدیم از جمله پهلوی و اوستا و دیگر زاگرس نشینان حتی گسترده تر از این مرزها، با زبان بختیاری کار می کنم  که به صدها صفحه رسیده و همچنان در حال انجام است شاید روزی به دست چاپ سپرده شود .>>

او بیشتر اشعار و مقالات خود را ( فارسی و بختیاری) در وبلاگش منتشر  تا در دست رس همتباران قرار گیرد  . از نظر شغلی سالهاست مدیر منابع انسانی موسسات خصوصی است و در مناطق جنوب کشور خدمت  می کند  . 

 

***************************

یادداشت استاد رهدار  

 

همه مون شیر یَه دا خَردیمه

خُرم شاعر گلاب اشک ، کسی که در جستجوی لبخندی تمام شبها را در نوردیده تا دلهای تب داری را بیابد که تُک تُک اشکهای ریخته برزمینی را بُستانی پر از نقش نگارین کند شاید این بستان همان نقش نگارهای بی بی باف های قومش باشد که به تعداد هر گره قطرات اشکی رنگهای نگارینی را جلا داده باشد و چه بسیار گره هایی که با آوازین بلالهای چالی و گاگریوهایی ماررو(مادر و فرزند) بر دل تاروپود این نگاره ها دلبسته نشده باشد. گرچه خوب می داند که از ته دلش فانوسی سوسو می کند تا بیاید افتو زنونی(طلوع – مشرقی) ناوَرن گفت ( به ناگاه) که ریشه ی خانه شب را بسوزاند . زیرا که او شب را بهتر ازهرکسی در شعرش می شناسد و با خورشید و ماه و ستارگان پیوند قوم و خویشی دارد. بهره گیری کاکا خرم از واژگان فراموش شده ی لری بختیاری با توجه به شیرازه های بوم شناسی اش خود گنجینه ای ست پنهان که با داشتن آگاهی و دانشی در خور که درریخت شناسی و صناعات ادبی، زبان و ادبیات کهن فارسی و معاصر دارد بازخدمتکاری خالص و وفادار به ارباب شعر لُری ست . زیرا که خرم معتقد است : "همه مون شیر یَه دا خَردیمه "اینکه

تمام ما لُرزبانان از یک سینه شیر خورده ایم و فرزندان همان زبان مادری هستیم ، شکی نیست . باشد که بتوانیم قدردان و پاسدارندگان این شیر حلال باشیم .رهدار -  

 

یادداشت غفور اسکندری سبزی

 

"ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر"

اغلب با خود می گویم؛ کاش دنیای ما ازنیک اندیشانی چون؛ خرم سعیدی  لبریز بودتا همیشه در باغ وبوستان معرفت نفس می کشیدیم.

گاه به خرم سعیدی که می اندیشم ودرصداقت وصلابت وانسانیت وعلم او غرقه می شوم برای لحظاتی مات ومبهوت می مانم، زیرا او از ناب ترین دوستانی است که خداوند داده است

یکی از دغدغه های شفاف سعیدی، پاس داشت فرهنگ وادب است، اوهیچ گاه دچار کبر وغرور کاذب نمی شود و درنهایتِ تواضع وفروتنی می کوشد تا این رسالت عظیم را به خوبی انجام دهد

خرم در حوزه ی فرهنگ لربختیاری کارهای شایانی ارائه کرده و در وبلاگ پرمحتوای آیاپیر موجود است که می توان به نمونه های آن ازجمله؛ "مه نو"، "سوگ سرود"، "زمونه"، "مثنوی دویتی"، "پاییز" و "بی عروس" اشاره کرد

سعیدی ادبیات را به خوبی و روشنی می داند وعلاوه بر تسلط او به ادبیات فولکلور، در حوزه ی فارسی نیز آثارگران سنگی برجای نهاده است

خرم سعیدی بسیارتلاش گر وپرکاراست و درنوشته هایش صداقت موج می زند و واقعیت های تلخ وشیرین را به تصویر می کشد و می کوشد تا ارزش های انسانی را درلوح زرین ادب پارسی پاس بدارد و به آینده گان بسپارد.اسکندری سبزی - غفور

 

 نمونه اشعار آقای خرم سعیدی

آسمون

گـُمبذِ آسمون طاق بَسه     / گنبد آسمان طاق بسته

یَه چرا مینِ  گـُمبذ نِشَسه    / چراغی میان این گنبد نشسته

خاطِرُم جَم کـُنـُم دینِ او مَه  / حواسم را دنبال این ماه جمع می کنم

شیشه جونمه ای شَو شَه        / این شب سیاه عزیز ترین است

بهتر اِزشـَویِ مه مینِ1 دنیا      / بهتر از شب ِ مهتاب در دنیا

عالمی دی میه1 داره خدا       / مگر عالم دیگری خدا دارد

اَر کِه مه رَه چه خاکی کنم سر   / اگر این ماه برود چه خاکی بسر کنم

یَه غمـُم کـَم دُو غم نی بَرُم جون   /  یک غم کم بود با دو غم جان بدر نخواهم برد

تَک چرائی که اِیسُو مِنِ اَو            / تک چراغی که در آب می سوخت

مُرد وُ دنیا مَنی بردِسِه خَو            / مرد، انگار دنیا را خواب برده است

هُشک اَویدُم وِ تَرسِ یَه دِشمِن        / از ترس دشمن بر جای  خشک شدم

کِه کَمین کِرده گاشِه وِ جونم         / که شاید برای جانم کمین کرده باشد

اِی گُدی مَر مَزارِ بیاوون               / پنداشتی این بیابان قبرستان است

یَه تفنگِ لَکاته وِ شُونم                 / یک تفنگ قراضه ای به دوش داشتم

ری وِریم سیم بی سیم وا خار         / رو برویم سیم خار دار بود

باد اِ دَونی جِلَو تَر وِ هُوشم               / باد از خاطر من زودتر می دوید

شُف تُری وَی وُ اِی خَه وِ گوشُم         / صدائی به گوشم رسید

بُته ها سایه ها وَنده وادیر                 / بوته ها سایه های درازی انداخته بوند

جُورِ غولی گـُدردن وِ واویر               / مانند غول از خاطرم می گذشتند

دل اِگُو کُر بِدَو هُو یَه دِشمِن             / دل می گفت : آن دشمن است فرار کن

پا گِرفگار وُ فِرگِ بَچونُم                 / پایم گرفتار و فکر بچه هایم بودم

دشنه ای مِن ساهی بلیوه                   / دشنه ای در سیاهی می درخشد

بُل گرم جَور گـَنُم برشته                    / مثل گندم در حال تفت دادن از جا می پرم

دی دی اَی غاقلِ دل چه وابی                / ای دل ِ غافل دیدی چه شد

دَسِ دشمن مو ایچو اسیرم                     / من ایجا در دست دشمن اسیر شدم

کُور مالون قَدم نُم وِ پیشتر                      / مانند کوران دست مالان قدم جلو می گذارم

تیه تینِ مِنِ شَو کـَی اِی دی                      / در این شب تیره مگر چشم جائی را می بیند

تا وِ خُو وَیم یَهَو دل نهیو دا                       / تا به خود آمدم دل نهیب  زد

کُر چِته اُونُو یَه مُستِ خارن                        / پسر چه شده آنها مشتی خار هستند

دَودَوین وِ فِرمُونِ بادن                                 / خاشاکی اند  به فرمان باد

یا رُوا پیره دین مُشک اِگَرده                          / یا روباهی پیر که دنبال موش هستند

شَو اِزی دَس وُ پاسِه وُ جُون دا                        / شب دست و پا زد و جان داد

کاکِونگ اِی گُرو مِن خَراوه                              / جغد در ویران پنهان شد

کـُور اِ بُوهن دَو شَوگـَردِ تینا                               / آن دو خفاش تنها کور می شوند

تاکِه تیغشتِ اَفتَو دراهه                                      / تا نور خورشید را می بینند

                           زمستان 1391 خورشیدی- بندر عباس خرم سعید

                                                                        **************

وطن

بر مخمل مقدس شب

با رنگ سیمگون ماه

نویسم بر آن وطن

تا دست اهرمن

نرسد گِردِ دامنش

"ن" شب است وطن

ستاره نقط بر آن

شیر شمشیر به مشت یساولش

شب، پیل جنگی نادریش

ماه، آینه پشت پیل

تا وارمد دشمن زبون

ز گردِ وطن

از هیبت شیران مشت شمشیر

گرد نظر حتی، دورِ دورِ دور

دستش که هیچ

پای تصورش ، لنگِ لنگِ لنگ

کریزد دیار دیار

از ترس کودکان وطن

مثل آفتاب نیزه یدست دنبال ماه      

                                                   بهار 1392 بندر عباس

 


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
برچسب‌ها: معرفی لر بلاگها, خرم سعیدی, استاد رهدار, غفور اسکندری سبزی
[ 92/09/17 ] [ 4 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

 معرفی وبلاگنویسان لر زبان 24 " علی حسین عزیزی "

مقدمه : علی حسین عزیزی به گواهی شناسنامه اش  در تاریخ اولین روز زمستان 1336 در شهرستان بروجرد به دنیا آمده. او  دوران تحصیلات ابتدایی خود را در بروجرد و در مدرسه جمال واقع در خیابان سعدی گذراند و دوران دبیرستان را در دبیرستان بحرالعلوم وسیکل دوم را در دبیرستان محمد رضا شاه سابق در خیابان جعفری پشت سر گذاشت. ایشان  سپس به خدمت سربازی رفت .او رزمنده ؛ فرهنگی ؛ ادیب و شاعر بروجردی است که در حال حاضر مسئولیت های متعدد ادبی در شهرش را عهده دار است .

 

                              

آدرس وبلاگ :

 http://alihosein-azizi.blogfa.com/

 

زندگی نامه آقای " علی حسین عزیزی "

علی حسین عزیزی به گواهی شناسنامه اش  در اولین روز زمستان 1336 در شهرستان بروجرد به دنیا آمد. او  دوران تحصیلات ابتدایی خود را در بروجرد و در مدرسه جمال واقع در خیابان سعدی گذراند و دوران دبیرستان را در دبیرستان بحرالعلوم وسیکل دوم را در دبیرستان محمد رضا شاه سابق در خیابان جعفری پشت سر گذاشت. ایشان  سپس به خدمت سربازی رفت .

 آقای عزیزی پس از پایان سربازی که توام با انقلاب اسلامی بود در فعالیت های سیاسی اجتماعی ومذهبی شرکت می کرد درسال 1359 به استخدام آموزش وپرورش درآمد ودر قسمت های مختلف مشغول خدمت شد  در زمان جنگ تحمیلی بنا بر وظیفه چند ماهی را در جبهه ها حضور پیدا کرد.

ایشان حدود چهار سال معاون تربیت معلم زینب کبری  و حدود پنج سال معاونت آموزش وپرورش شهرستان بروجرد را بر عهده داشت.  از دوران دبیرستان علاقه به شعر پیدا کرد و گاه گاهی اشعاری اجتماعی در قالب غزل و رباعی می سرود. 

آقای عزیزی  مشوق خود را  در آن زمان مرحوم منوچهر محمدی می داند و اعتقاد دارد که  مرحوم محمدی  فردی بسیار جا افتاده ومتین  و یکی از دبیران برجسته آموزش وپرورش محسوب می شدند  .

 بعد از انقلاب کار سرودن شعر را با حضور در انجمن های ادبی وشرکت در شب های شعر وکنگره های مختلف بطور جدی ادامه داد  و سالها به عنوان دبیر انجمن ادبی ومجری برنامه های هفتگی این انجمن که به نقد و بررسی اشعار شعرا می پرداخت در خدمت شعرا ونویسندگان عزیز بود و اجرای اکثر همایش ها وکنگره هایی را که در شهرستان بروجرد برگزار می شد بر عهده داشتند .

آقای عزیزی هم اکنون عضو هیئت موسس انجمن ادبی استاد مهرداد اوستای بروجرد ومسئول انجمن ادبی سخنوران را که زیر نظر اداره فرهنگ وارشاد اسلامی فعالیت می کند عهده دار است . او  همچنین مسئول انجمن ادبی کتابخانه های عمومی شهرستان بروجرد می باشند  و قسمت فرهنگی ،هنری،ادبی هفته نامه فرهنگ بروجرد زیر نظر ایشان هر هفته به چاپ می رسد. در زمان جنگ تحمیلی بسیاری از اشعارش به مناسبت های مختلف در هفته نامه های سراسری وروزنامه ها ومجلات کشوری به چاپ رسیده است . در سال 1382 اقدام به چاپ اولین مجموعه ی شعرش  تحت عنوان زیر سایه تنهایی نمود و سپس زنگی نامه یکصد نفر از شهدای بروجرد را به رشته تحریر درآوردم تحت عنوان (تبسم در خون ) . او در این کتاب بجز پرداختن به زندگینامه مختصر صد نفر از شهدا برای هریک از این عزیزان قطعه شعری در قالب های مختلف سرود که برای خانواده های محترمشان به یادگار بماند.

پس از آن چند کتب دیگر نوشته از جمله کتاب محراب عشق ،بیداری اسلامی و انوار معرفت  وفعلا چند کتاب شعر ونثر دیگر آماده چاپ دارد

 

شعری از ایشان: 

امشب بدون چشم تو فردا نمی شود

امشب بدون چشم تو فـــردا  نمی شود             بغض گلوی خسته ی من وا  نمی شود

مردم دراین  هوای  غــــــــــم انگیز  انزوا              پرواز را زمیـــــــــــنه مهیــــا  نمی شود

ای معنـــــــی شقایق و دریا  و آیــــــــنه               هستی بدون عشق تومعنا نمی شود

در دفـــــــــتر خیال من  ای شور  زندگی              آبی تر از نگاه تو پیــــــــــدا   نمی شود

مجنون چــشم های به ره مانده ی  مرا               اینجا کسی به خوبی لیــــلا نمی شود

این لحظه های سردونفس گیراضطراب               پایان چو عمر تـــــــیره ام آیا  نمی شود

با خود مرا ببر به افقـــــــــــهای روشنی               ماندن در این کویر عطش زا  نمی شود

 

*************

معرفی کتابی از ایشان  

                                                                        

                                              مجموعه ی شعر زیر سایه ی تنهایی

                                                    سروده علی حسین عزیزی

انتشاراتی حروفیه

نوبت چاپ :اول 1382

  کتاب زیر سایه ی تنهایی مجموعه ی شعــــری است که در سال 1382 توسط انتشاراتی حروفیه به چاپ رسیده است. این کتاب که گزیده ی اشعار سالهای 1365 تا 1380 عزیزی است شامل  29 غزل و5 قطعه شـــــــعر سپید می باشد.شاعر سعی کرده است بازبانی ساده وبی آلایش وبه دور از هرگونه تکلف،دل مشغولی های خودرابیان نماید ،به گونه ای که بتواندبه راحتی بامخاطبین خودارتباط برقرار کند.

 

یادداشت سید احمد خوشبین استاد زبان و ادبیات فارسی:


مختصر شرح حالي از استاد علي حسين عزيزي بروجردي


شب چله و نخستين روز از زمستان سال 1336 خورشيدي، خانواده مرحوم حشمت اله عزيزي صاحب فرزند پسري شدند، كه با واسطه جو مذهبي حاكم بر خانواده و علاقه وافري كه به خاندان و اهل بيت عصمت و طهارت داشتند، نامش را ( علي حسين) گذاشتند.اين طفل كه در يكي از خانه هاي كوچه و محله ( حمام خشتي) چشم به دنيا گشود، به واسطه آنكه در خانواده اي متوسط و در يكي از محلات مستضعف نشين بروجرد" به عرصه حيات قدم گذاشته بود بعد ها و در هر حال پيوسته، فكر و ذكرش در همه وقت به ياد و وضع طبقات فرو دست جامعه بود و هست.پس از گذراندن دوران كودكي در خيابان و محله جعفري، گذر حاج ظهرابي، خيابان 12 متري( خيام) و .... به دبستان جمال در خيابان سوزني( سعدي) قدم گذاشت. آنگاه دوران دبيرستان را در رشته انساني( ادبي) به دبيرستان محمد رضا شاه رفته ، موفق به گرفتن ديپلم ادبي گرديد. وي پس از گذراندن دوران سربازي و به سال 1359 به استخدام آموزش و پرورش در آمد و دوران خدمات خويش را در روستا و شهر پي گرفت و در دايره حسابداري و امور مالي اداره و نيز مقاطع راهنمائي و ابتدائي به انجام امور وظايف محوله پرداخت. و همزمان با كار، موفق به گذراندن دوران تخصيل در دانشگاه آزاد واحد بروجرد و اخذ مدرك كارشناسي زبان و ادبيات فارسي گرديد. با آغاز هجوم دشمن بعثي به خاك ميهن عزيز ايران، بنا به وظيفه انساني – مذهبي به جبهه ها شتافت و چند ماهي را در جبهه ها گذراند. در دبيرستان به واسطه علاقه و ذوق شعري كه در خود احساس مي كرد، با تشويق بجا و به موقع يكي از اديبان و دبيران دبيرستان، شادروان مرحوم منوچهر محمدي دره گرگي، به كار شعر و شاعري بطور جدي، اهتمام ورزيد. كه تا امروز اين موضوع ادامه دارد. ايشان همزمان در چندين انجمن و محفل ادبي از جمله:‌انجمن ادبي اوستا- كانون بازنشستگان آموزش و پرورش بروجرد و اشترينان- انجمن ادبي سخنواران و كانون كتابداران شهرستان بروجردو .... بطور جدي همكاري و وظيفه اداره و نقد و بررسي آثار ارائه شده را به كمك ديگر استادان حاضر در جلسه، پيگيري مي نمايد. همچنين در نشريات محلي همچون هفته نامه فرهنگ بروجرد، قسمت و ستون:( فرهنگي، هنري، ادبي) را مديريت مي كنند. و به مناسبت با ديگر نشريات كشوري هم، همكاري صميمانه از خود نشان مي دهند. تاكنون نامبرده موفق شده اند چندين جلد كتاب: شعر، مقاله و تاليف را به جامعه ادبي، فرهنگي، مذهبي ارائه دهند از جمله:‌ 1 ‌- ( زير سايه تنهائي) گزيده شعرهاي 1365-1380 ،انتشارات حروفيه به سال 1382، در بردارنده 29 قطعه شعر كلاسيك به همراه 5 قطعه شعر آزاد – 2 ( محراب عشق) برگزيده اشعار و مقالات جشنواره شعر و مقاله" نماز،مسجد، كتاب" به اهتمام علي حسين عزيزي انتشارات حروفيه به سال 1388 و همراه 8 تصوير رنگي آخر كتاب. 3 – (تبسم در خون) شامل زندگي نامه يكصد نفر از شهداي شهرستان بروجرد كه در جنگ تحميلي با تقديم جان و خون شان به پيشگاه ملت و آئين و كشورشان كه در طبق اخلاص نهادند، همراه مختصر شرح حال هر يك و قطعه شعري كه شاعر كه به ياد و بخاطر آنها سروده است، انتشارات ارديبهشت جانان خرم آباد زمستان سال 1390 – مدتي است همين بخش هاي كتاب (تبسم در خون) به شكل پاورقي در صفحه 3 هفته نامه فرهنگ بروجرد در حال نگارش و چاپ است. 4 – ( بيداري اسلامي)‌مجموعه مقالات همايش بيداري اسلامي به اهتمام علي حسين عزيزي، نشر پرستوي سفيد تابستان 1391 - كتاب با تصوير و بيانات مقام رهبري در نخستين اجلاس بيداري اسلامي زينت يافته است و در بردارنده بخش هائي از خطبه هاي نماز جمعه حضرت آيت اله حاج شيخ حسن ترابي امام جمعه بروجرد در همين رابطه به همراه پيشگفتار مختصر گرد آورنده و 8 مقاله و 12 قطعه شعر،‌كه مقاله صفحه 48 توسط صبيه استاد عزيزي خانم زينب عزيزي، دكتراي زبان انگليسي و مدرس دانشگاه آزاد نگاشته شده است، مي باشد. 5 – ( انوار معرفت) زندگي نامه و 11 گفتار از فاضل ارجمند و خطبي توانا، زنده ياد حجت الاسلام محمد حسين ( لشني) حسين دوست" 1/6/1342 – 26/5/1382 " به همراه 14 عكس سياه و سفيد و مقدمه گرد آوري كننده – انتشارات حروفيه زمستان 1391.

علي حسين عزيزي در كنار تاليف و قلم زني و شعر و شاعري، با آنكه سال 1387 به افتخار بازنشستگي نائل آمده است، در سال 1359 به همراه تني چند از همفكران و دوستان در گذشته و در قيد حيات، اقدام به تشكيل( هيات 14 معصوم) نمود. كه در سال 1363 بطور عملي تاكنون يكشنبه شب ها ( شب دوشنبه) به شكل گردشي، جلسات قرائت قرآن مجيد، دعاي توسل و ذكر مصيبت حضرت خامس آل عبا(ع)، بطور جدي دائر و برقرار است. نيز به شكل غير مستقيم در ديگر فعاليت هاي اجتماعي- فرهنگي- مذهبي همچون ستاد برگزاري نماز جمعه، روضه و شركت در هيات هاي مذهبي در حال فعاليت به سر مي برد.خوشبختانه خانواده ارجمند ايشان خاصه خانم مقدسي، همسر بزرگوارشان هميشه همچون دست راست و كمك كننده در اين حركت هاي اجتماعي همراه و همگام با وي، ياري رسان شان بوده و هستند.علي حسين عزيز در زمينه شعر و شاعري، شاعري ارزشي و آئيني بيشتر به حساب بايد آورد. كه در عين حال كه، در قالب كلاسيك شعر مي سرايد،‌نيز در زمينه آزاد و سپيد هم دست به طبع آزمائي زده است. نمونه اي از سروده هاي استاد عزيزي را مرور مي كنيم:

                                          اگر چه خانه ام ابری است      

  من از پرواز سرشارم اگر چه خانه ام ابری است     واز دیوار بیـــــــــــزارم اگر چه خانه ام ابری است

  بیــــــــادر خلوتم بنشــین توای زیبــــــای رویایی    دلی آئینه گون دارم اگر چه خــــانه ام ابری است

  کنـــــار چشم های توفضای سینه ام آبی است     ویک قطره نمی بارم اگر چه خــانه ام ابری است

  امیــــــد پرگشودن رابه سمت روشـــــــنایی ها     ببین در چشم بیــدارم اگر چه خانه ام ابری است

  بهــــــــــاری می شود باتو تمام لحظه های من     به دل شوق تورادارم اگر چـــه خانه ام ابری است 

 

فصلی غزل

یک باغ گل، فصلی غــــزل ،شاداب باتو            یک کهکشان آئیــــــــنه ومهتــــــاب باتو

دشتــــــی بلا،دریایــــــی از اندوه بامن            دنیـــــــــایی از خوبی ،دلی بی تاب باتو

پر می کشد در آسمان چشـــــم هایم            دنیــــــــــایی از احساس خوب وناب باتو

بردی مــــرا تا اوج عشق و می پرستی            آن شب که بودم یک نفس در خواب باتو

گلواژه های شعر با احساس من هست          چون چشـــــــم تو رویایـــــی ونایاب باتو

 


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
برچسب‌ها: علی حسین عزیزی
[ 92/08/13 ] [ 4 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

           معرفی وبلاگ نویسان لر زبان 23- " ماشااله  اکبری "

 

 مقدمه :ماشااله اکبری از شاعران و  وبلاگ نویسانی است که آرام و بی حاشیه کارش را انجام می دهد . ایشان را امسال در بازدید نوروزی وبلاگنویسان در قلعه فلک الافلاک دیدم. بهمراه دختر خانمش  آمده بود . آنجا هم آرام بود و بیشتر شنوده ی گفته های دیگران ! از ایشان از واتوره پرسیدم . گفت : واتوره به معنای درد دل همراه با اندوه و حرف زدن با نارضایتی محلی است برای درج حرفهای ناگفته در قالب شعر بومی و به زبان لکی

 

 

نام : ماشااله اکبری

نام وبلاگ : واتوره

آدرس وبلاگ :http://bluman.persianblog.ir/

 ئِه کو کُتَلِم هُم پِشْتَه بی یِمْ

بِرا بِنَ سوین باوَه کُو چی یِم

رفیق رَزوئِمْ هُمْ دا دِرّکِمْ

ئِه دوئِمُن درد یَکِ َئَه سی یِم

 

                                زندگی نامه آقای اکبری به قلم خوش 

من ماشا اله اکبری هستم. به اعتبار شناسنامه ام و نیز مستند به گفته های مادرم در نیمه شب اول فروردین سال هزار و سیصد چهل و هفت خورشیدی کنار (کونِکْ) پر از آتش و غوطه ور در مهربانی ایلیاتی اطرافیانم پای به دنیا نهادم.پدر و مادرم دختر عمو و پسر عمو هستند و اینک من نتیجه عجیب و غریب یک ازدواج فامیلی ام.

متن کامل در ادامه مطلب


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 92/07/13 ] [ 9 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

مقدمه : امیر هوشنگ گراوند  شاعر، نویسنده و  منتقد لرستانی ،  متولد 29  مرداد ماه سال 1346 و ساکن یکی از دهستان های کوهدشت لرستان به نام اشتره گل گل است . او   فرزند پدر و مادری کشاورز است  که تنها تا پایه ی دوم راهنمایی فرصت و امکان تحصیل داشت . گراوند  علت ترک تحصیل اش را چنین بیان می کند :  در سال 1359 از بد یک حادثه و آسیب دیدگی و ضایعه ی نخاعی پیامد آن هفتاد درصد بدنم دچار معلولیت جسمی / حرکتی شد و سی درصد بقیه ام دچار تخیل . بدین طریق روزی از روزها هایکو وار نوشتم :بانیمه ای از حس / با نیمه ای از لمس / تجربه می کنم / تمام قد / مرگ و زندگی را ... و همین جوری ها بود که تلفیق مرگ و زندگی در کلیت اش مایه هایی دستم داد که نسبت به آن قالبی شاعرانه بگیرم و کنش هایی داشته باشم بنام شعر .

 

 امیر هوشنگ گراوند

http://amirhooshanggaravand.blogfa.com/

دار

بر دار
یکی قالی می بافد
یکی ، حلقه و طناب
یکی … چو من
بی دار و قالی و حلقه
تار و پود گسسته ام را
بر بالای بلندت به دار کشیده ام
چنگ می زنم
شانه می کشم
نقش می ریزم
گره می زنم
می بافم :
مویت را
که وجودم همه
به تارئی از آن
بند است !

****************

او تنها نمی‌ماند! (درباره‌ی امیرهوشنگ گراوند) /هوشنگ رئوف

                              

با چشمانی از سؤال و عسل

و رخساری برتاخته از حقیقت و باد

مردی با گردش آب

مردی مختصر که خلاصه‌ی خود بود.

در غروب بارانی روزی از ۶ سال پیش در انتشارات افلاک، نگاهم به کتابی افتاد به نام «طرح» و روی جلدش چاپ شده بود: مجموعه اشعار امیرهوشنگ گراوند نام شاعر بومی و شوقم برای خوانش آن افزون شد. در صفحه‌ی دوم کتاب، خودش را این‌گونه تعریف کرده بود: «سال ۵۹ از بد یک حادثه دچار آسیب‌دیدگی و ضایعه‌ی نخاعی شدم که هفتاد درصد از بدنم دچار معلولیت جسمی و سی درصد بقیه دچار تخیل.» با خواندن همین چند خط کوهی از درد آن‌چنان بر سینه‌ام نشست که هنوز هنوز است پراشه‌هایی از آن لای زخم‌های دلم بیرون می‌زند و زمزمه‌ می‌شود:

آه ای یاران/ کو کوه‌مردی که فتح کند / ارتفاع بلند اندوهم را / بر بلندای این کوه درد/۱

بر آن شدم که به دیدار این پرنده‌ی زمین‌گیر بروم که بر بلندای درد خود ایستاده و تنهایی اندوه‌بارش را سر می‌دهد.

با خودم گفتم من که مرد فتح آن قله نیستم؛ پس می‌توانم لحظه‌ای در دامنه‌اش بیاسایم و دل به «آهنگ رودی روان»۲ بسپارم که از حافظه‌ی کوه‌وارش جاری می‌شود. جاری‌ِ تفکری از باستان تا اکنون! نمی‌دانم چه شد‍! که نرفتم! امروز بعد از شش سال که شال بلند کهولت بر کمرگاه استخوانی آن سال‌ها و ماه‌ها پیچ خورده است به وسعت همان روزگار رفته از وعده‌ای که به دلم داده‌ام شرمسارم شبی در مرتب کردن قفسه‌ی کتاب‌هایم کتاب «طرح» را دیدم با همان معصومیت روز نخست؛ وای! وای! « خواب وخیال/ سنگ بر سنگ / سنگ گور می‌شود / کتیبه‌ی ادراک / خاک روی خاک / خاک می‌شود / خواب خیال»۳

سنگ‌های دنیا روی سرم ریخته شد و دهانم پر از خاک. باید پیدایش کنم مگر بیش از یک ساعت فاصله با او دارم؟ چرا این یک ساعت، لای ۶ سال و پیچ و خم این‌ همه وقت، ‌گیر کرده است؟ به پرس‌وجو افتادم و از خوش‌اقبالی‌ام بعدازظهری از همین روزها، دوست سال‌های دورم محمدحسین آزادبخت به اتفاق آقای مرتضی خدایگان و عزیز مهربان جعفری ، سعادت دیدارشان نصیبم شد. و در بین حال‌و‌احوال از امیرهوشنگ گراوند پرسیدم. مگر می‌شود اهل آن ولایت باشی و امیر را نشناسی. شور و شوق دیدار در وجودم شکلی زیبا گرفت و قرار را مشخص کردیم. با دیگر عزیزان مهرورزم در میان نهادم. عزیزانی ‌که مهربانی را با گام‌های بلند برایم همیشه گز کرده‌اند بی‌حساب و کتاب با بهرام سلاح‌ورزی و عبدالرضا شهبازی و اشتیاق، بالی شد بر شانه‌هایم. بعدازظهر پنج‌شنبه‌ای از کنار مردگان با عذرخواهی گذشتیم و با محمدحسین آزادبخت و امین آزادبخت هماهنگ شدیم در کوهدشت به سمت اشتره گل‌گل.

به دیدار پرنده‌ای آمدیم که سال‌هاست پرواز بر  شانه‌اش ایستاده است و از آسمان فقط به اندازه‌ی یک پنجره سهم دارد برای دیدن شنگولی بهار برای دیدن عرق‌ریزان تابستان برای دیدن عبور عارفانه‌ی پاییز و سکنای ماندگار زمستان! امیر بر اریکه‌ی تنهایی خود نشسته، نشستنی که شکل پرواز است شکل برخاستن است.۴ عقابی به حراست از کوهی کلمه با گستره‌ی بال‌هایش در وسعت تخیل رد نگاه امیر را دنبال می‌کنم که از قاب پنجره عبور می‌کند و بر درختی پر از گنجشک می‌ماند. درختی که سی سال است در چشمان امیر قد کشیده است و شاید در لابه‌لای شاخ و برگ همین درخت تنهایی‌اش را سر می‌دهد. می‌گویم جناب گراوند آمده‌ایم که برایمان شعر بخوانی.

دفترش را باز می‌کند و ساده و متین کلمات را تکلم می‌کند و خانه پُر از پرواز کلمه می‌شود، انگار همین لحظه قفل از قفس کلمات برداشته است که در آنی گم می‌شویم در شوقِ آنیِ همه بال.

می‌گوید تا به حال فرصتی این‌چنین نداشته‌ام. می‌گویم از کتاب «طرح» خیلی فاصله گرفته‌ای! به حالت تأیید، سر را تکان می‌دهد همراه با لبخندی.

می‌گویم شعرت فلسفی شده است، باز هم همان تأیید و لبخند. با دوستان بحث فضای مجازی را به میان می‌کشیم که بهترین وسیله‌ی ممکن برای امیر همین فضاست که می‌تواند در کنار طاقچه‌ی کتاب‌هایش، گاه‌گداری خارج از این خانه دست تنهایی‌اش را بگیرد.  و در جهان شعر قدم بزند. یقین می‌کنم که خودش هم به این باور رسیده است اما با حضور خانواده که در جمع ما نشسته‌اند منکر این ضرورت می‌شود و می‌گوید زیاد واجب نیست…مطرح می‌شود که سال گذشته حدود صد یا کم‌تر یا بیش‌تر لب‌تاپ درمیان افرادی  با شرایط جسمی امیر حتا با درصد کم‌تر معلولیت توزیع شده است. کاش امیر هم یکی از آن گیرندگان لب‌تاپ بود و با انگشتانش درلحظاتی می‌رفت به خیابان‌ها و شهرها و سرزمین‌های دور و بر اسکله‌ای می‌نشست به تماشای حرکت موج‌وار شعرهای ناب در حجمی وسیع. چه کسی بیش‌تر از امیرهوشنگ گراوند می‌تواند یار و هم‌دم کلملات باشد؟ راستی تا به حال یک مسئول فرهنگی ارتباطی کوتاه با او گرفته است، آن‌هم در شهرستانی مثل کوهدشت که حتا درخت‌های خیابان هم نامش را می‌دانند! آن‌هم با هویت شاعر، داستان‌نویس، منتقد ادبی و …

امیر بازهم شعر می‌خواند. شعرهایی سنگین با بار فلسفی که جوانه‌های این باروری امروز را درکتاب طرح دیده بودیم.

اقیانوس آرام / ز آن‌رو رام است و/ به رفتار/که ظرفیت ظرف / بالاست

با خودم زمزمه می‌کنم: پر پرواز ندارم اما دلی دارم و حسرت درناها.۶

امروز امیر، امیر سواران دل‌تنگ واژگان است و غیر لب‌تاپ، دیدار دوستان را نیاز دارد به هم‌زبانانی از جنس خودش که زبان دلش را می‌دانند. بیاییم لحظه‌ها را دریابیم که چشم فردا کور است.۷

چند ساعتی در محضرش به فیض شعر می‌رسیم و مهمان‌نوازی خانواده‌اش که ما را غرق در محبت می‌کنند. هرچند دل از امیر جدا نمی‌کنیم ولی می‌بایست خداحافظی کنیم. در آستانه‌ی غروب، کوهدشت را پشت سر می‌گذاریم به این امید که قدر امیر هوشنگ شاعر را بدانیم و باور کنیم که بودن امیرهوشنگ گراوند یک‌بار اتفاق می‌افتد. و یقین می‌کنم که امیرهوشنگ، تنها نمی‌ماند…

پینویس:

۱و۲و۳- از شعرهای کتاب طرح.      ۴- با نگاهی به شعری از منوچهر آتشی.

۵- از شعرهای کتاب طرح.     ۶- شاملو.     ۷- استفاده شد از شعر فروغ.

چند ترانک از امیرهوشنگ گراوند

۱- با جوهری از اشک

وکلکی از ترکه

ورق می‌خورد مشق امشب

۲- لب‌های پرتگاه لبخند می‌زند

لب‌های تو زهرخند

می‌روم تا بر لب پرتگاه

بوسه‌ای نشانم.

۳- با نیم‌تنه‌ای از لمس

با نیم‌تنه‌ای از حس

تجربه می‌کنم

تمام قد مرگ و زندگی‌را.

۴- نمی‌خورم هیچ

و سرشارم از اشیاع؛

عشقه یک عشق

بر دل و رودم

چنگ انداخته

۵- قامت استقامت کوه

فراز که رفت سوی اوج

فرود فرود چتربازان برف را به خود می‌خواند

منبع : سیمره

   

 

از راست : محمد حسین آزادبخت / هوشنگ رئوف / امین آزادبخت  / امیر هوشنگ گراوند / بهرام سلاحورزی

 

 *******************************

عبدالرضا شهبازي:   زنده ام هنوز تا زندگي باشد !

نگاهي به دفتر شعر « طرح » سروده ي امير هوشنگ گراوند

ديدن امير هوشنگ گراوند يك اتفاق قشنگ بود كه به واسطه هوشنگ رئوف شاعر اتفاق افتاد. ديدن شاعري كه به نقل از كتاب اش اين گونه معرفي شده « متولد مردادماه 1346 و ساكن يكي از دهستانهاي كوهدشت لرستان به نام اُشتره گل گل و فرزند پدر و مادري كشاورزم كه تنها تا پايه دوم راهنمايي فرصت و امكان تحصيل داشتم چرا كه در سال 1359 از  بد  يك حادثه و آسيب ديدگي و ضايعه نخاعي پيامد آن  هفتاد درصد بدنم دچار معلوليت جسمي و حركتي شد و سي درصد بقيه ام دچار تخيل.»

چه تخيل زيبايي كه قريب سي سال شاعر كوچه هاي دلتنگي اشتره گل گل را همراه بوده است و دست در دست او چه روزها و چه شب هاي هم نشين او نبوده است. وقتي كنار تخت امير هوشنگ نشسته و به چشمانش زُل مي زني تا واژه واژه شعرهاي ناب او را همراه بهرام سلاحورزي و محمد حسين آزادبخت بنوشي و او هي فلسفه برايت ببافد كه زندگي جريان دارد حتا اگر پايي نباشد تا تو را كنار رودخانه برساند و يا دست در دست درختان بلوط به آواز خواني وا دارد. آنجا كه در ميان فلاش هاي ممتد دوربين امين آزادبخت صداها گم مي شود.

نيم روزي گرم است در يكي از روزهاي مردادماه همان روزهاي كه به روايت شناسنامه اش، امير هوشنگ به دنيا آمده است درست مردادماه 1346 و هم اكنون مردادماه 1391 امير هوشنگ در ميان دوستانش زندگي را روايت  مي كند. از دلتنگي هايش مي گويد و از صد و چند لپ تاپي كه بهزيستي شهرستان كوهدشت در ميان معلولين شهرستان توزيع مي كند و او سهمي از آن را ندارد تا شايد اين لپ تاپ سفيري باشد براي پرواز اميرهوشنگ به واسطه دنياي مجازي و ارتباط با شاعران و نويسندگاني كه نمي توانند از حضور او در جامعه بهره ببرند و اين سئوال پيش مي آيد اگر امير هوشنگ شاعر سهمي از اين لپ تاپ ها نداشته چه كسي روي صفحه كليد لپ تاپ هاي اهدايي بهزيستي كوهدشت انگشتي به مهرباني فشار مي دهد تا سفير عاشقانه هاي مردمي باشد كه رنج سراسر زندگي شان را گرفته است. شايد خاصيت شعر همين باشد!

مجموعه شعر « طرح » اولين دفتر شعر اميرهوشنگ گراوند است كه توسط انتشارات افلاك خرم آباد در 2000 نسخه چاپ و در سال 1384 روانه بازار نشر گرديده است. وقتي از امير هوشنگ مي پرسم آيا كتاب ات خوب توزيع شده عينك اش را جابجا مي كند و مرا از سئوالي كه كرده ام پشيمان مي كند يادم مي افتد آنان كه با هزار ارتباط درست و نادرست در دنياي چاپ و نشر وقتي كتاب شان چاپ  مي شود انبوهي از كتاب هايشان در انباري خانه شان سهم موريانه مي شود چطور بايد امير هوشنگ كتاب اش توزيع شود !

امير هوشنگ كتاب « طرح » اش را با اين  شعر آغاز مي كند و به دنبال فصلي است براي زيستن دوباره، فصلي كه عاشقانه ها رنگ و بوي ديگري دارند و زندگي پر از دوست داشتن است هر چند تلخ باشد.

چلچله با بهار / شبنم عرق بر تن كار با تابستان / كوچ برگ با پاييز / رخوت و خواب با زمستان / و تو / با من / فصل سازيم .

كتاب طرح پر از عاشقانه هاي ناب است و نشان از روح بلند و عاشقانه امير هوشنگ دارد. در اين كتاب زندگي جريان دارد و شعر واسطه دنياي درون و برون شاعر است و به واسطه آن مي توان به سر زندگي شاعر در حين معلوليت اشاره كرد. معلوليت اميرهوشنگ را از پاي در نياورده و همين باعث جريان داشتن زندگي در شعر او شده است.

ايستاده ام / تكيه بر زمين دارم /  زمين تكيه بر منظومه عشق كرده / منظومه عشق بر جاذبه تكيه دارد / جاذبه بر: / كهكشاني از ستاره .

ايستادگي و پايداري شاعر در حين افتادن و نماندن است حتا آنجا كه مي گويد : زمانه چه سخت بيرحم است. و آنجا كه موسيقي دريا را غمناك ترين موسيقي جهان مي خواند و موج هاي خسته برصورت صخره مي كوبند تا خزه خزان را بر گونه هاي دشت بنشانند تا پاورچين پاورچين از پلكان شب بالا برود و هم بازي ستاره شود و گوشواري از ستاره بر گوش هاي ماه بياويزد و فرياد بزند آري با پنجره مي توان به افق روشن آسمان نگاه كرد.

پرسش و سير در جهان پيرامون و جهان ماوراء خصيصه هاي ديگر شعر امير هوشنگ گراوند است كه در اين كتاب نمودي عيني دارد. در بيشتر اشعار اين كتاب شاعر به دنبال پاسخ سئوال هاي است كه از خود و جهان پيرامون خود مي كند. آنجا كه با طرح اين سئوال مي گويد :

جهان معماست / من پرسش ام / و هر پاسخ ، نام ديگريست مرا / كه جواب مي كند هر گره را بردست / هر پيچ را بر پاي / هر چشم بندي را بر چشم / و هر بستي را بر لب ؛ / تا در سر خط / و بر صفحه روزگار / با دستي باز / پائي به راه / چشمي كاشف / و لبي شكفته / دوباره بر زبان شوم و / جهاني را / به پرسش بندم .

پرسش امير هوشنگ از جهان چيست ؟ چه چيزي لب او را بسته كه اين گونه به شكفتن اش مي انديشد. كدام چشم بند بر چشمان امير هوشنگ تيرگي آويخته كه به دنبال كاشفي مي گردد تا چشم هايش را كشف كند تا ببيند دو باره بودن را در دنياي نبودن ها.

امير هوشنگ آخرين برگ اين كتاب را اين گونه  مي بندد و چه تلخ مي بندد در گذرگاه تاريك زمان، مانده بر كوره راهي كه نامش  را شايد زندگي بتوان ناميد و مسافر اين جاده چه كسي مي تواند باشد جز شاعر دل خسته واژه هاي تنهايي ، شاعري كه شبان روزانش هم نفس با واژه ها گاهي سپيد و روشن مي بيند و گاهي تلخ و سياه در پس كلماتي كه در اتاقش رژه مي روند و سربازاني مي شوند تحت فرمان اش. آخرين شعر اين دفتر را هديه مي كنم به تمام خوانندگان و مخاطباني كه با خواندن شعر هاي امير هوشنگ گراوند او را تنها نمي گذارند هر چند شاعر اين دفتر نياز به مهرباني متوليان فرهنگي اين ديار را دارد تا بخشي از رنج هاي اين همه سال را كاهش دهند و مرحمي باشند بر زخم هايش نه نيشتري بر جان و جهانش .

امير هوشنگ گراوند به غير از اين كتاب ، چند دفتر ديگر آماده چاپ دارد دستي مي خواهد به مهرباني و گشايش تا اين دفاتر راهي بازار نشر گردند تا اين كلمات چون شاعر اين دفترها در انزوا نباشند.

نمي بينم / احساس مي كنم: ماشيني از پيش / آذين بسته ، خنده / ماشيني از پس / آذين بسته ، گريه / و مسافر / زير بار آمد – رفتي / چنين سنگين / چنان در هم / تلخ خند بر لب / مانده است / بر گذرگاه تاريك / سرگردان .

 عبدالرضا شهبازی / خرم آباد      منبع : درگاه

             

***************

 

نمونه ای از اشعار و دستنوشته های آقای گراوند را در ادامه مطلب بخوانید

--------------------------------------------

* این پست در هومیان نیوز    منتشر شد .


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 92/04/29 ] [ 7 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

عبدالرضاقاسمی:  در زندگی آدمهایی را می بینیم که مثل یک شعر زیبا، وجود ما را ازهیجان به ارتعاش می آورند. آدمهایی که غنای دست دادنشان همدلی ناگفته ای را بیان می دارد و سرشت مطبوع و سرشار آنها به جان مشتاق و بیقرار ما آرامشی شگفت را ارمغان می دهد که خداوند در هسته آن است . عابدین بهاروند از این دست آدم هاست . نگاه نافذ و مهربانش برای هر آدمی دلنشین است  . پیچ و خم ندارد و رک و راست حرفش را می زند . مسایل را سخت نمی بیند وبا مسائل روزمره به دید بازی می نگرد   . ساده است و صمیمی . همکلامی با او درس است و زندگی . همین خصوصیات بود که به او پیشنهاد دادم وارد دنیای مجازی شود . مدتی با پیشنهادم بازی بازی کرد . بعد قبول کرد  . پرسیدم هر وبلاگی اسمی می خواهد ، اسم وبلاگت را چه خواهی گذاشت  . گفت : اسم وبلاگم را " تی تال  " می گذارم . فکر کردم دوباره می خواهد با من شوخی و بازی کند . پرسیدم چرا؟ گفت: تی تال  یعنی نقش بازی کردن ؛  ادای کسی یا چیزی را درآوردن است. هدفم در " تی تال " زندگی است. تی تال زندگی .  که این همه بی رحمانه بر دوش آدم هایش تازیانه میزند و او را بی رحمانه هم به فراموشی می سپارد. تی تال برایم  به مانند چاهی است که شادی ها و غم هایش را با او در میان بگذارد و هر کسی هم که تمایل داشته باشد بیشتر در شادی هایش شریک شود و راضی به غم کسی نیست..

نام وبلاگ : " تی تال "

مدیر وبلاگ : عابدین بهاروند

 

عابدین بهاروند : هفته قبل  آقای قاسمی که طبق معمول به اینجانب لطف دارد به اداره زنگ زد ،  در حال خواندن رمان بادبادک باز نوشته خالد حسینی بودم.  پس از احوالپرسی گفت  که میخواهد پستی راجع به معرفی یکی از دوستان بنویسد  . چون روال کارش را میدانستم ؛ در جواب گفتم خیلی خوبه بنویس.  او گفت :آسیاب به نوبت . حال نوبت عابدین بهاروند است !   انکار و  اسرار من در پشیمان کردنش فایده ای نداشت و  مرا مجاب کرد تا بیوگرافی خودم را برایش بنویسم. قبلا" هم در معرفی وبلاگ این کار را انجام داده بود .  اما چون به ایشان قول دادم و من هم به قولی که دادم پایبند هستم به ناچار ،  گریزی نبود و در یک  نیمه شب گرم تابستان برایش نوشتم تا  به قولم عمل کرده باشم .

 

زندگی نامه عابدین بهاروند به قلم خودش

بطوری که نقل می کنند درشب نیمه شعبان و مصادف با  11 دیماه 1342 برابر اول ژانویه ۱۹۶۳چشم به جهان گشودم .گفته می شود  پدر بزرگم نام من را انتخاب کرد ، چون در همان سال مهندس ملک عابدین در جریان اصلاحات ارضی کشته شد و ظاهرا پدر بزرگ از این اسم خوشش آمده و آن اسم را روی من میگذارند.اگر چه پدرم کارمند دولت بود ولی اصالتا" کشاورزاده هستم و با روستا عجین که تنها امتیازی هم که به خودم میدهم داشتن این پیشینه است و این هم به واسطه داشتن ملک و املاکی بود که هم در لرستان و هم در خوزستان داشته ایم. اگر بخواهم از دوران ابتدایی و راهنمایی بیشتر بنویسم شاید در این مقال نگنجد. پس از مقطع دبیرستان شروع میکنم در رشته علوم تجربی دبیرستان امام رشته ورزشی ام دو و میدانی بود که با مرحوم پورفرخ مرحوم مجیدی و بسیار از دوستان که آقای عبدالرضا قاسمی هم یکی از آنان است در این رشته فعالیت میکردیم. همکلاس بسیاری از پزشکان، دندان پزشکان و نویسندگان حال حاظر در شهر خرم آباد بوده ام که یکی از نویسندگان به نام سید سیامک موسوی را می برم چرا که در زندگی و گرایش من به هنر نقش به سزایی داشت که در پی نوشت خواهم آورد. سال 62 جزو قبولی های کنکور رشته تجربی بودم و آن موقع کنکور دو مرحله ای بود مرحله اول قبول شدم و مرحله دوم که در اصفهان برگزار شد و بیشتر عشقم قبولی در رشته پزشکی بود سوادمان راه نداد و ماندیم تا به سربازی رفتیم. ابتدا از خرم آباد به اردوگاه معاودین عراقی فرستاده شدیم(من دکتر اصغر سهرابی فعلی وفتح اله پور ساکی  و . . .) که کارمان نگهبانی اردوگاه بود و بعد به هنگ ژاندارمری همدان فرستاده شدیم .

سربازی من در شهر نهاوند گذشت مدتی راننده پاسگاه بودم و مدتی هم راننده گروهان نهاوند. در شهر نهاوند با دو قهرمان بزرگ ماراتن ایران به نام های محمد دلیجانی و خلیل مومنی آشنا شدم که در طول این مدت با راهنمایی های آنها در مسابقات زیادی شرکت کردم . البته یکی از دوندگان استان همدان به نام جواد سیف که اصالتا از جنگ زدگان آبادان بود به من کمک زیادی کرد تا در تمرینات حاضر شوم و با ایشان هم در قهرمان کشوری سال 63 در تبریز شرکت کردم و هنوز پس از گذشت 29 سال آمد و رفت خانوادگی داریم. سربازی که تمام شد ، بیشتر اوقات چون موشک باران شهرها توسط عراق انجام میگرفت ما هم مثل همه مردم خانه بدوشی میکردیم و از طرفی هم برای دانشگاه سرکی به کتابها میزدم. در سال 66 در فوق دیپلم رشته کشاورزی دانشگاه شهید چمران  اهواز- دانشکده رامین پذیرفته شدم. پس از فارغ التحصیلی در یکی از ادارات مشغول به کار شدم و بعد از یکسال در همین رشته به دانشگاه آزاد بروجرد رفتم و در همین سال بنا به پیشنهاد سیامک موسوی سر تمرین فیلم خون بس حاضر شدم و نهایتا منجر به بازی من در فیلم خون بس شد که اون هم شاید خاطراتش یک دفتر صد برگی را پر کند که من از این هم میگذرم و همین امر موجب بازی در فیلم آخرین تکسوار شد که در این فیلم هم با آقای بهزاد فراهانی و هادی مرزبان و...تعدادی از دوستان فیلم خون بس هم بازی شدم.

قبلا در جایی گفته بودم که بازی در این فیلم ها برایم بسیار گران تمام شد ، هم از نظر مردم ؛ هم از نظر کار اداری و باید قبول کنیم در کشور ما هنر بخصوص هنر هفتم هنوز جایگاه خود را پیدا نکرده است و بیشتر با تمسخر دیگران همراه است تا تشویق. در کار هنری بیشتر به عکاسی علاقه دارم ؛ در این چند سال سه فیلم کوتاه را هم کارگردانی کردم که خودم نویسنده فیلم نامه آنها بودم و در فیلم نامزدی با ناصر غلامرضایی همکاری داشتم . ابتدا قرار شد بازیگر فیلم باشم که بنا به دلایلی انجام نشد و در فیلم آرزوهای زمین دستیار کارگردان بودم . در سال 81 به تهران مهاجرت کردم و در سال 87 مجددا در کنکور فوق لیسانس مهندسی کشاورزی قبول و سه سال بعد فارغ التحصیل شدم. و اکنون در تهران و یکی از وزارتخانه های کشور مشغول به کار هستم.

 

با بهزاد فراهانی در آخرین تکسوار

 *************

 بخشی از سوابق هنری

فیلم های کوتاهی ساخته ام با نام های- نشانی - آفتاب و امید - - قفل ها بودند که هر سه در خرم آباد و شهرهای حومه ساخته شدند. یکی از فیلم ها در جشنواره سونی شرکت کرد و مورد تقدیر قرار گرفت و جایزه ای هم به آن تعلق گرفت و آفتاب و امید که در مورد باورهای مردم نسبت به آفتاب گرفتگی در سال 81 بود و فیلم کوتاه مستند داستانی بود که  در شبکه 3 سیما پخش شد و مورد نقد قرار گرفت.

در بحث عکاسی در سایت "دوربین دات نت " دو قطعه عکس که از دریاچه گهر به عنوان عکس روز انتخاب شدند.بیش از 35 سال است که با حرفه عکاسی آشنا هستم. در اولین دوره تشکیل انجمن بازیگران سینمای ایران عضو انجمن بازیگران سینمای ایران شدم. برای بازی در فیلم طوفان شن توسط جواد شمقدری برای مصاحبه رفتم ولی به دلیل نبودن امکانات آن زمان که میبایست در تهران داشته باشم بازی در آن فیلم جور نشد. در یک برهه از زمان قرار شد با آقای اصغر فرهادی وشمس الدین آروند تشکیل یک تعاونی فیلم را بدهیم ؛  مدارکی را به ارشاد استان دادیم که مورد موافقت قرار نگرفت و این برمیگردد به سال 74 یا 75 در آن زمان آقای فرهادی و آقای آروند به خانه من آمدند و این اولین آشنایی من با آقای فرهادی بود؛  هر چند که ممکن است ایشان حتی آمدن به خرم آباد را هم فراموش کرده باشد

از راست : محرم زینال زاده   / مهدی هاشمی / عابدین بهاروند

 

سوابق ورزشی:

در دوومیدانی فعالیت بسیاری داشتم . حدود 15 سال دوومیدانی کار کردم و همانجا سالها با عبدالرضا قاسمی دوست بودم . در شنا عضو تیم شنا وزارتخانه شدم . در کوهنوردی هم عضو تیم وزارتخانه  بودم که خیلی از کوه های تهران ؛ خراسان شمالی ؛ لرستان ؛ مازندران و ... را با دوستان پیموده ام . در سالهای نوجوانی هم مدتی به ورزش کشتی روی آورده و با آقایان سیاوش نوری ؛ مرتضی پاپی نیا ( رحیمی نسب) ، حسنوند هم رشته بودیم

 

***********

یادداشت شمس الدین آروند

می گویند همه چیز جدیدش خوب است بجز دوست .

عابدین را سال هاست که می شناسم . باسواد، مردم دار، دوست داشتنی و خوشرو که هرچه از صفات و بزرگواریش بگویم کم گفته ام.

اواخر دهه 60 بود که ناصر غلامرضائی در حال تدارک ساخت فیلم سینمائی خون بس بود ، فیلمی که نقطه عطفی برای سینمای لرستان به حساب می آید و همین فیلم عامل آشنائی من با عابدین بهاروند بود. عابدین یکی از نقش های اصلی فیلم را به عهده داشت و چه خوب هم از عهده اش بر آمد و بازی ماندگارش در این فیلم نشان از تبحرش در بازیگری را دارد ، اگرچه در ادامه با دستیاری کارگردان فیلم آرزو های زمین به کارگردانی وحید موسائیان و چند فیلم دیگر به کارش ادامه داد ، اما به خاطرمشغله های کاری و اداری اش از فعالیت های سینمائی فاصله گرفت.

به هر حال از بحث هنری که بگذریم می توانم بگویم که هر کسی که با عابدین رفاقت دارد می داند که هرچه در شخصیتش بگردی کمتر می توانی به عیبی در او دست پیدا کنی ، چهره مهربان و دوست داشتنی اش و به قول ما سینمائی ها فتوژنیک اش همیشه سرشار از خنده و شادی است . در رفاقتش همین را بس که سنگ تمام می گذارد .

در پایان آرزوی موفقیت در تمامی مراحل زندگیش برای این دوست هنرمند را دارم.

 

یادداشت سعید معتمدی

 

ستایش کنیم مردان جان سختی را که در دوران های همیشه بد ، با سماجت و شعور ذاتی خود سفال سینما را به شیشه تبدیل کردند.(حسین پناهی)

"عبدالرضا قاسمی" از من خواست در مورد "عابدین بهاروند" هر چه می دانم بنویسم!

آب پاکی روی دستش ریختم و گفتم نمی توانم ! اما حقیقت دوست داشتم درباره ی عابدین بنویسم!

ودر درونم جهت درج خطی کوتاه برای کسی که خیلی دوستش دارم غلغله بود ،برایم افتخار بود که من سهم کوچکی در بیان ومعرفی  "عابدین" داشته باشم.سپاس از عبدالرضا به خاطر اعتمادش..

تمام ذهنم درگیر بیان احساسم بود ،راستش نویسنده و قلم بدست نیستم وشرح اسم هم نمی توانم ،از این بابت نگران بوده و هستم و زبانم قاصر است.کلمات به سختی همراهی میکنند و من هم به هر شاخه ای دست می برم و آتش درونم هنوز فرو ننشسته!

محتاطانه گام برداشتم و می خواستم پله پله صعود کنم وعاقلانه به "عابدین" فکر کنم.

روح لطیف و انسان دوست اش، زبان پاک ، سُره و صادقانه ی لری اش بسان "سِراوُ شَوا و سِراوُ نایه کِش" ، به دل ساده و بی غل و غش او به سان دشت های "خایدالو" و به هنر و مهارت ماهرش به سان "فلک افلاک" به پستوی ذهن نا آرامش مانند "عجایب غارهای کوگان و کلماکره" به لبخندهای چون انارش وبه رازهای گمشده اش و به صندوقچه ی دردهایش به نگرانی طرح آمایش سرزمینش و به سخنان نغز ، ناب و عارفانه لری اش .

"عابدین " را هر چه بتوانم وصف میکنم این ناتوانی من است که خوب وصف نشده ! بقول" مرحوم حسین پناهی " گاهی اوقات کلماتی هستند که از معنایشان کوچکترند مثل "عشق" !

"عابدین" یاقوتی است که از سنگ رنج به دست آمده است.

ایلیاتی بودنش در این عصر آهن و دود میراث دار نیاکان و اجدادمان میدانم که سینه به سینه و دست به دست بی شیله وپیله منتقل شده و "عابدین" روایتگر نسل مردانی است که کوله باری از قصه های لری و تجربه های ناب وسخت را با روایتی زیبا بیان میکند که در افسونش حیران می مانی.

در این گذرگاه تاریخ، ایل وتبار را به تو می شناسد ، او مرا به آن حال و هوای و ایل و تبار آشتی می دهد.

"عابدین" این "براخاص" سینمای لرستان دردها وحکایت های زیادی در سینه دارد ؛ از بی مهری ها و کم لطفی ها وتنگ نظری ها و ووو به او خیل عظیمی از هنرمندان لرستان !

"عابدین بهاروند" علاوه بر نقش های هنری و بیادماندنی در سینما و تئاتر و تلویزیون به عنوان یک کارشناس ارشد خبره و آگاه و مدیر کارآمد است. او توانایی اش را دارد هنوز در طرح آمایش سرزمن اش نظرات کارشناسی بیان شده ی بسیار دارد و دوست دارد بسان روزگار گذشته های دور "لرستان" این سکونت گاه اولیه و صاحب تمدن و هنر و صنعت ، در دشت های "نیسار" و " اسبستان"ش قیقاچ وشیهه ی اسب های اصیل و و حشی این قوم طنین افکند و این مهم رونق گیرد.

قلب و دلش برای توسعه ی لرستان در "تش بلیزی گُر گرته" !

لختی بودن در کنارش برایت "ستین دل " میشود و تو را به گذشته ای دور می برد ؛ احساس میکنی در پای "اسبی کو" همپای شبانان در کنار "تش " "بیلز" "تژگاه" زیر سیاه چادر با نوای "تال" به اعماق تاریخ سفر میکنی و در حسرت ناب روزگاران قدیم می مانی!

عابدین "کیکمی" است که می توان در سایه سارش "کولایی" از آرامش وطیب خار برپا ساخت و"شکتی" را " دِ ویر" برد.

"عابدین" "هوکاره" "هونه مون" لری و "شاق شاق" "کوک های هشتا پهلی " وتابش "لیسک افتو" بر فراز" اسبی کو " و "یافته " و کلنجه و گلونی و شال وستره زنان و مردان ایل است.

این پسر  موطلایی هنر و سینمای لرستان هنرمندی مدیر و کارشناسی دلسوخته است و هنوز هم به سهم خود برای اعتلای نام لرستان چه سختی ها وناملایمتی و زخم زبان ها که نچشیده ونکشیده است و همچنان داغ در سینه واستخوان بر گلو نام لر ولرستان را فریاد می زند.

 

************* 

عکس های منتخب از عابدین بهاروند 

 
بهار 89 -  منطقه  منگره درجنوب / عکاس عابدین بهاروند
 


دریاچه گهر / عکاس: عابدین بهاروند


====================

تعدادی از عکس های عابدین بهاروند در تابناک ۱  و تابناک 2 ملاحظه کنید

صفحه اختصاصی او در سایت کلاس حضوری عکاسی    / دوربین نت   /  بانک جامع اطلاعات سینمایی ایران



خلاصه داستان فیلم خون بس :در يك نزاع جمعي بين اهالي دو روستاي همجوار در لرستان عزيزبك به قتل مي رسد. براخاص( عابدین بهاروند )، فرزند ارشد علي زمان، متهم به قتل و آواره ي كوه ها مي شود. خانواده ي علي زمان ناگزير به روستاي ديگري كوچ مي كنند. آهو، خواهر براخاص، تنها كسي است كه از مأواي براخاص خبر دارد. ريش سفيدان قبيله براساس عرف جاري با اجراي مراسم «خون صلح» دو طرف منازعه را به آشتي و ختم غائله دعوت مي كنند. آهو، به عنوان خون بها به همسري طياربك، برادر مقتول، در مي آيد. به دنبال اين تفاهم براخاص با دختر دايي خود مرواريد ازدواج مي كند. آرامش پديد آمده چندان به درازا نمي كشد. اين بار خانواده ي نظربك در مظن اتهام به قتل براخاص مجبور به كوچ شده و از طرفي وحيد، برادر مرواريد، در پي تقاضاي خون براخاص برمي آيد. مرواريد مي كوشد تا وحيد را از انجام تصميمش باز دارد. وحيد با اسلحه طياربك را تهديد به مرگ مي كند، اما آهو سد راهش مي شود. تلاش آهو و مرواريد پايان بخشيدن به دشمني ها است.

عابدین بهاروند در فيلم خون بس(۱۳۶۹)

 


آلبوم تصویری فعالیت های عابدین بهاروند را در ادامه مطلب ملاحظه کنید


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 92/04/15 ] [ 10 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

 عشق برایم تفسیری از خداوند است و هزار بار در سکوتم فریاد زدم بی تو نمی شود که نباشی ... تا بی نهایت هر چه هست هر چه باشد دوستت دارم آخر هر چه عشق هر چه انسان

نام وبلاگ : شعر . نقد ادبی . مقالات اجتماعی

مدیر وبلاگ : داریوش ملک پور

متولد :1353 خرم آباد

آدرس وبلاگ : http://dariush121.blogfa.com/

 

داریوش ملک پور به روایت خودش

زندگی ام فراز و نشیب زیادی داشت و دارد مثل همین الان که دارم هم به راست می زنم هم به چپ ، هم به بالا و هم به پائین دست می کشم ... بیزارم از دورنگی و دشمنی ... زود دل آزرده می شوم و زود آرام می گیرد دلم... مثل کفترها، به دانه ایی آرام می شوند و به دستی پرواز می کنند، همیشه چوپ یکراستی و حقیقتم را خورده ام .... بدی های زیادی هم دارم مثل دوست هایی که زیادند اما کمند ... می دانم بد است اما بعضی مواقع نقد درست دوستانم رو نپذیرفتم و دل آزرده شده اند که ناتواتنم از عذرخواهی شان ... دوستان زیادی دارم... هر چند بعضی از دوستانم را از دست می دهم به هر دلیلی اما در دلشان طوری بوده ام که دشمنم نشدند حداقل به ظاهر آن... همه ی انسانها رو از هر نژاد و هر تباری دوست دارم و به همه عشق می ورزم مخصوصن بچه هایی که بی سرپرستند یا ناتوانی که سکوت می کند و در خودش می شکند یا ضعیفی که از بی عدالتی رنج میبرد و الا آخر ... اهل دنیا نبوده ام اما آلوده شدم به آن ... در برابر خیلی چیزها ماندم و می مانم و سر تعظیم فرود نیاوردم مگر در عشق و انسانیت انسان های آزاده ... بیش از میلیون ها انسان در گذرشان گذشتم و در گذرم بودند اما کسانی که به حق ماندگارند و در زندگیم سهمی دارند به اندازه همه ی آن ها اندکند ... خیلی ها از قلم می افتند مثل خیلی از واژها، اما همسرم متواضع و صمیمی متفاوت تر از دنیای موجود . استاد رئوف آرام ترین لهجه ی برگ و باران . مسعود مرادی بوی غربت انسان ها. خانم آفرین پنهانی زخم خورده ی پنهان. روح اله شاکرمی آرام ترین و مهربانترین انسان. حشمت آزادبخت ماندگار شعر و شعور . مهران غضنفری سیم آخر هر چه سنتور . زوشا هستی ناتمام واژه ها . عبدالرضا قاسمی یکرنگ و صادق . داود ساکی گرم ترین زمستان تاریخ . حاج حبیب خجسته پور اهل همین حوالی تا همیشه سبز و همه ی آنهایی که سهمی از دنیای درونم شدند. از همین دست انسانها در دل و جانم زیادند که مجالش در چهاردیواری این وبلاگ نیست مجالی می خواهد و فرصتی تا همه را فریاد بکشم ... از کی شعر گفته ام و دست به قلم برده ام و جوهر روحم را در آن دمیده ام بر می گردد به قبل از تاریخ .......................

داریوش ملک پور کوچک ناتماتم همه ی شما

 

گوشه ای ازفعالیتها و مسوولیت ها

برگزیده جشنواره سراسری شعر و قصه جوان بندرعباس بهمن 84
برگزیده چهارمین جشنواره سراسری شعر میلاد سرخ تبریز
برگزیده جشنواره سراسری شعر ایوار خرم آباد 82
برگزیده جشنواره سراسری شعر ایوار 83
برگزیده کنگره ملی شعر هانای
شعر برتر ضد جنگ تهران آبان 86
برگزیده کنگره ملی شعر جنگ تهران 85
و دهها جشنواره ی منطقه ای و استانی
سرپرست گروه هنری تبلیغاتی عروج و مسئول اجرایی جشن بزرگ طلوع ظهور در حوزه هنری استان
روزنامه نگار و خبرنگار و دبیر سرویس گزارش دو هفته نامه بیان لر
مسئول کارگاه ادبی هور
داور جشنواره های شعر دانش آموزان و فرهنگیان
نائب الرئیس انجمن ادبی خرم آباد در سال 81 تا 84
از مسئولان اجرایی بیش از 10 کنگره و جشنواره استانی منطقه ایی و سراسری
عضو هیئت تحریریه نشریه ادبی ایوار
مدیر موسسه خیریه همای رحمت خرم آباد
بیش از بیست سال فعالیت خوشنویسی و مدرک ممتاز نستعلیق تهران سال 85
و دست بوس تمام انسان هایی که آزاد می اندیشند و آزادانه زندگی می کنند ....

 

*********************

سروده ای از داریوش ملک پور

شاعر شده ام تا سکوت کنم صدای تو را بشنوم

     تقدیم به مهربانی های همسرم و دوستت دارم هایش ...  

 ۱

دیروزها

با دستی پر از سلام

         چشمی پر از بوسه

           دهانی پر از دوستت دارم

امروزها

مثل خداحافظی قطاری از ایستگاه

        چمدانی را جا می گذارم در آغوشت

                                   پر از عصرهای دلتنگی ...

 ۲

گاهی بر نیمکت چوبی پارکی کهنه

            در روزنامه ای مچاله می شوم

یا بر پیاده روی خیابانی

       بوسه هایم را در سکوتی می پیچم

و چشم هایم را در بارانی بلند رها می کنم

                    تا تو را در انگشت هایم

                                         نفس بکشم ...

 ۳

انگشت هایم لابلای موهایت جا مانده اند

دیشب خواب روسریت را دیدم

                         چشم هایم را نگاه کن ...

 

 ۴

چشم های تو پرندگان منند

                    پلک بزن

                      تا نگاه بوسه هایت

                         بر شانه های من بنشینند

*********** 

یادداشت ها 

هوشنگ رئوف  : ملک پور شاعری ست که هیچگاه با آرایه های مقطعی و تصنعی شعرش را به آرایشی تعقیدی نبرده است تا نارسائی های سطر سطر شعرش را در نقابی مخاطب فریب پنهان کند .

 شعر لرستان سنگین است مثل زاگرس و بر آن است که با دستی پر از فرهنگ بومی خود که قدمتی به درازای تاریخ را دارد استقلال خود را در صف شاعران امروز ایران تثبیت نماید . حضور مستمر پنج دهه نو آوری در شانه به شانه ی شعر و حفظ و حراست از داشته های فرهنگی و اقلیمی اش تا اکنون شناسنامه ای زیبا در ادبیات مدرن این سرزمین  را با اقتدار ورق بزند .

از زمره ی شاعران خوش نام این خطه داریوش ملک پور است که بی شک  یکی از اندیشمندانی ست که جدا از نگاهی وسیع که بر کرشمه و سماجت شعر دارد بر فهم بلند  نقد ادیبانه هم ایستاده و سره از ناسره شعر را به خوبی تشخیص و تفکیک می کند و علاوه بر آن به مدد آگاهی و دانشی که بر مسائل اجتماعی پیرامون خود به اشرافی منطقی رسیده در کنکاش گره خوردگیهای اجتماعی که در آن می زید حضور چشمگیر و شایستگی خود را در کتاب ها و هفته نامه ها با بیانی شیوا نشان داده است .

داریوش ملک پور در حوزه ی شعر از جنس شاعرانی ست که به فراگیری صنعت شعر دنبال کلمات به نفس نفس نیفتاده بلکه عواطف درونی شعر در پیچ و خم زندگی اش شبگردی و شیدائی نموده تا مکانی امن در گوشه ای از دلش پیدا نماید تا سال های سال همدم و هم زبان روح لطیف او گردد .

ملک پور شاعری ست که هیچگاه با آرایه های مقطعی و تصنعی شعرش را به آرایشی تعقیدی نبرده است تا نارسائی های سطر سطر شعرش را در نقابی مخاطب فریب پنهان کند . واژه به واژه شعر او در اقلیمی آزاد و زبانی دمکراتیک سروده شده و همین معرفت عریان ترکیبات / پیوندی شاعرانه و عاشقانه را با خواننده ی شعرش گره ای محکم بسته است .

داریوش ملک پور می داند ماندگاری یک شعرو کثرت مخاطب آن صرفن قناعت به محتوا نیست بلکه باید شعر از ساختاری مخاطب مدار برخوردار باشد و یکی از قوانین آن پائین آمدن از بلندی های پر جبروت و ساده گفتن و زیستن با مخاطب است چون شعر ریشه در زندگی دارد و اصلن خود زندگی ست و هیچ هنری مثل شعر زندگی نیست این ها را که نوشته ام همه را در جاهائی خوانده ام همه ی هنر ها با ابزار و به کمک ابزار خاص خود قابل تعریف اند غیر شعر که در خلوت و تنهائی همیشه همراه انسان است و انسان متخیل است و تخیل اصلی ترین پایه شعر است . تمام ساختمان یک شعر قبل از هر چیز بر تخیل بنا می شود انسان ها در یک پدیده هائی با هم مشترک هستند / نگاه کردن / حس کردن / اندوه / مصیبت / خشونت / و چون شاعر به قدرت تخیل می رسد و آرایه های زبانی را هم درک نموده است در انتقال این حس ها موفق تر است و شعر داریوش ملک پور دارای تمام این ظرفیت های زیبای شعری ست . شعر های او روایت تاریخ است از ابتدا تا اکنون با رفتار های زیبای زبان و تخیل آن چه بر انسان دیروز رفته / شانه به شانه ی مخاطب امروز تاریخ را برگ به برگ ورق می زند اورا درمصیبت های پی در پی  کربلامی بینی / اورا در هند در فلسطین در هر کجا که تظلم حاکمیتی مقتدر دارد در افغانستان درد را آن چنان در جان مخاطب می ریزد که واویلای شعر سر به فلک می زند در شعر ملک پور آزادی برای مردم افغانستان بمب است موشک است که بهای آن را دختران و زنان افغان در خانه های دود و الکل می پردازند .

داریوش ملک پور روز به روز به افق های تازه ای در شعر می رسد کوتاه سرائی های او که حاصل درک درست ایشان است / جدا شدن گاه به گاهی او از اطناب سرائی و به خدمت گرفتن کلمات در قالب ایجاز های شاعرانه که می شود به  یقین گفت او شاعری ست پر تکاپو وآگاه که از طفولیت پای کودکانه اش به دنیای خیال باز شده و در نوازش آرامش بودنی های آن دنیا ی معصوم دل به افسون افسانه ها سپرده است . من ایشان را دیر شناختم که باز برمیگردد به فروتنی و بی تکلفی و شخصیت دوست داشتنی اش / گفتنی ها فراوان است اما مجال می طلبد . بماند برای شعر با این امید که همیشه سلامت باشد . هوشنگ رئوف

*********** 

  آفرین پنهانی : داریوش ملک پور؛ شاعری است از جنس شعر و از اهالی درد، شعرش را که می خوانی هم جنس اش را حس می کنی هم دردی که در لایه های پنهان و آشکار شعرش نمود دارد.

درد و اندیشه محوری در شعر داریوش ملک پور

وقتی کلاغ ها/  رهبران جنگل اند / هر درخت   تفنگی ست/ در برابر درختی.../ این دوئل/ هیچ وقت به پایان نمی رسد...

گاهی که  با اشعار یک شاعر انس و الفت می یابی در موردش حرف زدن هم آسان است چون درکش کرده ای و با تمام وجود در جانت رخنه کرده؛ هم سخت ، چون ممکن است به حساب اغراق و افراط  یک جانبه اش بگذارند.و این در مورد شعر شاعری که اندیشه های اجتماعی و انسانی اش برهمه چیز شعرش اشراف دارد گاهی تو را بیشتر محدود می کند.

درد و دغدغه های اجتماعی، زایش شعرهای ملهم از آن ها از یک طرف، اندیشه های اجتماعی و ورود به بی انتهای ذهن و ضمیر مردم و جامعه ی انسانی در شعر هر شاعر، موجب می گردد تا هنرشاعری اش متفاوت باشد و لایه های پنهان و آشکاری را در شعر به وجود بیاورد که مخاطب با آن ارتباطی دوسویه برقرار کند تا آن جا که جایگاه و پایگاه مردمی اش تثبیت شود. در یک کلام شعری که از "من" شاعر عبور و به "ما"ی اجتماعی رسیده باشد یعنی شاعر به خاستگاه واقعی خود قدم نهاده و مردمی بودن شعرش را مهر تأیید زده است.راستش در این وانفسای هرچه کلام که اندیشه های مردمی و ناب در پس و پشت هیچ ستان های بی مقدار هرز می رود و خیل عظیمی از کسانی که نام شاعری را برخود یدک می کشند؛ شاعرواقعی بودن و از بطن و متن برخاسته از درد و دغدغه های مردمی ظهور کردن، کار هر کسی نیست. باید خود اهل درد باشی و از جنس شعر،  از اهالی شعر باشی و و از جنس درد؛ تا بتوانی به بهترین شکل آن را با تمام وجود حس کنی، شعر بیافرینی و در زایش و آفرینش شعرت ،آیینه ی تمام نمای مردم و جامعه ات باشی.  این جاست که شعرت متعلق به خودت نیست و برای دغدغه ها و رنج های شخصی و دوست داشتن های شخصی متولد نمی شود بلکه در کنار مردمت زانو می زنی،  بر پیشانی زخم هاشان دستمال می شوی و اگر چه فراتر از بودن می اندیشی اما فراتر از خواستنی های آن ها برای خودت چیزی نمی طلبی چون دیگر خودت نیستی. به آن ها تعلق داری و انسان بودن برایت معنایی دیگرگونه رقم می خورد. چون انسان و انسانیت در قاموس کلمات و اندیشه ات متبلور شده و شکل می یابد. و این همه در وجود و خمیرمایه ی ذاتی شاعر سینه سرخ های سینه زخم، _داریوش ملک پور_ صدق می کند.وی با ملموس ترین واژه ها و در عین حال با صلابت و سرافرازی به وادی شعر قدم می گذارد. در شعرش هم می توانی درد را با تمام وجود حس کنی هم درسکوت سرشار از بغض های تاریخ و اندیشه و ظلم های بیشماربا وی هم خانه شویی و مهم تر این که سرتعظیم اش را که در برابر آدم نماها و انسان نما به تسلیم فرود نمی آید را نظاره کنی. و این کاملن برتو آشکار می شود که با یک شاعر معمولی روبرو نمی شوی در کسی نشسته ای که با پشتوانه ی قوی و محکمی از مطالعه و آگاهی حرفش را می زند و حرف برای گفتن دارد. شعرش ادله ای می شود مردم پسند و دلنشین که تو را به تأمل وا می دارد و به تفکری که حاصل سال ها تلاش و خواندن و جستجوگری است.

اعتراف می کنم / گهواره ام از گیس های سفید مادرم / بافته شد/ و لالایی سه تار گرسنگی/ از فریاد انگشت های پدر ......

تازه فهمیده ام / که جای گلوله را باید بسوزانم / و سیلی سرد پاسبان را / سکوت ... /اما سرم را قسم داده ام /که دیگر پائین نیفتد .  

جناب داریوش ملک پور؛ شاعری است از جنس شعر و از اهالی درد، شعرش را که می خوانی هم جنس اش را حس می کنی هم دردی که در لایه های پنهان و آشکار شعرش نمود دارد. به تو که مخاطبی همان چه را منتقل می کند که بارها و بارها با آن ها گریسته ای، دست و پنجه نرم کرده ای و سایه بر همه چیزت انداخته اند. پرداختن به چگونگی شعر ایشان و ساختار کلامی وی در این مجال اندک نیست اما فاکتور مهم و قابل درکی که شعر ایشان را قوت می بخشد ومتأسفانه کمتر در شعر شاعران امروز نمود دارد محوریت محتوایی و اندیشه ای است که در بالا بدان اشاره شد.

وقتی شعر این شاعر زخم های بیشمار و بیشمارهای درد؛ را می خوانی تاریخ را ورق می زنی، از عرفان عبور می کنی، در ایستگاه عشق تنفسی و در اجتماع پردغدغه به جایی می رسی که فریاد برآوری و خروشان چون صدای شاعرش؛ جسور و محکم چون صلابت کلامش و بی محابا چون اندیشه اش تا در تو چیزی  رشد کرده و بزرگ شود به نام خودش و به نام شعرش که برای امروز و فرداهای دور ناگفتنی های بسیار دارد.

برای ایشان فرداهای بهتر و بهترین های هرچه امروز را آرزو دارم.

 *********** 

کرم تاجمهر :  به همدرد که می‌رسی لازم نیست از درد بگویی! او درد را در چشم‌های‌ات می‌بیند. در چشم‌های تو، که چشم‌های خودش هستند؛ وقتی من هم چیزهایی را می‌بینم که او می‌بیند، چشم‌ها یکی هستند!

«روزی ما دوباره کبوترهای‌مان را پیدا خواهیم کرد»*

برای داریوش ملک‌پور همیشه شاعر

پیش‌نویس:

«مشت می‌کوبم بر در

پنجه می‌سایم بر پنجره‌ها

من دچار خفقانم خفقان

من به تنگ آمده‌ام از همه چیز

بگذارید هواری بزنم!» (فریدون مشیری)

نمی‌دانم چرا هر گاه این شعر را با صدای اسطوره‌ای شجریان گوش می‌کنم هم یاد همه‌ی دوستان خوب و آگاه در ذهن‌ام شکل می‌گیرد و هم خودم برای راهی که برگزیده‌ام دوچندان روحیه می‌گیرم و با امیدواری بیشتری گام برمی‌دارم. یکی از این دوستان بی‌گمان داریوش ملک‌پور است.

آغاز:

به همدرد که می‌رسی لازم نیست از درد بگویی! او درد را در چشم‌های‌ات می‌بیند. در چشم‌های تو، که چشم‌های خودش هستند؛ وقتی من هم چیزهایی را می‌بینم که او می‌بیند، چشم‌ها یکی هستند! و این‌گونه می‌شود که هر دو از چیزهایی می‌نویسیم که با همین چشم‌های مشترک دیده‌ایم‌شان و در آن‌ سوی، آن‌ها که از این راز بی‌خبران‌اند، گمان باطل‌شان این است که این نوشته‌ها، برآیند جلسه‌ای زیرزمینی است و قرار است تعادل برخی جاها را به هم بزند.

آن‌ها نمی‌دانند که تو، هم‌دردت را ساعت‌ها و روزها و حتی ماه‌هاست ندیده‌ای...

و هر بار که از پس این فاصله‌ی زمانی مهلتی برای دیدار دست می‌دهد، او را پیرتر از بار قبل می‌بینی و یقین داری که بر موهای سر و روی خودت هم، بیشتر از همیشه‌های گذشته سپید پاشیده‌اند...

با داریوش ملک‌پور این‌گونه‌ام! شاید طولانی‌ترین زمانی که با او نشسته‌ام مربوط به چند سال پیش باشد که همسفر بودیم و همراه (چند روزی در یکی از بنادر جنوبی) و هنوز یاد آن ساعت‌ها و روزها تازه‌ام می‌کند. اولین بار با او سوار قطار شدم و تا پیش از آن از سوت و ریل و دلتنگی چیزی نمی‌دانستم که شاعر او بود و این واژه‌ها را تنها او می‌فهمید. حالا اما هر دو مشق‌شان می‌کنیم.

شبی از شب‌های همان سفر بود که توی دفترم نوشت:

«من همیشه با تو هستم که فریادهای آرام تو را بشنوم.

و زندگی شاید همین باشد

که ساعت‌هایی از این همه سال

در جایی دورافتاده در جنوب دنیا

جایی که آدم‌ها راه می‌روند و

حرف می‌زنند

مثل همه اما غریب‌تر

من و تو کنار این دریا

کمی این طرف‌تر

غربت‌مان را تقسیم کنیم.»

حالا بیشتر از 6 سال از آن شب گذشته و ما هنوز غریب‌ایم. بیشتر از من، او؛ کهنه‌شاعری که چونان بسیاری دیگر از شاعران و نویسندگان این دیارِ زخم‌خورده، بسیار اندیش و بسیار خالق‌اند و البته دیوانی‌شان نیست که این هم از عجایب همین روزگاری است که در آن می‌زی‌ایم و هر دم از باغ‌اش شَری می‌رسد...

یک بار کتابی از آثارش را همین‌طور دستی آماده کرد که من خیلی دوست‌اش داشتم. خیلی پیش‌ترش نظر دوستان را برای عنوان‌اش می‌پرسید و افسوس! هرگز به قفسه‌ی هیچ کتابخانه‌ای راه پیدا نکرد و در دل دوست‌داران‌اش بایگانی شد.

کم‌گوی و بسیار اندیش؛ این عنوانی است که در مورد داریوش عزیز می‌توانم بگویم. هر وقت نگاه‌اش می‌کنم دریایی حرف نگفته در صورت‌اش می‌بینم که احساس می‌کنم به قالب شعر درآوردن‌شان عمر نوح می‌خواهد و فراغ... فراغ از همه‌ی آنچه شاعر را به ورطه‌ی ننوشتن می‌اندازند. فقط کسی که می‌نویسد می‌داند اندیشیدن و ننوشتن چه درد جان‌سوزی است. مادامی که نوشتن‌های‌ات با اندیشیدن‌هایت برابری می‌کند، شاید چیزی ته ذهن‌ات باقی نمی‌ماند. امان از وقتی که حجم ذهنیات‌ات بالا بروند و مجالی برای تحریرشان نباشد! از دید من داریوش لبریز است و شاید تا حالا هزار بار سر‌ریز داشته و البته همین هم گاه‌گداری حساب و کتاب‌اش را با کرام‌الکاتبین انداخته تا برای مدتی دوباره بخزد توی لاک خودش و بلرزد از این همه نادانی و کج‌فهمی!

در آخرین جشنواره‌ی شعر ایوار هم داریوش، شاعر بود. آن همه ازدحام و آن همه دلهره مگر می‌شود از خاطر آدم برود. انگار در دوران دیگری بودیم و همه چیز مانند خاطره‌ای محو از ذهن‌مان می‌گذشت. هم او هم دیگرانی دیگر، تلنبار شده‌ی سالیان سال‌شان را خواندند و روزی ماندگار رقم خورد. آن‌ها که بودند خودشان به یاد می‌آورند و آن‌ها که نبودند هرگز با قلم ناتوان و گَزیده‌ی من قادر نخواهند بود تصویری دست دوم حتی از آن‌چه بود، مجسم کنند!  

سخن را همین‌جا کوتاه می‌کنم چون اگر همین‌طور ادامه بدهم معلوم نیست سر از کجا دربیاورم و دربیاوریم!

همین را با اطمینان به او بگویم که به قول شاملوی بزرگ: «و من آن روز را انتظار می‌کشم حتی روزی که دیگر نباشم.»*

*هوای تازه/ احمد شاملو

 *********** 

داوود ساکی حسین خانی :

داریوش به وسعت تاریخ تبارم در من تنیده شد،از صفای مصاحبت دوستانی چون وی، از راه گم کرده بر سر خویش آمدم و دوباره متولد شده و با او در سلول درد گرفتار...

   قرار است کسی بیاید

                                هم سلولی روزهای دردم

                                                               ...داریوش را می گویم!

 

شنیده بودم سرطان موروثی به نام"غریب شهر خود" خانواده اهل قلم را تهدید می کند،پس همیشه از آن خوف داشتم، اما از بد روزگار از آن چه می ترسیدم بر سرم آمد،بیمار شدم، کوله بار را جمع کردم و به شهر "دود و آهن" پناه بردم که شاید شفا حاصل شود،اما افسوس که بیماری ام بد و بدتر شد چون آدم های آنجا برخلاف مردم یکرنگ دیار خود، تنوع رنگ درونشان هزار رنگ  بود...

در خانه تنهایی ام و گاهی هم  از این روزنامه به آن خبرگزاری با بیماری ام دست و پنجه ها نرم می کردم تا اینکه جعفر با مجوز "بیان لر" به سراغم آمد،تا خواستم ببینم از من چه می خواهد، خودم را در صفحه بندی نخستین شماره آن یافتم، از همان اولین شماره ها بود که آفرین(پنهانی) آمد،داریوش(ملک پور)،حبیب(خجسته پور)،مرتضا(خدایگان)و احیاء(حسین زاده) هر یک چون ستارگان آسمان پاک، یک رنگ ظاهر شدند، و خانواده ای یک دل و یک رنگ شکل گرفت.

اولین باری که از تهران به قصد جلسه با دوستان رهسپار خرم آـباد شدم در دل شوق دیدار تک تک دوستانی که تا کنون فقط صدایشان را شنیده بودم مسیرم را از همیشه کوتاه تر کرده بود.آنجا بود که اندیشه والای داریوش را صمیمانه در آغوش جان کشیدم. بسیار جدی و سخت به نظر آمد،اما دیری نپاید که چشمان نافذ و تبسم های دزدانه اش گنج درونش را نمایان کردند،کوهی از شعور،شعر،مهربانی و هر آنچه یک انسان واقعی باید در گنج خانه اش داشته باشد در او پنهان و نهان بود.

داریوش به وسعت تاریخ تبارم در من تنیده شد،از صفای مصاحبت دوستانی چون وی، از راه گم کرده بر سر خویش آمدم و دوباره متولد شده و با او در سلول درد گرفتار...

"داریوش ملک پور" در هیبت یک ادیب فاضل همان است که اهل فضل از او گفته و نوشته اند، اما داریوش در کسوت روزنامه نگار حقیقی چنان است که شاید من یافته ام!.زاویه نگاه مطبوعاتی اش چون شعرش به ا ندازه هر آنچه وجود دارد وسعت دارد،از گریه های شبانه کودکی علی آبادی برای نرفتن به مدرسه از درد بی کفشی تا تعطیلی صنایع و بیکاری صدها کارگر سرگردان و... همه و همه را می شناسد و برای نگارش واژه واژه آن اشک می ریزد تا بتواند رسالت سنگینش را آن گونه که باید باشد، ادا نماید.

او در سرزمین مطبوعات،چون شعر، نهال تعهد و درد را به طور ماهرانه ای بهم پیوند داده تا درخت پرثمر رسالتش تا ابدیت از هرگونه آفت خودفروشی و قلم به مزدی مصون باشد.داریوش اسلوب و قالب روزنامه نگاری را در هیچ کلاس آموزشی نیاموخته،بلکه آن را از معلم هوش و توان ذاتی خود فرا گرفته و با اتکا به کوله بار سنگین شناختش از جامعه ای که با دردهای آن لحظه به لحظه زندگی می کند، بی شک یکی از توانمند ترین روزنامه نگاران این خطه به شمار می رود...

حال که مجدد هم نشینی بر سفره گسترده "لهور" با این عزیز دست داده،امید است با  اتکا به قلم و اندیشه فراخ ایشان بتوانیم گوشه ای از هنر غبارگرفته هنرمندان دیارمان را به همگان معرفی نماییم.

...


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 92/02/21 ] [ 13 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

عبدالرضا قاسمی : تیرماه 91 فراخوانی دادیم برای حضور وبلاگنویسان در آسایشگاه سالمندان صدیق . هر روز تعداد زیادی  کامنت می رسید و از چند و چون مراسم می پرسیدند . یکی از کامنتها خیلی برایم جالب بود . دوستی برایم نوشته بود : بنده و گروه نمایشی ام ، آمادگی  خود را برای اجرای نمایش طنز  در روز دیدار با سالمندان اعلام می کنیم.  خیلی خوشحال شدم و از طریق آدرسی که گذاشته بود به وبلاگش رفتم ." ایلیا ، اهورا " . وبلاگش سابقه چهار سال فعالیت داشت و تازه آن را بروز کرده بود . عنوان پست بروز شده اش " مادر " بود . ... متن را که خواندم  ، برایم باور کردنی نبود . این پست به درگذشت مادر ایشان در چند روز قبل  مربوط می شد. مگر می شود کسی وسط عزاداری مادرش ، به اجرای برنامه جشن و پایکوبی بپردازد ؟ برایش کامنت گذاشتم و شماره ای دادم . تماس گرفت . توضیح داد که چند روز قبل مادرش را از دست داده و هنوز در گیرودار مراسم است . بدون اینکه چیزی بگویم متوجه سوالم شده بود ، خودش توضیح : هر چیز در آفرینش به جای خود زیباست . شادی و غم و... بقیه حرفهایش را متوجه نشدم  . . . همانجا به بزرگواری روح بلندش ایمان پیدا کردم . کسی که با هر بار دیدن ،  به وجودش افتخار می کنم . عزت را می گویم . عزت درگاهی انسانی که همیشه لبخند بر لب دارد و  مهر و محبتش را با دیگران تقسیم می کند.

نام وبلاگ : ایلیا ، اهورا

 مدیر وبلاگ : عزت درگاهی

 شروع وبلاگنویسی : شهریور 87

 

اجرا در کاخ نیاوران تهران - ۹۰

 شناخت نامه عزت درگاهی به قلم عزت

مادرم که یادش بخیر باد . همیشه می گفت :" روله ماه وسطی بهار و دنیا اومای "  و اینجور که می گفت وسط اش یعنی 15اردیبهشت 1350 . دوران کودکیم در محله پشت بازار و در یک خانواده پرجمعیت و درحیاطی با چندین همسایه جورواجور که منو بیاد فیلم گوزنها و داستان همسایه های احمد محمود می انداخت سپری شد ،  باشیطنت های خاص اون دوران و بازیهای قدیمی منحصر بفردش .

صفا و صمیمیت و یکرنگی همسایه ها برای همیشه تو ذهنم مونده . پشت بامها به همدیگه راه داشت .آپارتمان نبود حصار نبود هر روز سریه سفره می نشستیم که هویت صاحبش برامون مهم نبود بقول معروف دلها یکی بود وهرچی که بود باهم می خوردیم . پدرم وضع مالی نسبتا"خوبی داشت ولی حسرت داشتن خیلی ازچیزها بدلم موند . دوچرخه ،بزرگترکه شدم خونه مستقل و...ولی پدر و مادرم مهربون بودن و برام عزیز،دوران ابتدایی  را در مدرسه سعادت گذروندم با مدیری مقتدرکه فکرمی کردم شاه شاه که میگن همین مدیره ،شاگرد زرنگ مدرسه بودم ،آخه اونموقع معلم ها سخت نمره می دادن .باید درس میخوندی که نمره بگیری .تاجایی که یادمه نمره هام همه بیست بودن  و همیشه چشم و چراغ معلم ها و مدیر مدرسه که بعدا"فهمیدم خیلی مهربونه و زمین تا آسمون باشاه فرق داشت . اینو سال 57 فهمیدم که مرگ برشاه را یاد گرفتم و مدیرمون برامون توضیح داد، بوی بیسکویت تینا و ویفرپرتقالی و موز تغذیه مدرسه مون راهنوز بیاد دارم و ادکلنی که معلممون خانم ....می زد و من هیچ موقع نفهمیدم اسمش چیست وچرا میزنه.  مگه آدما بوی خاص خودشونو ندارن ،همون سالها با اصرار مادرمو وادار کردم که برام کیهان بچه ها بخره.  2ریال و بعد توی یکیشون خوندم که کانون پرورش کودکان و نوجوانانی وجود داره که توش خیلی چیزها یاد میدن . مادرم را به اصرار وادار کردم که ثبت نامم کنه و این یعنی آغاز راه پر فراز و نشیب هنر، به ما داستان خوانی وعروسک گردانی یاد دادن . سالها بعد وارد گروه سرود مدرسه راهنمایی جلال سرباز شدم و بعد تئاتر و برای اولین بار تو زندگیم عاشق شدم.  عاشق تئاتر،دوران جنگ و در بدری برای نوجوانی مثل من قابل هضم نبود .بارها برای جبهه  ثبت نام کردم و نذاشتن برم که بعدا" فهمیدم که دل شیر می خواهد که من نداشتم وشاهد پرپرشدن دوستانی شدم که برای حفظ ارزشهامون به جنگ دیو رفتن .

سال 68پایان تحصیلاتم بود و همون سالها پایان جنگ و شکست دیو، سال71 با کلاسهای بازیگری هنرم را ادامه دادم بازی در چندین نمایش صحنه ای و بعد سال73 حضور در رادیووتلویزیون (که شرح آن درپایین آمده است) سال 76 مسوول دبیرخانه انجمن نمایش شدم و وارد دنیای پرطمطراق و خالی از احساس و عاطفه اداری شدم سال1377ازدواج کردم و حاصل ازدواج یک زن مهربون و دو پسر دوست داشتنی که خدا بمن عطا کرده  و به این داشته هایم افتخارمی کنم، چندین سال با حقوق اندک و بدون بیمه و مواجب درست وحسابی در ارشاد به سختی گذران عمر می کردم و بعد قراردادی شدم که زیاد فرقی نکرد .

 درحوزه های مختلف فرهنگی وهنری بعضا" مدیرانی امور را در دست دارند که  ازجنس مردم شهرم نیستند  و با فرهنگ چندین هزارساله مدنیت مردمم بیگانه اند و علیرغم تاکیدات و سفارشات مسوولین دلسوز در خصوص توجه ویژه به فرهنگ وهنر، سازخودشان رامی زنند.

دهه 80 تصمیم به ادامه تحصیل گرفتم . روابط عمومی خوندم درمقطع کاردانی وفارغ التحصیل با معدل بالا و بعد مدیریت امورفرهنگی که دغدغه ذهنی بود و مرتبط با شغلم وعلاقه مند به اون . معدل  بالا که توفیری نکرد و من همان کارمندی هستم با روزمرگیهای خاص خودش که بیشتر شبیه فیلم عصرجدید چارلی چاپلین است . هرروزمی بایست   در دکانی را باز کنم که چیزی برای عرضه ندارد.

حقوقم ناچیزاست و کم بودنش آزارم نمی دهد که خداوند رحمان است و رحیم و عنایتش سرمایه ای است بزرگ برایم وهیچگاه درمانده ام نکرده است .

گاهی برای کودکان شهرم ترانه شادی وامیدواری می خوانم و به خنده هایشان ازسرذوق عشق می ورزم و دوستشان دارم که نجیب اند ومهربان.

به دوستانم افتخارمی کنم که داشته های ذهنیم رامدیونشان هستم   

 

گوشه ای ازفعالیتها و مسوولیت های عزت درگاهی

بازیگرتئاتر- رادیو و تلویزیون – سینما  - فارغ التحصیل کاردانی روابط عمومی و کارشناسی مدیریت امورفرهنگی

عضو انجمن روابط عمومی ایران -بازبین تاتر اداره ارشاد خرم آباد و کارشناس تاتر بنیاد حفظ آثار دفاع مقدس

کارشناس تئاترسپاه - نایب رییس انجمن نمایش استان بمدت 2سال -عضو صندوق حمایت از هنرمندان کشور

-عضو بانک اطلاعاتی هنرمندان کشور - عضو شورای هماهنگی روابط عمومی های استان بمدت 2سال

مدیرتبلیغات معاونت فرهنگی ستاد احیا امربه معروف و نهی از منکر استان

مدیرروابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی لرستان از سال 86تا 88/مدیر برتر روابط عمومی استان بمدت 2سال در کشور / مسوول امورجشنواره ،موسسات فرهنگی هنری ،بیمه و مستمری هنرمندان،امور انجمنهای استان و مدیر امورتجسمی استان

همکاری دربرگزاری بیش از صد برنامه فرهنگی هنری درسطح استان ،منطقه ای و ملی

بازی دربیش از 30نمایش صحنه ای و صدها نمایش رادیویی و برنامه های مختلف تلویزیونی شبکه استانی ،شبکه 2،شبکه 3 -

بازی در چندین فیلم کوتاه و بلند و سینمایی و سریالهای مختلف:ازجمله من دیو نیستم ،زیرخاکی(خانم شهره لرستان)- سریالهای سی قاف،روزگاردلداگی درسه نقش، خاله دناوشپلک(خانم شهره لرستانی)- به رنگ سیب ، زامبالی ،طبقه موقت،فراموشی و... پخش ازشبکه مختلف/گوینده  ومجری برنامه های کودک ونوجوان شبکه استانی و شبکه 2،شبکه جام جم /همکاری مستمر با صداوسیمای مرکز لرستان از سال1373 تاکنون

مسوول گروه نمایش کودک ونوجوان و اجرای صدها برنامه درجشن ها ومناسبتهای ملی ومذهبی،اجرادرجشنواره بین المللی فیلمهای کودک ونوجوان، اجرا برای موسسات خیریه ،هفته فرهنگی لرستان در تهران 92و91،برج میلاد و... /دریافت بیش ازصد لوح سپاس ،تقدیرنامه ازبرنامه های مختلف و مدیران استان و کشور/مسئول سرای روزنامه نگاران استان لرستان

 

یادداشت شمس الدین آروند

زندگی با همه فراز و فرودهایش، شادی ها و تلخی هایش زیباست اگر دوست داشته باشی آنرا و به آن لبخند بزنی . عزت درگاهی از آن انسانهائی که همیشه به زندگی لبخند می زند و زیبائی های زندگی را می بیند و به آن عشق می ورزد. با عزت درگاهی در ارشاد اسلامی آشنا شدم سالهای زیادی است که دوست هستیم  و توفیق اجباری باعث شده به خاطر همکار بودن هر روز همدیگر را ببینیم. لبخند از لبان عزت هیچ وقت دور نمی شود ، حتی موقع عصبانیت ، این لبخندزدنش را  مانند لباس پوشیدنش که همیشه رنگ های خالص و شاد دارد خیلی دوست دارم. با دیدنش منتظر شوخی هایش می شوم، شوخی هائی که دقایقی از فکر کردن به مشکلات و دغدغه های کار و زندگی دورم می کند.

 عزت اگر چه کارهنری اش تئاتر است و درکارش علی الخصوص در زمینه کودک موفق ، اما در همه هنرها دستی بر آتش دارد حتی وبلاگ نویسی ،در چندین فیلم با هم کارکرده ایم ، با هر گروه هنری که کار کند، همه عوامل از او انرژی مثبت می گیرند . وجودش سر صحنه های فیلم وتئاتر و در اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی و همچنین صدا وسیما  نعمتی است اگر قدرش را بدانیم. در پایان برایش آرزوی موفقیت دارم.

 

یادداشت امیر زیدی نژاد

بدون تردید ایشان از معدود هنرمندانیست که عاشقانه در زمینه نمایش کودک فعالیت دارد . عزت دارای احساس لطیفی است که او را قادر ساخته مخاطبان خود را که همانا کودکان هستند ،  جذب نماید.حس و حال نرم و خوشایندی بر کارهایش حاکم است که قدرت هنروری و بازیگری او را بالا برده است.عاطفه و احساس را میتوان در آثار نمایشی و رفتار مردمی اش به وضوح مشاهده میشود.بی ریا بی ادعا بر خلاف ناهنرمندانی که هنر را به مفت ترین بها میفروشن و فقط میتوانند نقش شیپورچی را ایفا نمایند.یاد دارم حدود یک دهه پیش خانه کاریکاتور که بنده نیز افتخار خدمت در آن مجموع را داشتم اقدام به برگزاری همایش و نمایشگاهی در راستای حمایت از بیماران کلیوی استان کرد که عزت درگاهی بدون هیچ چشمداشتی در این مراسم زحمات زیادی را متحمل شد.لبخندهای همیشگی اش و متانت و هنر ومردم داری اش را دوست دارم

برایش سلامتی و پیروزمندی در تما عرصه ها را آرزومندیم ...


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 92/01/27 ] [ 11 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

 سایه ی تو بر سرای خوش نویسی بر قرار

 روزگاران تو باشد همچو فصــــل نوبـهار

 ای تو اســـتاد خط وخال همه نقشــــینه ها

 هم سیــــه مشق و چلیــــپای تو ماند یادگار

غفور اسکندری سبزی

 

 

 نام وبلاگ :  ایرانی هنر 

مدیر وبلاگ : غفور اسکندری سبزی

 

شناخت نامه استاد غفور اسکندری سبزی

غفور اسکندری سبزی خوش نویس ؛ نقاش و مدرس انجمن خوشنویسان ؛ در 1 مهر 1353 چشم به جان گشود . زادگاهش روستای سبزی ایذه و از لرهای بختیاری است . رشته ی تخصصی اش خوش نویسی (نستعلیق ، شکسته و تعلیق) و بعنوان مدرس  و  فوق ممتاز خوش نویسی  به تعلیم هنر آموختگان می پردازد . او تا کنون حدود 2500 نفر هنرآموز داشته که قریب 50 نفر از آنها موفق به کسب مدرک ممتازی شده اند .

ایشان در زمینه شعر نیز فعالیت نموده و اشعاری به زبان محلی بختیاری و در  قالب های گوناگون سروده است .

برخی موفقی های هنری ایشان عبارتست از :

مقام   اول خط شکسته ی استانی و برگزیده از سال 1379 به بعد به صورت مستمر

مقام  اول خط شکسته ی دانشگاهیان 2 دوره

برگزیده خط شکسته ی جشنواره ی صحیفه ی سجادیه

دارای درجه ی 4 هنری در سال 1383

در مرحله ی اخذ نمودن درجه ی 2 هنری در سال 1391 و 1392

خبرنگار خبرگزاری آنا ونماینده ی روزنامه ی فرهیختگان در دانشگاه آزاداسلامی واحد ایذه

صاحب مقالات تخصصی و محلی بختیاری و درج در روزنامه ها وسایت ها.....

www.iranhonari.blogfa.com           ghafoor.eskandari@yahoo.com

 

استاد اسکندری به قلم استاد اسکندری :

شناس نامه ی من یک دروغ تکراری ست هـنوز تا متــولد شدن مجـالم هست درسال 1353 درروستای سبزی وکنار توف های زیبا و دیدنی لیلا و دار سوز ، چشمانم براین جهان گشوده گشت ,کودکی ام در دامن طبیعت گذشت و سالیانی نیز به هم راه ایل و تبار خود طعم لذیذ کوچ را چشیدم اما خیلی زود دست بی رحم جبر مرا برای همیشه از دنیای کودکی ام کوچاند.به قول شاعر"تبعید شدم بی خبر از سیب و درختش / تفهیم نکردند چه بوده ست گناهم". دیگر نه از کوه و سبزه خبری بود و نه از صدای نی ی چوپانان . تا چشم کار می کرد دیوار بود و کوچه. شهر بود و شلوغی / صدای بوق ماشین بود و آلودگی صوتی و فراق از خاطرات کودکی / من پی چیزی می گشتم همانی که گم شده ام بود/ و ناگهان آن را در تابلو های خطاطی شده ی سردر دکان ها یافتم هر روز عاشقانه تر به سراغ سر مشق هایم می رفتم از دور نقش آن را در ذهن مجسم می کردم وچون به خانه بر می گشتم، بلافاصله به نوشتن مشغول . مدت زیادی کارمن ذوقی بود. بعدها فهمیدم که کار ذوقی وبی استاد تمرین کردن زبان بخش است. چرا که اصولی نبود / از آن پس لحظه یی درنگ نکردم از تمام لذت ها دست شستم تا وجودم را در پیچ و تاب نستعلیق و شکسته گره بزنم.هر روز می نوشتم .
در کتاب فارسی سرمشقی زیبا بود بود اما حیف که کافی نبود / من به اشعاری که در کتاب چاپ می شد عشق می ورزیدم . چون به خط نستعلیق نوشته شده بود . نخستین معلم خط من ایوب کیانی بود که یادش به خیر. اولین روز گفت بچه ها بنویسید."هر آن که جانب اهل وفا نگه دارد / خداش در همه حال از بلا نگه دارد" این عبارت را به خطی زیبا پای تخته نوشت و در کنار من ایستاد با دیدن خط من دستی بر شانه ام گذاشت و گفت:یافتم آن که را می خواستم. روزی دیگر که با تیغ مداد تراش قلم نی ام را تراش می زدم دستم برید و با خون خود طومار همیشگی ی خط را امضا کردم و بر صفحه ی وجود نوشتم که تا آخرین نفس خواهم ماند . در حال و هوای خط بودم که سال تحصیلی تمام شد، مردودی من پشت شیشه ی پنجره چسبید .اما هیچ خیالی نبود زیرا : "من به دنبال کوچه یی بودم بی انتها برای رفتن بی واژه برای سرودن ."معلمان دیگر من امیر زاده بود و خواجوی. مردانی وارسته وبزرگ ،هم خطی زیبا داشتند و هم بیانی شیوا . معلم دیگر من صانعی بود که خدایش حفظ کناد جز من که هر زنگ برایم زنگ خط بود کم تر دانش آموزی به این مهم می پرداخت در همین حوالی با جناب استاد کی منصور آشنا گردیدم پس از چندی شاگردی درنزد ایشان به تهران رفتم و بعد از راه نمایی های زنده یاد هاشم ابوالقاسمی هنرمند و شاعر وارسته به محضر استاد "محمد رضاخان یزدانی "راه یافتم و در مدت کمی نزد این استادگرامی دوره ی ممتاز را گذراندم سپس به ایذه برگشتم و به ترویج و تدریس هنر خوش نویسی مشغول شدم. بعد از توقف بسیار طولانی مجددا" به تهران رفته و در محضر استاد بزرگ خط شکسته ی معاصر جناب ید الله خان کابلی خوانساری بهره مند گردیدم اما طولی نکشید که این سعادت از من گرفته شد و هم چنان در بحر هجر مستغرق و التیام بخش این جدایی بیت پر مغز مولوی ست که "شرح این هجران و این خون جگر / این زمان بگذار تا وقت دگر"

 

اسکندری تاکنون آثاری از خود به یادگار گذاشته که کتیبه های سنگی الیما و کتیبه‌ی پارک صخره ای است گفتنی است وی شیوه و سبکی جدید در نوعی نقاشی ارائه نموده که در آستانه ی ثبت این ایده ی هنری است.

 

نمونه ای از آثار استاد: 



 


 مقاله آقای غفور اسکندری سبزی پیرامون نقطه و هنر قدسي خوشنويسي 

 به نام خدا

نقطه و هنر قدسي خوش نويسي

اگر نقطه را معيار و مبنايي براي سنجش حروف و كلمات در نگارش خط و خوش نويسي در نظر بگيريم ، قطعاً بايد الفباي فارسي را 33 حرف به حساب آوريم به طوري كه کلمه بدون نقطه چونان مفهوم و معناي تكامل يافته يي به خود نمي گيرد . برخي بر اين باوراند كه نقطه و به كسر آن آغاز بسم الله الرحمن الرحيم است و گفته اند كه تمام آيات وحي در « ب » بسم الله و كسره ي آن خلاصه و معنا مي شود . اگر به مقوله ي خوش نويسي نيزبرگرديم نقطه آغاز حركت است ، حركتي كه كاملاً سير معنوي دارد و همين كه در زير نقطه كسره مي آيد خود حامل پيام بزرگي است چرا كه اگر اين كسره به فتحه تبديل شود تمام معني را باطل کرده و در اين صورت حروف خط فارسي به عنوان شاه كار هنر شرقي به شمار نمي آيند و اگر اين نقطه در وسط يا در انتهاي سطر قرار بگيرد باز هم راه را بر ادامه ي سخن مي بندد . بنابراين مي توان گفت از راز و رمزهاي كشف ناشده ، نقطه و حروفي است كه در پي هم مي آيند . اين نقطه با يك اهرم كه نقش كسره رادارد در زير به حركت درآمده به صورت لوزي گون يا مربع مضلع بر كرسي قرار گرفته و در حال حركت است اين حركت بسيار دقيق و پر معني است زيرا در يك نگاه گرافيكي همانند سر بر راس بالاتنه ي انساني است كه كسره را بر فرض شانه ي او در نظر گرفته و در حال قرار گرفتن روي نوك پاهاست و يا به سان دونده يي است . در ابتدا به صورت « الفي » راست قامت در مي آيد و به دوردست نظاره مي كند و آرام آرام قدم هايي به سان «ب» «پ» «ت» و «ث» بر مي دارد و در راه يي پر پيچ و خم به «ج» و«چ» و«ح» و «خ» مي رسد سپس از دورهاي «د» و «ذ» بر بال كبوتر گونه ي «ر» «ز» و «ژ» سوار مي شود تا از گردنه هاي دندانه دار «س» و «ش» عبور كند و در كنار بياض چشم هاي «ص» و «ض» بنشيند و بر كرسي «ط» و «ظ» قرار گرفته و «ع» و «غ» را حلقه ي ساعد سيمين ساق خود كند تا برگرده ي فيل «ف» به قله ي «ق» برسد و همانند تيري بر سر نشانه ي «ك» و «گ» بزند و بر طره ي «ل» ليلي عاشقانه بپيچد ، در سرازيري «م» غرق شود تا دستي از غيب او را به گردش «ن» و چرخش «و» به دايره ي «ه» و به گردونه ي «ي» برساند ، در انتهاي شمره ي «ي» به سوي خويشتن باز گرداند ، اين از ويژگي هاي حروف پر رمز و راز الفباي فارسي است كه از نقطه به «ي» ختم مي شود و در نهايت به نقطه و كسره . از فراق به وصال و از وصل به اصل خود باز مي گردد چرا كه : « هر كسي كو دور ماند از اصل خويش / باز جويد روزگار وصل خويش » .

غفور اسكندري سبزي 1384/ايذه


 -برخی منایع :

http://www.izehpress.com/izeh/famous/275-ghafoor-eskandari-sabzi    


از تمام دوستانی که نظر پر مهر خود را برای این پست ارسال کرده اند  ممنونم . از اینکه نتوانستم تک تک جواب عزیزان را بدهم عذرخواهی می کنم


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/12/23 ] [ 23 ] [ عبدالرضا قاسمی ]
 

نام وبلاگ : آسمانی پر از ستاره      

    مدیر وبلاگ : رمضان پرورده

رمضان پرورده


 

رمضان پرورده در روز ۱۵ مرداد سال 1332 در محله درب دلاکان خرم آباد چشم به جهان گشود، دوران ابتدایی و دبیرستان خود را در همین شهر سپری و پس از انجام خدمت سربازی برای ادامه تحصیل در رشته حقوق و علوم سیاسی وارد دانشگاه تهران شد و در سال 1358 موفق به اخذ دانشنامه لیسانس در رشته فوق گردید. ترانه سرایی را در دوران نوجوانی تحت نظر دایی خود ( شکراله الماسی ) که یکی از ترانه سرایان و خوانندگان مشهور موسیقی اصیل لری بود، قرار گرفت.

 *****************

یادداشتی از بهرام سلاحورزی

 

 

رمضان پرورده:واژه واژه ديارم را مي سرايم !

 

 

  

شكست شاه ، بدست گرفتن قدرت توسط دكتر مصدق ، بازگشت دولت كودتا، خرم آباد ، كوچه پس كوچه هاي پشت بازار ، درب دلاكان ، مردمي محروم از همه چيز، بهداشت ، درمان ،  سواد   ...

اين ها نشانه هاي شور بختي و تاريخي آغاز دهه سي مرز پر گهر و زادگاه سبز و خرم و محروم از همه چيزمان خرم آباد است.

نشانه هايي كه هر كدام به تنهايي مي تواند زمينه ساز حركت مردم و برداشتن قدمي هر چند ناچيز باشد به سمت فردا . به سمت فردايي بهتر . حالا كه نان نيست . حالا كه آب را با دلو ازچاه مي كشيم . حالا كه از داشتن حد اقل امكانات محروميم ، پس بايد خود تلاش كنيم. بايد به سمت آگاهي برويم . اتفاقي ميمون كه علي رغم آن همه كم و كسر به خوبي بوقوع مي پيوندد .

در واكاوي تاريخ اجتماعي خرم آباد . دهه سي ، باردار رخدادي ميمون است كه سالها صبر بايد تاخود را بنماياند. به دفتر هنر و ادب ديارمان كه مي نگريم بسياري از آنها كه دراين دفتر جايي و مكاني دارند از متولدين دهه سر خوردگي و شكست و نوميدي مي باشند.

از شاعران و نويسندگان  و روزنامه نگاران و خوش نويسان و محققين و پژوهشگران گرفته تا پهلوانان و قهرمانان . اين خود رازي است . فقر و دردي چنان و زايشي چنين ؟ هميشه ي تاريخ همين بوده . بي آنكه بشود جلويش را گرفت.

 

رمضان پرورده فارغ التحصيل حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران سال 1358 دبير باز نشسته  دبيرستان هاي  شهرمان نامي آشنا يا بهتر بگويم نام آشنا ترين ترانه سراي چند دهه اخير. از جمله اهالي دفتر فرهنگ و هنر و ادب خرم آباد است. مولودي كه سال 1332 در محله درب دلاكان چشم به جهاني پر از درد و فقر و نداري مي گشايد .

 

مادرش بد بختي هاي زمانه را برايش زمزمه مي كند . از همين رو است كه اينجا و آنجا مي گويد:

 آنچه از شعر و ترانه دارد همه و همه از آن مادري است كه با شعورش درلايه لايه روح ترك برداشته و كويري ا ش نشاء شعر كاشت و به آب ديدگان داد آبش تا فردا و فردا ها برگي سبز باشد افزوده بردفتر و گل زاري كه نامش از طراوت و شادابي آنان كه واژه ها را زيسته اند و عشق را آموخته اند لبريز است.

 

رمضان پرورده ، سال ها است پاي در گل ترانه سرايي لري است . ترانه هايي تماما پر از دل نگراني و اضطراب . او دلواپس است و مي ترسد از روزگاري كه ديگر كسي به طاق پيل – پل شكسته . پل شاپوري ـ نينديشد. و همه  يواش يواش چنان در مقابل هجوم خزنده تنكولوژي پا پس بكشند كه همه چيز از يادشان برود .

 

پرورده در روزگاري كه پسران ابرويشان را ....... مي كنند و دختران مانتو ........ مي پوشند هنوز به – كت وگلوني ـ مي انديشد . صلابت را در استواري منار مي جويد و ايستادگي قلك الافلاك .كه روز به روزهي در  پس پشت ساختمانهايي كه چون قارچ از زمين سر به آسمان مي كشند گم و گور ميشود.

از همين رواست كه او نمي تواند نسبت به آنچه دارد هويتش را مي جود بي تفاوت بماند و دست روي دست بگذارد و كاري نكند .

 

پرورده آرام و بي ادعا با علم به اين كه  سرمایه اصلی موسیقی کشورش نغمه های بومی مي باشد و هم اين شناخت كه موسیقی  لرستان ازچه جايگاه واهمیتي برخورداراست و چگونه  در جای جای زندگی مردمانش جا دارد . واژه واژه ديارش را سنتش را ، تاريخش راو درد و رنج وشادي مردمش را  مي سرايد . مهم نيست چند گوش اورا شنيده يا خواهند شنيد . كار او سرايش است و دادن هشدار. مي ماند اين كه تو خواهي گوش داري يانه ؟

 

پرورده كه ازسال هاي نوجواني  به طورجدي  كار ترانه سرايي را  با راهنمايي و ياري دایی خود ( شکراله الماسی ) که او هم از ترانه سرایان و خوانندگان  موسیقی اصیل لری بود.  آغازو با خلق آثار ارزشمند ش در كنار بسياري خوانندگان لر فعاليت هنريش را ادامه داده است .

 

 پرورده تاکنون برای کاست های خاک وطن، در سوگ آفتاب، - گزیده پنجمین و ششمین جشنواره موسیقی فجر-  سوز سوار، رنگ وارنگ، داغ شقایق، کبوتر، شعله عشق، آرزو، برف پیری، غافله گل، نسیم سحر یافته، سوز سیل، چوپی، چش تر، بهار مالگه، همدنگ، همراز، قالیباف، شو عید، قدیم صیاد و گلونی ترانه سروده است.  پرورده نخستين دفتر ترانه هايش با نام (( گلال تش ،نوحه لری  )) روانه بازار كرد .

 

*****************

شعر لرسو/ اثر آقای رمضان پرورده

 


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
برچسب‌ها: بهرام سلاحورزی, رمضان پرورده
[ 91/12/05 ] [ 8 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

                                               عقیق دلم

تاول سخن هایست

که لفّافه ایی زیبا

به روی قامت پر خار خویش می پیچد. بهرام

           

                                      نام وبلاگ : داستان ، نقد

                                      

              مدیر وبلاگ : ایوب بهرام     متولد 1353 اهواز - اصالتا" بختیاری

  

لیسانس ادبیات فارسی .بچه جنوبم.سرزمین گرما وشرجی اهواز.متولدیک مهرپنجاه وسه. تا یادم میاد روی آسفالت داغ همیشه پابرهنه دوگل کوچیک بازی می کردم.وقتی که میومدم خونه تازه متوجه میشدم که پاهام ازشیشه آشولاشه.اماهیچ‌وقت نه از آسفالت داغ دل کندم نه ازدوگل کوچیک.ازهمون وقتاعاشق شعروداستان بودم.

وقتی تابستون میشه وشرجی حجم سنگینش رو توی کوچه پس‌کوچه های اهوازمثل یه کولی دربدر می‌چرخونه من هنوز مثل زمان بچگیام دنبال یه سایه کنار دیوار همسایه می گردم تاشاید باز صدای پیرمرد چرخوفلکی روبشنوم که بانگاش به بچه ها التماس می‌کنه که سوارشن ولی نگاه نمی کنه که ببینه دیگه چرخ وفلکش جانداره.راسی الان یه معلمم که داره ازبچه ها چیز یادمی گیره....

از سال هفتادوشش به بعد با بیشتر هفته نامه‌های محلی اهواز کارکردم.باشعر شروع کردم  به داستان رسیدم.الآن هفت هشت سالی هست که داستان می نویسم.

تا حالا دو مجموعه داستان منتشر شده دارم.(شور وشیرین)سال نودکه دوازده داستان بلند وکوتاه داره در صدو چهارصفحه و (جای برای پناه) سال نود ویک که این مجموعه هم دوازده داستان کوتاه ومقدمه ی ناشر در شصت وچهار صفحه.

یک رمان هم در دست چاپ دارم.

عصوانجمن چوک که هستم میشه یه جورای گفت جزو اولین اعضای انجمن چوک هستم .که محفل بروبچه های داستان نویسه.

البته با بقیه انجمن ها هم کار می کنم.واین باعث افتخار بنده است.

گاهی نقد می نویسم وگاهی یاداشتی بر فیلمی یا کتابی.

                                                

*********

یادداشت استاد نعمت نعمتی

دوست گرانمایه ام جناب ایوب بهرام ، نویسنده ای متواضع، خوش مشرب و محجوب می باشد که رفتار انسانی و مناعت طبع وی باعث شده بیش از پیش به سمتش جذب شوم.یکی از ویژگی های نیک ایوب عزیز این است که وقتی کتاب داستان یا شعر دوستانش چاپ می شود سر از پا نمی شناسد.دنبال می کند، کتاب را به هر طریق است تهیه می نماید و در اولین فرصت ممکن، نقدی بر آن می نویسد.نمونه اش نقدهایی ست که بر دو مجموعه داستان بنده" مثل باران ، مثل بودن " و " سال هزار و سیصد و هیچ " و کتاب مجموعه اشعارم " عاشقانه ها " نوشته است.نثرش ، بی تکلف و ساده است.طوری که به دل هر خواننده – دارای هر ذوق و سلیقه - می نشیند.برای وی که یکی از همشهریان خوب و دوست داشتنی من است، آرزوی توفق هرچه بیشتر می نمایم و ذکر این نکته که کاش همه ی نویسندگان ، دارای ویژگی های شخصیتی بارز ایوب بهرام بودند! 

*************                                                          

داستان کوتاه :  رود

       صدای ناله ی سنگ ها ازکف رودخانه ی طغیان کرده از دوربه گوش می رسید.صدا صدای حرکت بود.صدا صدای پیچش بود.صدا صدای برخورد بود و شکستن و خرد شدن.صدا صدای برخورد بود وله شدن ، و در این میان آب بود که گل می شد، آب بود که به سخره ها می خورد و پودر می شد و آب بود که صدا می کرد و فریاد می کشید.

بستر رودخانه پراز سنگ هایی بود نرّه سنگ ، نخراشیده .رودخانه برروی آن ها کشیده می شد و می رفت و می رفت تا جایی که قصه اش را از کوه شنیده بود ازدل کوه،از جایی که او را قطره قطره گریه کرده بود.کوه همیشه می گفت: اگر روزی توانستی بزرگ شوی ،ستبرشوی، قدبکشی وحنجره فراخ کنی و سینه و پهلو با سوهان سنگ ها و سنگریزه ها زمخت کنی به جایی می رسی که آسمان در آن گم می شود و در آن جا تو موج می شوی، فوج می شوی و تا  آسمان بالا می روی و پرندگان آسمان به پرواز تو رشک می برند و نهنگ ها در آغوش تو غلت می زنند و تو به ابرها پهلومی زنی.

    صدای رودخانه از دور به گوش می رسید وحالا او بزرگ شده بود ، پهلونه به سنگ ریزه که به نرّه سنگ ها و سخره ها ساییده و زمخت کرده و به لایه لایه پینه تنیده بود و گلو گسترانیده بود.

شیر بود که از حاشیه ی او فراری بود.او بوی دریا شنیده بود وخود به درودیوار می کوبید کوه با خود می آورد و می آمد.سنگ بود که له می شد،آب بود که گل می شد.رود همه حنجره شده بود فراخ به اندازه ی آسمان.ایوب بهرام / آبان ۸۹


                                         مقاله : کتیبه های مدرن

 
آرتنا: ما ایرانیا خیلی خوشمون میاد وقتی رفتیم جایی اثری چیزی از خودمون به جابذاریم برای آیندگان که بیان وببینند که ما که بودیم و چه کردیم.   
 

نوشته: ایوب بهرام/ خبرگزاری هنر >> آرتنا <<

ما ایرانیا ملت دوست داشتنی هستیم. تازه خودمون هم همدیگه رو خیلی دوست داریم.همدیگه رو که تو جشنی مجلسی می بینم درآغوش می گیریم وحسابی قربون صدقه همدیگه می ریم.این از مشخصات  همه نیستا میگید نه بگرددید.اگه پیدا کردید اها..
ما خیلی از خوشامد گویی واظهار علاقه خوشمون میاد. خیلی هم خوشمون میاد وقتی رفتیم جایی اثری چیزی از خودمون به جابذاریم برای آیندگان که بیان وببینند که ما که بودیم وچه کردیم. میگید نه نمونش بیستون –نقش رستم-این همه لوح موح به جا مونده از ما که ما اینطوریم.یعنی همون طوری که گفتم.یعنی از صفات بارز ماس.نمونش یکی از پادشاهان سلسله صفوی
رفته بود تخت جمشید بعد داده بود رو سطح تالار آینه اسمشو حک کردن که ایشون اینجاهم اومده یا رو الماس کوه نور اسمشو نوشتن که بعله طرف یلی بوده درسیستان...که البته همین حرکت ایضایی باعث تخریب این دو اثر تاریخی که زیاد هم مهم نیس شده. درسته این دو اثر مشکل دار شده ولی یه اثری ازیک طرف دیگه به جا مونده.که این یه فرهنگ جاودانس.حالا پادشاهان رو ول کن تو همین پارک مارکا برو رو تن درختا یه نقش برجسته های حک شده که تیشه کارهای کوروش ولوح جبل الطارق پیشش لونگ میندازن. وفرهاد اشکش درمیاداینقده قشنگ با یه میخ روی این درختااسم می نویسن.مثلا یادگاری از علی وآرش. یا  به خاطر ف.میم.
تمام دنیارو بگردی چنین آثار ارزشمندی پیدا نمی کنید میگید امتحان کنید.
کجا دیدی رو گچ دست وپای شکسته این همه متن ها ادبی بنویسن وطرح های زیبا بکشن.همین کلاه سربازا رو نظاره کنیدپر از نقش قلب شکسته وتیرخورددس.
چند روز پیش رفته بودم سراغ یه بنده خدایی در اتاق عمل ومنتظر که بیاد بیرون چون این جور جاها همراه خیلی مهمه اصلن نقش اساسی داره.مثل اسباب اثاثیه یه خونه که بار می زنن راننده که وظیفش نیس بیاد قوری وپارچ مارو دربیاره وظیفه خودماس اینجاهم یعنی در اتاق عمل هم به همین منواله مریضی که رو تخت اتاق عمل عملش کردن برا نقل وانتقال شاید کارگر بیمارستان دیسک کمر داشته باشه شاید اصلن دلش نخواد زور بزن انرژی گرون مایشو خرج بکنه
پس چی نقش همراه اینجاس که معلوم میشه.آها دارم ازموضوع دور میشم.در اتاق عمل چشمم افتاد به در خود در اتاق عمل ...
وای خدا چه خط های زیبایی چه جملات فصیحی اصلاانسان تعجب می کنه که هنرمند همه جا هست.روی در پر بود از تبریک تولد با خط نسخ، نستعلیق، شکسته نستعلیق و...
بابا تولدت مبارک، الینابه جمع ما خوش آمدی. رومینا زیزی خاله، زری بابا...اشتباه نکنید بخش زایمان نبود سزارینی ها رو اونجا میاوردن خوب که دقت کردم دیدم تمام دیوارها پرن از این آثار زی قیمت.چقد شعرها پرمغز نوشته شده بود چقدر جمله فیلسوفانه روی تن این دیوار ها نقش بسته بود.با خودم فکر کردم چقد خوب می شداگه اینجا رو نمایشگاه می کردن تا همه بیان ببینن اینجا چه خبره.چرا باید اینارو فقط تعداد کمی ببینن.

 مطالب مرتبط قبلی :


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/11/30 ] [ 10 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

رهدار در اردیبهشت بوی خوشه های تَر، پیش از چشم گشایی آغازيده است تا شاعری به مسلخگاه داس روزگار معرفی شود او كه نتوانست به هنگام زادن برجهان بخندد اما یکبار برای همیشه فریاد گریه برجهان را برگزید و دیگر هیچ…(فریده چراغی )

  

http://bonevar.blogfa.com/

*************

حسین حسن زاده  معروف به  " رهدار "       نام وبلاگ :   بُنِه وار  

کموتَر بیو که تا بالِت کنُم مو
مو به بازِستِنِ بالِت گِرُم خو
گذشتی ار زِ رَه دشتِ شقایق
بگُه بینُم چه داری سَهدیِ نُو

حسین حسن زاده متولد روستای  رهدار حد فاصل بین مسجدسلیمان و شوشتر  در خوزستان است .روستای شاعرخیزی که در گذشته مردمانش از سواد خواندن و نوشتن برخوردار بودند در گذشته مکتبخانه داشت و از  سال 1333 مدرسه دولتی . برسنگ مزارهای باقی مانده در این روستا با پیشینه  کهن  به پیشوند میرزا یا ملا فلانی  برسنگ گورهای قدیمی زیاد برمی خوریم که این پیشنامها از قدیم  برای باسوادان زن و مرد  در میان قوم لُر استفاده می شده است . ساکنین این محل از مردمان بختیاری بویژه طوایف چهارلنگ هستند  منطقه ای دارای طبیعت زیبا و بکر شاید محیط نوستالوژیک حاکم بر منطقه است که این چنین زنان و مردانی را با طبع زیبای شعر لری فرا خواند ه باشد اما ما در این گفتار جناب" رهدار" مد نظرمان است :

 در خانواده ای چشم به جهان گشود که پدرش از سواد کافی بر خوردار بوده وچون هر بختیاری شاهنامه را با آواز نیکو می خواند، و مادرش نیز همچون دیگر زنان بختیاری دارای طبع  و ذوق شاعری بود ،"رهدار " گاه که می خواست سروده های مادر را که با آواز گاگریو گگاه زمزه می کرد بنویسد مانع می شد و به" رهدار " می گفت شعر شگون ندارد بهتر است تا سروده های مادر را ننویسد و او هرگز از" رهدار" نخواست تا سروده هایش را بنویسد ولی پنهانی رهدار به ثبت چندین  دوبیتی و سروده های 12 سیلابی لری بختیاری از مادرش پرداخت که بسیار دردآگین سروده شده است  یک دو بیت از این سروده های مادر به گونه ی عاریتی در کتاب لرشمول می نویسم اندیکای رهدار بر می خوریم در برگردان این سروده های دوازده سیلابی  که مادر در وصف دختر تازه عروسش که طعمه ی کارون شده بود می سراید:

" رودخانه گُلی با خود ببرد تا آبش را با او گُلاب کند  درحالی که دست التماس گُل هنوز از آب بیرون بود  و بُردنش را می دیدم ، اما هرچه کردم به او نرسیدم . بگویید تا کی بر کنار رودخانه ای صدای ضجه ی هوره  مکرر به گوش نرسد. ای مردم من می ترسم به زیر خاک هم حمامی ساخته نشده باشد تا سرو زلف نازنین اش را اگر گرد و غباری بنشیند ، بشوید "

" رهدار " دوره تحصیلات ابتدائی را در  روستا ی " رهدار" با موفقیت به پایان رسانید ، به جهت نبود امکانات ادامۀ  تحصیل مجبور به ترک زادگاهش شد ، ویک تنه به جنگ همۀ مشکلاتی که در پیش رو داشت حرکت آغاز نمود،  دوری از خانواده و هزاران مشکل دیگر ........ در انتظار او به کمین نشسته بودند. او با اراده ای آهنین و هدفمند توانست ، همۀ این مشکلات را در نوردد، و به اهدافی که در سر می پروراند نزدیکتر شود.هدف اصلی ایشان تعالی شعر و ادبیات کهن زبان مادریش وایجاد تحول و رشد و صعود آن ، متناسب با زمان کنونی بود ، در این وادی تاثیرات غیر مستقیم  سروده های مادرش نقش اصلی وعمده ای را در شکل گیری شخصیت شعری ایشان ایفا می نمود که غیر قابل انکار است ، روح و جان " رهدار" از دوران کودکی با لالائی ها ، دی بلال ها ، گاگریوها و زمزمه های عاشقانه ........ودر کل فرهنگ غنی لری بختیاری عجین و مانوس شده و همین خمیر مایه زیربنای اصلی اشعارایشان میباشد ،در سنین نوجوانی بود که با شنیدن گوشه ی  آوازی از گاگریوه خوانی یکی از بانوان  طایفه که در سوگ عزیزی می خواند  بسیار تحت تاثیراوازش قرارگرفت بعدها متوجه شد چقدر آهنگ این آواز با یکی از گوشه های ماهور لرستان یکسان است و آن روز این اهنگ لباس زبانی بختیاری به تن کرده بود که رهدار نمی دانست  . از این رو موجب شد تا "رهدار" به انتزاعی فرهنگی که در برخی همتباران لر است فکر نکند و لر را به گونه ی یک قوم واحد در آثارش بشناسد. یکی از مهمترین دلایل  نفوذ پذیری و تاثیر شعرهای او در مخاطب نیز همین خصیصه میباشد  که باعث محبوب بودن سروده هایش در بین همه ی اقوام لر است، با جرات میتوانم بگویم که ایشان  آثار شعری ماندگاری را بوجود آورده اند که در نوع خودش بی نظیر است اگر روزگاران قدیم بود شعرهای "رهدا"ر همچون سروده های میر نوروز و هالو زال و... زبان زد عام می شد و هم اکنون ورد زبان مردم بختیاری بود . گرچه خودش می گوید روزی از یکی از شهرهای لرنشین عبور می کردم که یکی از مصراعهای شعر کُهبُنگ را بر پشت شیشه ی تاکسی دیدم . تا آن روز به این نفوذ پذیری پی نبرده بود م.

"رهدار  "هنگامی که در کلاس پنجم دبستان بود با کار پژوهش آشنا شد وقتی که معلم سپاهی دانش برای  امتحان انشاء از بچه ها خواست تا هرکدام 20 وازه لُری را به معنی فارسی در برگه امتحان بنویسند  و رهدار نزدیک به 50 واژه را آورده بود که مورد غضب معلم قرار گرفت به صرف سرپیچی و عدول  از مقدارمعینی که توسط معلم در ستونی تعیین شده بود.

نخستین کار "رهدار"  در دوران  دبیرستان پیرامون فرهنگ بختیاری جمع آوری  سروده های فولکلور دوبیتی ها ، چیستانها و متلها و مثلها  بود که آن زمان در یک دوره مسابقه ای که اداره فرهنگ و هنر آن زمان ( فرهنگ و ارشاد اسلامی فعلی) به پا کرده بود شرکت کرد ولی زحمات رهدار پس از انقلاب در کتابهای کسانی که پیرامون فرهنگ بختیاری قلم می زدند به چاپ رسید . و رهدار پس از پیگیریها و در دست داشتن نسخه هایی از این کار به نتیجه ای نرسید .

  کار بعدی ایشان جمع آوری و ریشه یابی واژگان بختیاری بود به نام " گل واچ " که همان گل واژه ها می باشد که  تا حدودی سرنوشت پنهان کار قبلی را به خود گرفته است محصول زحمت مطالعه و آموختن زبانهای پهلوی و اوستایی به گونه ی غیرکلاسیک در حضور استادان این فن بود .

برخی دیگر از آثار ایشان :

1- مجموعه شعر " کُهبُنگ "

2- کتاب "ازبختیاری تا بختیاری"

3- کتاب "بُنه وارشاعران"

4- " می نویسم اندیکا  "  

5- کتاب " دا لالا – لوئه لوئه دا "

7-  کتاب " لال بهیگ"  . . .

8- رهدار علاوه بر بنیان گذاری جشنواره شعر لُری بُنه وار بنیانگذار نخستنین انجمن تخصصی شعر لُری به نام انجمن شعر و ادب " بلازه" نیز می باشد .  همچنین بر پایی همایشهای شعر به مناسبتهای خاص بویژه   الزام حضور شاعره های لُرزبان در این همایشها از اهداف بلند این انجمن ادبی می باشد .  

               

 

 

 

«دُنْدال»

انديكا هميشه حوالي‌ترين است

پيرزني تا ناكجاهاي يك «كُلَهْ‌چير»

با دستاني كه با «كُراَوْ» آمخته ‌شده‌بود

مي‌بُرد خانه به خانه، ديوار به ديوار تا

ناف‌ْبُرانِ حقوقِ بشر، پَرزينستانِ «قلعه‌بردي»

اسطوره‌اي را در پناهِ «گِلِ مِينا»

مي‌رفت تا سرحدِّ آخرين «بَرْدِكِل»

دور از گوشِ «تَريده»ي باد

مگر خاكستر كند نفرينِ خدايان را

و بزدايد ريزشِ غباري را

كه تا ركابِ «تَلْميت» و زينِ سواران ورم‌كرده‌بود.

اي كه بسته به بازويت آرزوهاي خداي بخت

آرام‌آرام «بور»ت را بران تا فراخيِ فرصتِ يك «دُندال»

كه آخرين ياغيِ اين كوهستان

همان  «دلا»ي خسته از دلاوري

زخمي‌ترين دندال‌هاي خود را

از سينه‌ي صدپاره‌اش

بر «مافه‌گه» ِ كارون خواهدسرود.

 

****************************

 

یادداشت : فریده چراغی

 رهدار در اردیبهشت بوی خوشه های تَر، پیش از چشم گشایی آغازيده است تا شاعری به مسلخگاه داس روزگار معرفی شود او كه نتوانست به هنگام زادن برجهان بخندد اما یکبار برای همیشه فریاد گریه برجهان را برگزید و دیگر هیچ…

حسين حسن زاده رهدار براي هميشه ي بختياري . او گرچه شاعري نوستال‍ژيك گرا به نظرمي رسد اما حقيقت امر به اين موضوع صحه مي گذارد كه وي بر اتفاقات و وقايع روزمره نيز گوشه چشمي دارد. شعر رهدار چونان چشمه ساري است كه از دل ايلياتي اش مي جوشد و جرعه اي از خنكاي آن جان خواننده را تلطيف مي بخشد. او در چنته ي خود واژگاني ناب دارد كه هركدام را از روي رف وير ايلياتي خود برداشته،غبار از آن برگرفته و در بالاي «لامردون» شعر خود نشانده. واژگاني كه روايت تلخكامي ،كوچ،وصل، برزيگري،و لحظات خوشي و ناخوشي ايل اند. و روح خواننده را با خود به سفر در ايل و مال مي برند.
فارسلري ها،دندال ها و دالالا هاي رهدار بند از دل هر اهل دلي مي گشايند و خواننده بومي را به روزهاي ديرين و شيرين زندگي پيوند مي دهند. حسين رهدار در دا لالا به ما مي گويد هميشه نبايد زنان براي زنان بگويند و اينبار خود آمده با انباني از واژگان دردآلود و صميمي و انگار از اعماق دل مادران رنج ديده ي ايل به شعر برآمده.و اين نگاه به جامعه ي زنان بسيار ارزشمند است.
سپيد سرايي رهدار كه با مايه هاي حماسه، سوگينه ، تغزل هاي شيرين و گاه دردهاي ديرسال و تاريخي ايل آذين مي شود، نويد دهنده ي فرداي روشن اين شاعر و پژوهشگر فرهنگ بومي ما بوده كه اميدواريم در آينده اي نزديك شاهد آفرينش هاي ارزشمند ديگرايشان باشيم. ايدون باد

 

****************************

یادداشت : ایوب بهرام

 

از دیر باز شاعر در ساختار زندگی بختیاری جایگاه بخصوصی داشته.شاعر روایتگر درد ها و رنج های این قوم مهجور اما پرغرور بوده است.او حرف های نگفته ی ایلی است که با اشک او می جوشد و در نوای نی میشکال جای می گیرد و از حنجرهی کبک های زاگرس نشین می چکامد.شعرقوم لر همان زمزمه های مادرانی است که آرام در فراخنای زمحریری زمستان از میان سیاه چادرهای فرد گوش ستون های برف گیر زاگرس را نواز می داده.

وقتی به گذشته باز می گردم می بینم بیت بیت شعر شاعر سطر سطر تاریخ غبار گرفتی من است که اینک سر برآورده و خودنمایی می کند. من به این شعر می بالم.

صدای حزن آلود خواننده که برروی تخته سنگی ها قصه ی غصه های گذشته را فریاد می زند. همان حرف های مه گرفته شاعر ایل است که از حنجره گوگ تاراز می خرامد وخانه به دوشی ایل را هی جار می زند.قلمتان پرخامی ونویسا باد

 

****************************

یادداشت : هوشنگ پرتو

 

رهدار لریاتی است و بر اساس آن می نویسد

 

رهدار بر اساس مکتب لری می بیند، سخن می گوید، می اندیشد و خلق می کند و در درون این مکتب یک حالت دیگر از رفتار در آثار وی دیده می شود و آن هم همسویی انسان و طبیعت است و موازی بودن آنها یا به عبارت دیگر همزیستی معنایی این دو مفهوم که در بخش اول این نوشتار ابتدا به شیوه همزاد پنداری انسان و طبیعت و در بخش دوم نوع نگرش رهدار به انسان و طبیعت با زمینه مکتب لری پرداخته می شود.

در مقدمه کهبنگ رهدار انسان را اینگونه تعریف می کند موجودی جدا از تصنع و وابسته به احساس و معنا که باید به صورت مستمر نگرش خود را بر اساس پاکی ها استوار سازد:

به دل ار نور ایمون نی کنه سو

گلا و آرمونت نی دهه بو

به پاکی ار خته درمون کنی زی

زمند او وارهی ری سرگه رو

(کهبنگ ص64)

که به همان مفهوم هایی که در بالا آمد اشاره دارد.

 انسان در شیوه ذهنی رهدار بخشی از یک مفهوم است نه والاتر و بالا تر از آن، رهدار طبیعت را یک کل واحد می داند که همه اندیشه ها و مفهوم ها در آن گرد می آیند و در یک خط موازی با هم به سوی هدف خود حرکت می کنند

تکست هیروکه موراوبیده ناشاد

ز ئی دندال بلبل هم کنین یاد

بیورهداربپرس احوال بهمن

که زرداو بید و ترنه داده بر باد

که در یک رابطه مستقیم و ساختاری، رهدار در کنار بهمن که در پاورقی کهبنگ از آن به عنوان گیاهی از خانواده جوسانان نام برده شده است آورده می شود و فارغ از نمادگرایی و استعاره گزینی که می توان از جنبه هرمنوتیکی به آن نگریست ساختار شعر و بیت بندی به گونه ای صورت گرفته است که همان حرکت در مسیر یک محور و مفهوم ذاتی صورت گرفته است و مخاطب در خوانش آن پا به پای رهدار در یک فضایی قدم بر می دارد که هیچکدام از عناصر آن از هم جدا نیستند و دانای کل یا نگاه از زاویه سوم شخص که برای روایت این مفهوم در نظر گرفته شده است رهدار را در کنار بهمن، گل هیرو و بلبل آورده است که به گونه ای همان گرایش محوری را در خود دارد.

رهدار با توجه به همین نگرش بینش اجتماعی و اصولی که برای یک زیستن افراد نیز لازم است ارائه می دهد و همانگونه که در سراسر این نوشتار نیز اشاره شده است رهدار شعر مکتب لری با درونمایه طبیعت است و در این میان نگرش وی به رفتار اجتماعی انسان نیز براساس مفهوم هایی شکل می گیرد که از همین مکتب برخاسته باشند در این زمینه عرف رفتاری رهدار براساس دونوع نگرش است.

ابتدا نگرش تجربی به احوال نیکوصفتانی که در اجتماع گذشته حالات رفتار زیبایی برای تحول ساختار اجتماعی داشته اند وخود شبه اسطوره اند و در ادامه خود اسطوره ها را در نظر دارد که می نویسم اندیکا سرشار از این گونه مفاهیم است و به راستی خود "می نویسم اندیکا"دریم بخش از خود پرداختن به این عبارات است مفاهیمی مانند هالوزال، ماه بانو، یا یک مفهوم بکر به نام "کُر بی دا" که همان منجی قوم است یا دالو صنمبر و یک شبه اسطوره به نام دولت که همه این مفاهیم همان نگاه درونی رهدار به انسان که موازی با مکتب است را می آورد.   منبع و لینک ادامه مطلب در لور


مطالب مرتبط قبلی :


این پست در نشریه اینترنتی لور    نیز منتشر شد
این پست در وبلاگ پریسکه  نیز منتشر شد
این پست در وبلاگ انجمن تحصیلکردگان لر  نیز منتشر شد

موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 91/10/26 ] [ 4 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

 شُوِم پِر اَژ خِراشِه ی دَس پَلنِگ بی

سَرِم  چُوی  سَروِ  آزادِی بِلِنگ  بی

مِه کُل دنیامَه یِه شُومونگییِ باخت

دلِم خیلی گُجَر بی خَم گَلِنگ  بی 

       

 نام وبلاگ :مهرگان      آدرس وبلاگ  http://ghazanfarimehran.blogfa.com/


نام : مهران غضنفری امرایی    متولد 6 بهمن 1351 در شهرستان کوهدشت.
کارشناس تربیت بدنی . معلم ورزش ، شاعر ،  آهنگساز ، نوازنده و خواننده.

آشنایی مهران با هنر به روزهای شیرین کودکی اش بر میگردد. آنجا که  صدای دلنشین کمانچه ی دایی اش  آقای لقمان زرین قلم و درسهای شیرینی که در محضر این معلم فرهیخته و با اخلاق آموخته بود ،راهگشای حضورش در عرصه ادب و هنر این مرز و بوم شد.

مهران غضنفری می گوید :فعالت هنری ام را در دوران راهنمایی و با تئاتر شروع کردم و پس از آشنایی با ساز سنتور به فراگیری این ساز ایرانی پرداختم و اولین اجرایم در سال 1368 اتفاق افتاد.در سالهای بعد به نوازندگی پیانو پرداختم و همزمان فعالیت های ادبی ام را با همکاری با مجله ی جوانان شروع کردم ودر بعدها با مطبوعات مختلفی در کشور همکاری داشته ام.چند سالی نوازندگی عود را تجربه کردم و اولین اجرایم در تلوزیون لرستان در سال 1373 در خدمت استاد رحمانپور و برادران طرهانی رقم خورد و اولین اجرایم در مقام خواننده در سال 1375 و در قالب برنامه ای برای رادیو لرستان اتفاق افتاد.

 مهران بیستمین سال خدمتش را در آموزش و پرورش سپری میکند. او در سالهای گذشته تدریس در شهرهای خرم آباد ، بروجرد،  اراک و کرج را نیز تجربه کرده است.

 

کوهدشت - دبستان میثم تمار

دغدغه اش را  شناساندن بیشتر زبان شیرین لکی و ترانه های زاگرسی می داند و اعتقاد دارد زبان لکی و ترانه های زاگرسی  ریشه در تاریخ سرزمین مان دارد . او برای نیل به این هدف  مشغول آماده سازی اولین کاست موسیقی و اولین مجموعه ی شعرش است .

 از حضور مهران در فضای مجازی  مدت زیادی نمی گذرد .او حضورش را در این عرصه مدیون  آقایان اسد و حشمت آزادبخت می داند.

  مهران عنوان می کند :کسب تجربه در محضر دوستانی گرانقدر همچون استاد رئوف ، داریوش ملک پور عزیز و سرکار خانم آفرین پنهانی گرامی و آشنایی با دوستانی چون  آقایان تاج مهر ، شهبازی، داودوندی، رضاپناه ، کاظمیان ، بهلولی ، جناب قاسمی و ...را نقطه ی عطفی در زندگی هنری خود میدانم و  امیدم به دوستیها و روزهای روشن آینده است

**********************

                                                یادداشت دوستان - حشمت آزادبخت

 مهران شاعری ست از جنس زمان خودش با زبانی خاص خودش و اندیشه ای مال خودش.شاعری با احساس که واژه ها را خوب درک می کند و در شعرهایی ساده و صمیمی خوب استفاده شان می کند. مهران زخم خورده است و رد تیغ دردها بر سینه ی بیت هایش پیداست . از طرفی او می خواهد در فضای اجتماعی و عشقی زمان خودش نفس بکشد که تا اینجا موفق شده است .تاثیر موسیقی بر غزل های عاشقانه اش را نمی توان ندید چرا که او شانه به شانه ی موسیقی بزرگ شده است . دوبیتی های لکی مهران نیز از شعرهای فارسی اش جا نمانده اند که سعی کرده شعرهای لکی اش را با زبانی تازه و امروزی پرداخت کند . در ضمن عناصر بومی منطقه اش را به خوبی می شناسد. اما آن چه شعرهای لکی اش را برای من به عنوان یک مخاطب صمیمی تر و ملموس تر میکند این است که دوبیتی هایش نقاشی خود او هستند و تماما تجربه های تلخ و شیرین زندگی اوست.

اما چیزی که نگرانم می کند این که هراس آن می رود در غزل های فارسی اش خودش را تکرار کند چون فضای چند غزلش را که شنیده ام این حس را در من به وجود آورده است. امید وارم به زودی چرخ های زبانش را روی ریلی بیندازد که خود ساخته اما این قطار نه در دایره ای که در مسیری بی بازگشت و دور و دراز سفر کند و در این مسیر هربار از بیابان تجربه ای تازه عبور کند. برای این شاعر خوب کوهدشتی آرزوی بهروزی دارم و به وجودش افتخار می کنم.

 داریوش ملک پور

بی شک همه با این موضوع واقف و موافقند کسی را با پشتوانه های انسانی ( دارای اندیشه و تفکر در همه ی حوزها) . نگاه خاص اندیشگی . هنرمند و هنرجو بودن . انسانی متفاوت از آنچه درون پوسته ی انسان می گنجد باشد، با هجوم کلامی دیگران کوچک نمی شود و بالعکس اگر انسانی خرده پا باشد و سست بنیان ، خارج از گود پر سر و صدای انسانی با به به و چه چه دیگران بزرگ نمی شود ... اما در مورد مهران غضنفری یا دست های فریاد گونه ای همچون مهران ها ...! مهران معلمی است که از نگاه اول دارای خصوصیات بارز انسانی است هم آنچه برگرفته از حضور یک انسان است ( یعنی به تفسیری کوتاه ، انسان را کاملا رعایت می کند و برای انسان ارزش و اهمیت خاصی قائل است ) آنچه در مرتبه ی دوم برایم به عنوان دوستی برادرگونه ( همو که گفت دوست برادری ست که خودم برگزیده ام به شرایط وجودی خودم ) اهمیت دارد نگاه ویژه ی او به هنر و خواستگااه هنر است . مهران هنرمندی ست دردکشیده ( همان دردی که از هر طرف بخوانیش درد است ) چشم انداز او به شعر و موسیقی کلامی آهنگین می سازد که گاه تو را به رقص در می آورد در میان انبوهی از کلمات ، گاه تو را به گوشه ی دنجی می برد تا آرام آرام فریادهایت را گریه کنی ... بنده اهل تعارف در حوزه هنر نبوده ام آنقدر هم انسان شناسی قوی نیستم اما آنچه دیده می شود بازخورد قوی آن را در مخاطب به راحتی می توانی ببینی همین اندیشه، مرا به خواستگاه قضاوت کشانده است . مهران درد انسان عصرش را به گواه آثارش کاملا رعایت نموده و شهودش این است که بارها نمک پاشیده اند زخم درونش را ، اما مهران در برابر هیچکس خم نگردید مگر بزرگی به رسم ادب / نگاه متفاوت این شاعر معلم، این معلم که آرام می خواند اما بالا و بلند ، و وقتی انگشت بر سنتور دل می برد آنچنان آتشی در تو به وجود می آورد که سکوتت طعم تمام فریاد هایت را می گیرد / عشق و تعصب مهران نسبت به زادگاهش ، به آنچه در دیارش زخم مردمانش را یه یغما گرفته مثال زدنی است همو شهر که زادگاه بسیاری از بزرگان و رجال اهل ادب بوده و هست / همو شهر که سرافرازانه گردن در برابر هیچ قدرت مافیایی خم نکرد / مهران ها کم نیستند که بسیارند ( وقتی مهران را می شنوم یا در دلم نجوایی می سازد یاد اسد و حشمت آزاد بخت می افتم کسانی که بی شک تا همیشه در اندیشه ام ماندگارند ) ... از مهران گفتن زمان می خواهد اما در همین مجال کوتاه مهران هنرمندی است انسان یا انسانی است هنرمند که در درونش آتشفشانی ست جوشان از درد خودش و اندوه انسان های دلش و ظاهرش دریایی است آرام که می توان روزها در ساحلش آرام گرفت همو که بی شک از برترین های زمان خودش است .

 

                                                          اسد آزادبخت

 

 مهران در لرستان و شهر کوهدشت و درمیان انبوه بلوط زارها و صخره های پر از دلتنگی به شعر و شعور رسیده است.ازسال های دور باهم بوده ایم و به سبب ارتباط خانوادگی و روابط عاطفی ،ازنزدیک می شناسمش . بامنش انسانی والایش و حسن اخلاق ،دربین مردم و اهالی اندیشه به نیکی از ایشان اسم برده میشود.از سن کودکی هنر را در آغوش کشید و با لالایی های زاگرسی انس گرفت .با پیانو شروع کرد و درکنار موسیقی شعر میگفت ،تاتر بازی میکرد و جالب تر از همه ،همه فهمیدن که مهران حنجره ای پر از صدا دارد. نمیخواهم خیلی از ایشان تعریف و تمجیدکنم اما خداوند خیلی از هنرهای پسندیده را به ایشان هدیه داده ،با ظرافت سنتور مینوازد و تا به امروز شاگردان خوبی در این رابطه تربیت کرده است. با حساسیت ویژه ای اشعار بومی سرود خود را آهنگسازی میکند و با گروه موسیقی سیمره با اجرای کنسرت به هم استانی ها ارائه میدهد.کارهای ارائه شده توسط ایشان مورد توجه اهالی هنر و علاقمندان موسیقی واقع گردیده .مهران بخاطرشایستگی هایش درعرصه موسیقی و اجرا، افتخارات زیادی برای همشهریانش کسب کرده است. شعر و موسیقی را که مکمل هم هستند را بخوبی میشناسد و در لابلای واژه هایش میتوان عمق زلال اندیشه اش را درک کرد. اشعار مهران برگرفته  از روح ایلیاتی و طبیعت بکر منطقه است و این ویژگی را میتوان در اشعارش مشاهده نمود.مهران حرف های زیادی برای گفتن دارد که در آینده نزدیک بیشتر با آثار هنری این هنرمند فهیم آشنا خواهیم شد. به امید توفیق روزافزون برای تمام هنرمندان این مرزوبوم.

 

 آفرین پنهانی

 

چراغ بیفروز
و یک جرعه شعر
بریز درعروق کبودِ روز
خورشید
چشم های تو را می مزد
ماه
ستاره ی بخت مرا...
آن سوی ابرهای عقیم
کسی باران می بخشد.
دست های تو
دیدنی
دست های تو
                               شنیدنی است... ( تقدیم به مهران غضنفری)

سخن گفتن ازمهران غضنفری؛ شاعری هنرمند، هنرمندی معلم، فرهیخته ای اندیشمند و اندیشه ای ملهم از دردها و زخم های پیشانی نوشت مردم ؛ قدری تأمل می خواهد و خیزشی در تقدس و حرمت تک تک واژه هایش...

مهم ترین ویژگی ایشان که همه ی هنرش را احاطه کرده و موجب می شود در دل ها جاری شود تا به حرمت صدا، کلمه و دست هایش برخیزی، انسان بودن وی، نجابت و شعوری است که شعر، هنر وحضورش در جامعه بر ایجادنمودن روابط انسانی خود تاثیرگذارش کرده است. وقتی یک هنرمند این ویژگی مهم را در خود نهفته داشته و ذاتن از همه ی وجودش اصالت ، نجابت و بزرگی فوران کند، بی شک در آثارش نیز تاثیرگذاشته و به بهترین و زیباترین شکل ممکن به مخاطب منتقل می کند. شعر مهران عزیز، برگرفته از دردها و زخم هایی ست که هم خود از روزگار چشیده هم انسان امروز می چشد. مهم ترین فاکتورهای شعر ایشان، قدرت کلمات، تصویرسازی های بکر و محکم، استفاده ی به جا از اصطلاحات و زبانزدهای بومی،استفاده ی به جا از ژانر طنز، و درد درد درد... و از همه مهم تر اندیشه ی اجتماعی و دغدغه های فرهنگی ایشان است و پرمسلم است شعری با این همه بن مایه های قوی و ساختار زیبا در جان و روح مخاطب می نشیند و او را تحت تأثیر قرار می دهد. تحت تأثیر در همکناری و هم آوازی شاعرانگی اش...

موسیقی و هنر نوازندگی و خوانندگی وی، که عصاره ی بندبند خمیرمایه ی وجودی و اندیشه ای اش می باشد خیل عظیمی از مخاطبین عام را نیز با خود همراه کرده است...

ما همه به وجود این بزرگ اندیشه و هنرمند گرانسنگ، افتخار کرده و به خود می بالیم که در سرزمین زخمی و کهن مان، مهران ها را داریم که تا خورشید جوانه می زنند...جوانه زده اند و در پیاله گردانی ستارگان روی دوش ماه، گرده افشانی می کنند. بی شک امروز در دست های ایشان بارور می شود و فردا لابلای بلوط های کهنسال این دیار همه ی پرندگان به نجوای اش خواهند نشست...

بنابراین اغراق نکرده ام اگر می گویم: دست های تو شنیدنی/دست های تودیدنی ست...همیشه جاوید و مانا...

 

 

هوشنگ رئوف

 

خودت خوب میدانی که در معرفی وبلاگ آقای مهران غضنفری تا دیشب بی اطلاع بوده ام / اول دلم گرفت چرا باید بی اطلاع باشم و با خودم گفتم حالا شرم ساری ام را از نگاه نجیب مهران در کجا پنهان کنم / اما صادقانه بگویم مطالب دوستان را که خواندم آرام شدم که حرف های دل من هم در لابه لای کلمات عزیزانم نشسته بود

آقای حشمت آزادبخت به رد تیغ بر سینه ی بیت هایش اشاره و ملک پور گرامی اورا دارای اندیشه و تفکر و آقای اسد آزادبخت دل تنگی مهران را به وسعت بلوط زار ها دیده بود و خواهرم آفرین با شعر ی بسبار زیبا / چراغ بیفروز / و یک جرعه شعر / به ریز در عروق کبود روز .. که جا دارد بگویم خاک پای این عزیزان هستم که جور دل مرا هم کشیده اند ..

اما لازم میدانم که عرض کنم بعضی ها آنقدر بزرگ هستند که در توصیفشان حیران میمانی و خود را بر زورقی می بینی بر پهنه ی دریائی مواج که تا چشم می رود گستره ای آبی ست و نمیدانی به کدام سمت آن حرکت کنی و مهران همان دریاست (اندوه انگیز و غرور آهنگ )مهرش با یک دو بیتی بر دلم گره خورد / ای شهره زخمه دیری ساز نیری /که از تخیلی قوی و عاطفه ای بومی برخاسته بود از شاعری که چشمانش آشیانه ی فوجی کبوتر صمیمی ست که خستگی را بال می زنند در شهری به جستجوی بامی از مهر ... گذشت تا در دیداری به یاد ماندنی که بر بال صدایش نشستم و زخمه که بر ساز زد چشم ها را هم بستم تا سرزمین نا شناخته های عشق و شیدائی با او همسفر شدم ... مهران دلش پرنده ایست که آسمان پروازش شعر / موسیقی و صداست و بدون تردید در خلق هر یک از این پدیده ها حضور عاشقانه و شاعرانه ی دیگر پدیده ها ی حسی اش را با تمام جان حس می کنی / مانده ام که بگویم چه اندازه شریف است و نجیب و میدانم مرا میبخشد که دیر آمده ام ..

                                             *****************************

غزلی از مهران غضنفری

تارها  زِ  هم   گُسیخت   پودها  ز  هم  گُسَست

هر   چه  کاسه  کوزه  بود بر  سرِ  دلم شکست

باز   هم  (حوا )  شدی  باز   هم   هوی   هوس

شاخه ها  هَرَس  شدند  و  سیب های دوردست

خاطراتِ     چشمِ    تو     این      مُخدرِ    نجیب

ذره   ذره   دود    شد   تکِه  تِکه   بَست   بَست !

سالها    به    روح    من    تازیانه     می    زدند

وایِ من  از  آنچه  بود  آهِ  من  از  این چه هست

باورت    نمی   شود    سبز    می شدم    ولی

باغ    را    تبر    زدند    مردمان    شب    پرست

بارها   خسوف   عشق   قلب   را   دو  نیمه کرد !

نیمه ای که می گرفت نیمه ای که می شکست

مثل   برفِ   روی   بام   موی   من   سپید  شد

تا    کبوتری   سپید   رویِ   بامِ   من   نشست

این  سفر   برای   من   تحفه  ای  نداشت   جز

تاولی     برای     پا   پینه  ای    برای     دست

کوهدشت.پاییز ۱۳۹۱


مطالب مرتبط قبلی :

 
 
 

 
 
 
 

 


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/10/04 ] [ 10 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

وبلاگ عبداله عزیزپور شروع بکار کرد

 

عبداله عزیز پور . متولد سال 1347 خرم آباد .

 قهرمان , ملی پوش و پیشکسوت ورزش لرستان و ایران .

 كارشناس ارشد مدیریت و مدرس دانشگاه پیام نور

 رئیس اسبق هیئت کبدی استان

رئیس  هیات کشتی استان لرستان

معاونت ورزشی اداره کل ورزش و جوانان  استان  لرستان

 

برای این دوست عزیز و همکارانش آرزوی سلامت و موفقیت دارم . امیدوارم شاهد گام های موثر این عزیزان ، در اعتلای  ورزش و فرهنگ این دیار باشیم .

لینک وبلاگ


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/10/02 ] [ 15 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

مهدی باغانی

   

 

 

 مهدی باغانی

بـــاغ بی گــــل ...

ســــــــاده است
کاشتن یک
گــل
راحت است
چیــدن آن

و چه تلـــخ است
که آن ساقه ی سبزش
زینت دست پلیدی بشود ...!
.
.
.
افـــسوس که سخت
می شود احساس گلــــــی را فهمید
که بیهــــــوده
پـَـــر پـَـــر شده است ...!!!


آشنایی با فرهیختگان دیگر استانها 

مهدی باغانی از دوستان مجازی من است . با آنکه با فن شعر بیگانه ام ؛ اما بیشتر اشعار مهدی را دوست دارم . شعر فوق از آخرین سروده های مهدی باغانی است که با کسب اجازه از ایشان آن را در وبلاگ منتشر کردم . مهدی متولد ۲۲ شهریور ۵۲ در شهر گرگان است . گرگان شهری است که خاطرات بسیار زیبایی به واسطه اقامت  یکی از برادرانم در آنجا دارم . از محله قزاقها گرفته تا نهارخوران و آبشار زیبای زیارت . برای مهدی عزیز آرزوی روزهای خوش و پر از موفقیت را دارم . ضمنا" گذرتان اگر به گرگان افتاد آبشار زیارت را فراموش نکنید . آبشار زیارت یکی از بکر ترین جاهای ایران ! این آبشار زیبا حدود 15 کیلومتر بالا تر از نهارخوران گرگان واقع شده است.

آدرس وبلاگ مهدی باغانی : http://topcoach.blogfa.com/

آدرس ایشان در سایت شعر نو :  لینک

گرگان - آبشار زیارت

پرونده:آبشار زیارت گرگان.jpg

طبق درخواست دوستان و بخصوص آقای علی کاظمیان اطلاعات تکمیلی و عکسهای دیگری از روستا و آبشار زیارت  را در ادامه مطلب ملاحظه فرمائید  


پی نوشت :                        پیام مهدی باغانی به خوانندگان

درود بیکران به  تمامی دوستان مهربانی که باعث مباهات هستند هم برای ما و هم برای این مرزو بوم . خوشحالم که مردم و طبیعت شهر من و این سروده مورد پسند و لطف دوستان فرهیخته ام قرار گرفت ، برای همیشه در خدمتتان هستم -                  

                                                                         ارادتمند همگی شما مهدی باغانی

 


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 91/09/17 ] [ 21 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

اسفند 78 داشتم توی خیابان قدم می‌زدم که اطلاعیه‌ی کانون نویسندگان مبنی بر برگزاری یک

 جشنواره‌ی استانی داستان کوتاه در دو روز آینده توجه‌ام را جلب کرد.

                             

            نام وبلاگ : سایه های مفرغی            http://hooda56.blogfa.com/

                                     مدیر وبلاگ: کرم تاجمهر

                                                

خیال‌اش نیمه‌شب بر من گذر کرد

به حال زار من یک دم نظر کرد

به گاه صبح و وقت بامدادان

برفت و هستی‌ام زیر و زبر کرد

کرم‌رضا تاج‌مهر (فامیلی شناسنامه‌ای: دریکوندی) متولد 21 اردیبهشت 56 در خرم‌آباد(بدرآباد) دیپلم ادبیات.نویسنده و روزنامه‌نگار. مدرس کارگاه‌های داستان‌نویسی کانون نویسندگان لرستان، سردبیر هفته‌نامه اقتصادت لرستان                                                  شروع وبلاگ‌نویسی از سال 86

شروع داستان‌نویسی: 1378 در کانون نویسندگان در خدمت استاد علی صارمیان

شروع روزنامه‌نگاری: 1386 در دفتر سرپرستی روزنامه‌ی قدس در خدمت استاد حامد احمدی -  بعد در خدمت ایشان هفته‌نامه‌ی آفتاب لرستان را احیاء کردند  که بعد از دو سال به خاطر چاپ یک طنز تعطیل شد.

 خودش  می گوید : بعد از آن چند ماهی سردبیر دو هفته‌نامه لرستان ورزشی بودم که بعدها به همین «اقتصاد لرستان» که در حال حاضر در آن مشغول کار هستم، تغییر عنوان داد.

در این میان به صورت نویسنده با هفته‌نامه‌ی «سیمره» هم همکاری کرده‌ام که اوج آن ستون «شیخ را گفتند...» بود که با استقبال خوبی مواجه شد و هم‌آکنون نیز مطالبی در این هفته‌نامه می‌نویسم.

چند کتاب دارم که البته تا کنون تنها یکی از آنها موفق به گرفتن مجوز انتشار شده که با نام «سمفونی قورباغه‌ها» همین روزها توسط نشر قطره روانه‌ی بازار نشر می‌شود.

دو مجموعه‌داستان، یک رمان و دو کتاب کارگاهی آموزشی هم حاصل یک دهه نوشتن در حوزه‌ی ادبیات داستانی است که امیدوارم اجازه‌ی انتشارشان صادر شود.

                      

بُن‌بست

 به سپید می‌اندیشم

به کبوتر، پرواز

به شاهراه‌ها و کهکشان‌ها؛

به دروازه‌های بزرگ!

با این حال نام‌ام را پس از مرگ‌ام

بر کوچه‌ای بُن‌بست بگذارید

که پیوسته راه را بر من بسته‌اند؛

راهزنانی به هیأت فرزانگان و واعظان

به هیأت خیرخواهانِ خیرشناس!

و یادتان باشد در کوچه‌ی کوچک بُن‌بست هم

راه آسمان همواره فراخ است...

 

                         **********************

یادداشت عبدالرضا شهبازی

كرم رضا تاجمهر را از زماني مي شناسم كه مسئوليت مركز آفرينش‌هاي ادبي حوزه هنري در سال 1385 به من سپرده شد، براي كلاس‌هاي داستان نويسي نياز به استاد و مربي بود كه هم در كار خود خبره باشد و هم اخلاق مدار و كم حاشيه باشد. و اين فاكتورها در رفتار و كردار تاجمهر به خوبي نمايان بود به همين خاطر با خيالي آسوده آموزش داستان نويسي كارگاه هاي مركز آفرينش‌هاي ادبي حوزه را بدون هيچ دخالتي به او سپردم و او به خوبي به مدت دو سال اين كارگاهها را اداره كرد و خروجي خوبي هم داشت و خوشحال هستم و از دوستي با تاجمهر هميشه آموخته‌ام و همين باعث شد وقتي مجوز فصل‌نامه تخصصي ادبيات «درگاه» را گرفتم براي بخش داستان سراغ اولين كسي كه رفتم تاجمهر بود و او هم با همه گرفتاري‌هايش مهربانانه پذيرفت . تاجمهر جداي از داستان نويسي، طنازي هنرمند است كه چند سالي هم سردبيري يكي از هفته نامه‌هاي موفق استان _ اقتصاد لرستان _ را بر عهده دارد كه در اين زمينه هم نشان داد آدم موفق و با ذكاوتي است . 

 یادداشتی از شهرام شرفی گفتگو لر

 

با کرم‌رضا تاج‌مهر/ از شیخ را گفتند تا سمفونی قورباغه‌ها!

 کرم‌رضا تاج‌مهر از داستان‌نویسان و طنزپردازان شاخص استان ماست؛ ضمن این‌که سردبیری هفته‌نامه‌ی اقتصاد لرستان را نیز برعهده دارد. به تازگی خبر می‌رسد که قرار است مجموعه داستان‌هایش (داستان کوتاه) با نام «سمفونی قورباغه‌ها» به وسیله‌ی نشر قطره منتشر شود. تاج‌مهر به این نکته اشاره می‌کند که این مجموعه در ابتدا شامل 10 داستان کوتاه بوده که در مرحله‌ی گرفتن مجوز، 4 داستان آن حذف شده است و 6 داستانش مجوز گرفته. به هر روی، این‌که 4 داستان حذف شود بهتر از دردسرهای بعدی درباره‌ی محتوای این چهار داستان است! از قدیم گفته‌اند پیشگیری بهتر از درمان است. تاج‌مهر، مدت‌های مدیدی، ستونی در هفته‌نامه‌ی سیمره  با نام «شیخ را گفتند!» می‌نوشت. این ستون، هواداران بسیاری میان خوانندگان سیمره داشت. تارنگار کرم‌رضا تاج مهر با نام سایه‌های مفرغی به صورت فعال و پیوسته، به روز  و شعرهایش با سبکی نو در آن منتشر می‌شود. در یکی از همین شعرهایش از همه می‌خواهد که برای صلح تلاش کنند و به کنایه می‌گوید: «بگذارید کمی بخوابیم!» در این شعر با رویکرد رئالیسم تجربی (واقع‌نگری تاریخی) از بدی و پلیدی جنگ سخن می‌گوید و فضای گفتمانی تهدید و جنگ را در دنیای امروز نشان می‌دهد. تاج‌مهر می‌نویسد: «این روزها، عجیب، حرف‌ها بوی باروت می‌دهد!» نوستالژی جنگ را به خوبی ترسیم می‌کند و می‌گوید: «انگار قرار است خاطرات کودکی‌مان دوباره تکرار شود». تاج‌مهر فرزند انقلاب است و به خوبی دوران جنگ را به یاد می‌آورد. همه را به صلح جهانی در شرایط فعلی دعوت می‌کند و می‌نویسد: «کاش می‌گذاشتند کمی بخوابیم». برای این داستان‌نویس و روزنامه‌نگار هم‌استانی آرزوی موفقیت می‌کنیم و  امیدواریم خشونت در روابط میان انسان‌ها برچیده شود.

منبع : شهرام شرفی گفتگو لر

**********************

ضمنا" شرح کامل  زندگی نامه ایشان را ، به قلم خودشان در ادامه مطالعه فرمایید . 

فرزند آخر خانواده هستم. یک برادر و سه خواهر بزرگ‌تر از خودم دارم. چند ماه قبل از اینکه به دنیا بیایم پدرم در یک سانحه‌ی تصادف جان‌اش را از دست می‌دهد. (5 آذرماه 55) و 5 ماه و 16 روز بعد در 21 اردیبهشت سال 56 من به دنیا می‌آیم.....

                                                                   

لینک ادامه مطلب


پی نوشت : پیام کرم تاجمهر

 مراتب سپاس و قدردانی‌ام را بابت لطفی که به بنده دارید خالصانه ابراز می‌کنم و امیدوارم شرایط و روزگار امکان جبران ذره‌ای از آن را به بنده بدهد. از دوستان عزیزم آقایان عبدالرضا شهبازی عزیز و شهرام شرفی نازنین هم بابت یادداشت‌های مهربانانه‌شان تشکر می‌کنم و دست‌شان را می‌بوسم. اگر کسی به جایی می‌رسد بدون شک شرایط آن فراهم بوده و از جمله شرایط مهم آن وجود دوستان و گرامیانی است که او را پشتیبانی می‌کنند و در این بین همواره از محبت و لطف و پشتیبانی دوستان عزیزم علی‌الخصوص جناب آقای شهبازی عزیز بهره‌مندت بوده‌ام که اعتماد ایشان و دوستان گرامی دیگر بزرگ‌ترین سرمایه‌ام بوده است. بنده نیز به دوستی با این نازنینان افتخار می‌کنم. امیدوارم آن‌گونه باشم که باعث سربلندی همه باشم.
پیروز و مانا باشید


مطالب مرتبط قبلی :

 
 

 
 
 
 
 
این پست در نشریه لورلینک زده شد

موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 91/09/12 ] [ 8 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

عابدین پاپی : اقیانوس بیکران زبان و ادبیات ایران منشعب از دریاهایی است که طوفان زایی این دریاها حرکتی فرا رونده در جهت محاط بر کره ی دانایی است و عملکرد فرهنگی لرستان نشان می دهد که زنان همیشه در این بستر در رکاب مردان و پابه پای آنها در گسترش ، تداوم و بقای ادبیات و فرهنگ وطن خویش سهمی چشمگیر و بی بدیل داشته اند .        

                                                      نام : خانم آفرین پنهانی

      

آدرس وبلاگ :  http://lehor.blogfa.com/

آفرین پنهانی از نگاه خودش

تا کودکی پرتاب می شوم.کنار پدر می نشینم. پدر نی می زند. شاهنامه می خواند. مادر دوگیس بافته ی مرا به شانه ی گُردآفرید می تند. پدر همیشه برای من شاهنامه می خواند. گاهی امیرارسلان رومی و گاه در افسانه ها قدم می زند.گاهی رستم است و گاه، کنار مادرکه می نشیند فرهادترین کوهستان را شیرین شیرین به وادی عشق می کشاند. من بر زمین فرود می آیم. این بار پدر شاهنامه را ورق می زند"آفرین" را نامی شایسته می داند. مرا به نام اش می کند."آفرین" در کلمات مرکب به جای" آفریننده" به کار می رود : جهان آفرین ، جان آفرین ،سحر آفرین ، سخن آفرین اما در شاهنامه نیز، به معنای "شعر" آمده : (آفرین خواندند و رود زدند...) شعرهای خسروانی که در دربار خوانده می شد و در تقابل با نفرین که نافرین بوده سروده می شدند...نام شعر مرا پرتاب  می کند به امروز . شاعر شده ایم و درد امان مان را بریده است....

در اولین روز خرداد 1349 در شهر معمولان به دنیا آمدم. کودکی و آغاز نوجوانی را در آن جا تنفس کردم. فضای خانه ی ما با حضور پدر خیلی خاص بود . با این که مشغله ی کاری شان زیاد و بیشتر اوقات دور از خانه بود اما برنامه ریزی عجیبی در زندگی داشت. آموزش احکام و آموزه های دینی به اطرافیان یکی از وظایف جدی ایشان بود . درخلوت های خاص خود نی می زد و زمانی که احساس می کرد بقیه نیز به جلای دل نیاز دارند برنامه شاهنامه خوانی می گذاشت. درنی می دمید و با صدای زیبا شاهنامه  خوانی می کرد. گاهی نیز برای کوتاه شدن شب های زمستان افسانه و اسطوره ها را تعریف می کرد و هرکدام منظوم بودند طنین جذابی به حنجره می داد و زیبایی لحظه می آفرید . من میهمان پروپا  قرص و دعوت شده ی خلوت سرای او بودم تنها دختری ؛که اجازه ی ورود  به  جمع شان را داشت. انگار می دانست روزی شاید....  

ما از امکانات امروزی بسیار محروم بودیم. تنها مایحتاج اولیه خورد و خوراک درآن جا یافت  می شد اما اگر غیرآن را  نیاز داشتیم باید به شهرستان خرم آباد می آمدیم-که 60 کیلومتر با ما فاصله داشت- یادم می آید یک روز گفتم:پدر من دوست دارم کتابی غیر از کتاب درسی ام بخوانم اما به اندازه ی شاهنامه بزرگ نباشد.

ماشین گرفت و  مرا به همراه خود به خرم آباد برد و یک راست به کتابفروشی رفتیم .کتاب" الدوز وعروسک سخنگو"اولین کتابی بود که خریدم و با حرص ولع یک نفس خواندمش. ما در مدرسه مکانی به اسم کتابخانه نداشتیم روزی که به کتابفروشی رفتم یادبچه ها افتادم که ممکن است آن ها نیز دلشان بخواهدکتاب بخوانند داستان "گربه ملوس" را خریدم  وبرای مدیر دبستان بردم و گفتم هدیه من به مدرسه است  برای بچه ها...مدرسه ای که هنوز چیزی به اسم کتابخانه نداشت...!

کارشناس آفرینش های ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان لرستان هستم. و بیش از یک دهه افتخار خدمت به پاک ترین و زیباترین موجودات خلقت- کودکان و نوجوانان- را دارم.

                                                 

آثارچاپ شده:

مجموعه شعر"وزمین نام دیگر من است"

مجموعه باز سرایی عاشقانه های لری"عاشقان درکوه فرهاد شدند"

برگردان قصه لری برای کودکان ونوجوانان"پسران تشمال"

داستان "عمو رحمان"(اولین اثرداستانی از زندگی نامه ی شهدا برای کودکان و نوجوانان در کشور)

آثاری که برای گرفتن مجوز به انتشارات تحویل داده :

مجموعه شعر"بارن؛ گیسوی ناتمام"

مجموعه شعر"موهای چتر کلاغ می ریزند"

داستان بزرگسال  "می گویند در زیر گذر پیدایش کردند"

کارهایی که این روزها به طورجدی دارم انجام می دهم:

دومین مجموعه بازسرایی عاشقانه های لری

چاپ مجموعه داستان های کوتاه تحت عنوان:"زن شماره هفت"

و........

روزنامه نگاری( باسابقه ی 15سال فعالیت مطبوعاتی، مقاله نویسی،نویسنده ی مطالب طنز  و نقد کتب داستانی در نشریات استانی، سراسری (در دو حوزه ی کودک،نوجوان و بزرگسال ) و سایت های ادبی آفتاب و عبیدشاکی و...، دبیر سرویس اجتماعی نشریه بیان لر و عضو شورای سیاست گذاری آن) و پژوهش(در دست چاپ : نام آوران قوم لر در عرصه های تاریخ ، اجتماعی، ادبی و فرهنگی از آغاز تا پایان دوره ی قاجار. ...، تاریخ سیاسی اجتماعی قوم لر و....)

- طراح، برنامه ریز و برگزارکننده جشنواره ها و همایش های(فرامنطقه ای و منطقه ای طنز  ، همایش های ادبی  دفاع مقدس تحت عنوان پلاک های بی حنجره طی 8سال متوالی، سوگواره ی کودکان کربلا تحت عنوان بغض کبود  طی 8 سال متوالی ،همایش انتظار،نیایش،  قصه گویی  و مشاعره ی  منطقه ای ویژه مربیان کانون ، برگزاری جشنواره ی ادبی منطقه ای پرنیان توس (داستان های شاهنامه)،

- تدوین آثار باز نویسی و بازآفرینی داستان های شاهنامه (آثار اعضا و مربیان کانون)و مجموعه مقالات مربوط به شاهنامه( اساتید و دانشجویان )

-تدوین آثار ادبی کودکان و نوجوانان

-عضو هئیت تحریریه ماهنامه کودکان (پیشوک) و نگارش صفحه ی طنز آن تحت عنوان" ختی متی"

-ویراستار و تهیه و تدوین نشریه "قاف" ویژه آثار اعضا و مربیان کانون و نگارش صفحه ی طنز آن تحت عنوان "نیشقندون"

                                      

خلاصه کتاب پسران تشمال :

روزگاری تُشمالی بود که وقتی می‌خواست بمیرد از دار دنیا هیچ چیز برای پسرانش باقی نگذاشت، جز یک سرنا، یک دهل و یک آسیاب دستی. هرکدام از این‌ها هم به یکی از پسران او رسید. هر کدام از پسران سهم خود را برداشتند و به دنبال سرنوشت پر ماجرای خود رفتند.

 

**************

یادداشتی از آقای بهرام سلاحورزی

کدام شیطان در آتش می شوی

                                            آنان

سخاوتمنداني اند

كه چراغاني جهان خود ساخته را

به همگان مي بخشند

بيشك

براي همين زاده شده اند

شاعران !

آفرين پنهاني اما، از زمان زاده شدن خود چيزي نمي گويد . نميدانم شايد جزء اسرار است و شايدم ...

با اين همه حالا كه خودش گفته است مي توانم ازقولش نقل كنم ، كارشناس آفرينش هاي ادبي هنري كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان است و اهل شهر معمولان و ساكن در خرم آباد.

اولين كار نوشتاريش كه منتشر شده قصه هاي  ــ پسران تشمال ــ به گويش لري است . اثري كه از جانب  كانون منتشر شده و مورد توجه محافل دانشگاهي قرار گرفته .

پنهاني پس از اين ، مجموعه شعر ــ و زمين ، نام ديگر من است ــ را توسط انتشارات روزگار به چاپ رسانده.

براي آينده هم قصد دارد تا عاشقانه هاي لري را به باز سرايي بنشيند. نامي كه براي اين كار برگزيده ،   عاشقان همه در كوه فرهاد ميشوند مي باشد. پنهاني مجموعه قصه ي كوتاهش را هم با نام زن شماره هفت  براي چاپ آماده ساخته است . 

پنهاني مي گويد :

هنرمند آينه ي تمام نماي جامعه خود و انسان درد كشيده روزگار خود است و شاعران نيز نمي توانند از اين قضيه مستثني باشند. چرا كه آنها ذهن و زبان مردم روزگاران نيامده مي باشند .

ادعايي چنين از جانب پنهاني نه شعار است و نه مانيفست . چرا كه او درسروده هايش خود به آنچه ادعا مي كند پايبند است .

پنهاني در هيج جاي شعرش  تنها نيست اوهمه جا زنان قبيله ، مادر بزرگ ، مادر، خواهران و حتا سرگرداني زنان خيابان را با خود همراه دارد.شاعر خواسته يا نا خواسته، در آثارش . به تسلسل و شايد تناسخي مي انديشد كه بختك وار  ــ زن ــ  سروده هايش را  در بر گرفته . مشكلي كه بوده ، هست و انگار قرار است تا هميشه باشد.

 

 

                                     یادداشتی از آقای داریوش ملک پور  

به نظر حقیر می شود از زوایا و نگاه های متفاوت تری به معرفی بانو آفرین پنهانی پرداخت . قبل از هر کلامی شاید زیباترین توصیفی که بنده برای ایشان قائلم این است که این بانوی فرهیخته و اندیشمند ( انسان را رعایت می کند ) متفاوت ترین نگاهی که انسان در دریچه انسانیت می تواند به آن بپردازد . من فکر می کنم عمده ترین مشکل امروز هنرمندان و هنر آوران ‘ اندیشمندان و فرهیختگان جامعه آن است که کمتر به حضور انسان در آثار خودشان توجه می کنند و به آن می پردازند ( درد انسان امروز نیاز به جامعه شناسی کلام دارد و بس و این مهم توسط هنرمندی خلق می شود که دغدغه انسان داشته باشد ) آفرین پنهانی از خواستگاه اولیه اندیشه و شعور یعنی کودک و نوجوان حرکت های زیبایی می آفریند . فعالیت ایشان در این زمینه و خلق آثار توانمندی در این حوزه ‘ تاثیر عمیق اندیشه و تفکر این بانوی گرانسنگ بر دل و زبان کودکان و نوجوانان در نزدیک به دو دهه گواه این موضوع است اگر چه خواستن ایشان حد و مرزی نمی شناسد اما حضور پررنگ و موثر در حوزه کودک و نوجوان توانسته است ایشان را راضی از فعالیت و دیگران را خرسند از حضور ایشان نماید . بانو آفرین پنهانی به مصداق کلامی است که می شود از آن تعاریف و تفاسیر متعددی داشت ‘ این شاعر بالغ وقتی می گوید ( شعله می رقصاند / اندوه زنانی / که آتش در آغوش می کشند / تا شمایل خود را / این گونه اعلام کنند ... ) چیزی نیست جز اندیشه ناب در شعر شعورمند ایشان ...

.... هر چند اعتقاد دارم می شود با تامل بیشتری به نقد و بررسی آثار ایشان خصوصا در شعر و داستان بزرگسال پرداخت اما مجالی می خواهد افزون تر و پررنگ تر . به هر صورت این بانوی فرهیخته خرم آبادی توانسته است در هجوم تبلیغات های مافیایی در حوزه کتاب ‘ به عزلت کشیدن شاعران و نویسندگان ‘ و هزاران درد دیگر که بر سر هنرمند باریده است خودش را به مرحله بروز و ظهور برساند و تاثیر گذار واقع شود ( خصوصا در حوزه کودک و نوجوان ) و با این گونه حضور بتواند بگوید ( و زمین / نام دیگر من است / من / تمام کودکان جهان را / زائیده ام ) آفرین پنهانی چشم و گوش بسته نیست . انسانی است که با درد انسان امروز جامعه اش راه می افتد و تمام زوایای پنهان و خاموش جامعه اش را درک می کند و با همه اندوهش دنبال راهی است تا بتواند خاموشی را از لبان برآماسیده دیگران بزداید و نقش فریاد را بکارد. این خود ستودنی است و ماندنی ،

بانوی هزار آفرین این دیار ( قدم خیر دیگری ست ) البته که سلاحش قلم و گواه حقیقتش اندیشه ی توانایی است که در دل و زبان ایشان فراهم است وقتی می بینم برای آزادی و آزادگی تمام انسانهای پیرامونش چه دردی می کشد و چه بالا و چه بلند آنان را فریاد می کشد. گفتن از دیگران به درستی و در مجالی اندک مثل دریایی است و مشتی خالی ...( از بضاعت اندکم عذر می خواهم و پوزش می طلبم از بزرگان روزگارم به خاطر حضور در جمع اندیشه و شعور ناب شان )

یادداشتی از استاد هوشنگ رئوف

درمن / زنی / شبیه خودم / جیغ می کشد .

دشوار است نوشتن از خانم آفرین پنهانی . نوشتن از فرهیخته ای گرامی که در بارگاه سلیمانی اندیشه اش به اندازه ی پای موری هم نباشی .

و دشوار تر آنکه در صف کلامش به گونه ای باید بایستی که بتوانی نظاره کنی زنانی را که شانه به شانه ی مرگ شعله وار می دوند تا هویت و حضور خود را اعلام کنند روی زمینی که نام دیگر آفرین پنهانی  است .

 شعله می رقصاند / اندوه زنانی / که آتش در آغوش می کشند / تا شمایل خود را / این گونه اعلام کنند .

شعر خانم  آفرین پنهانی پر از تصاویر بکر و نو یی ست  که حاصل خلاقیت خود اوست در مسیر تجربه های شاعرانه اش  با اندیشه محوری برجسته . او بار عاطفی کلمات را خوب می شناسد و ماهرانه با تکنیک های دل نشین زبان و حس آمیزی های شاعرانه و انتقال اندیشه های تجربه شده ی خود مخاطب را تا خویشاوندی شعر می برد . وبا یقین میتوان گفت با این کارنامه ی پر بار در صف شاعران بزرگ تثبیت شده است .

او عقاب گونه برچکاد . نگاه تیز و آگاهش بر گستره ی وسیعی از حماسه زائی واژه ها حکومت می کند و همین زبان حماسی ست که بودنش را ملتمسانه نمی سراید . او از هم کلامی تهمینه و منیژه در کلاس پدر آموخته است که بر نیمکتی از صخره بنشیند و بر تخته سنگ کوه باران را با دست های سیمره بنویسد و با گلوی بی تاب کشکان بخواند .

او خود را نمی سراید و به قول نیمای بزرگ فقط حالات درونی و باطنی خود را تصویر نمی کند . او در تقابل سنت و مدرنیته بر موضوع   محوریت زن تا بن تاریخ می رود و با آرایه های ادبی به کاتبان تاریخ زنانی را نشان می دهد که همیشه در ابتدای جاده های بن بست سر بر دیوار ایستاده اند و نا م همه ی آن ها آذر است . 

اذر / و تمام زنان شبیه به او / بیهوده نمرده اند .      باید این حق را هم به شاعر بدهیم که گاهی کلمات را از عواطف شخصی خود بار دار کند هرچند دغدغه های فردی شاعر هم با تنهائی انسان امروز گره خورده است و با صمیمیت وصف ناپذیری شوریده واری را به اوج شعر می برد .

پستجی زنگ نمی زند چرا ؟ / تا گیلاسی از تمشک های نچیده / برایت پست کنم /و / نامه های خط خطی باغچه را / برای دل تنگی های غروبانه ام / سر بکشم .

 

مدت کوتاهی ست که افتخار آشنائی با شعر بانوی آگاه خانم آفرین پنهانی نصیبم شده و یقین دارم که گفتن و نوشتن از شعر ایشان مجالی طولانی می طلبد . قصدم فقط عرض ارادت بود به ساحت شعر این بانوی شعر .

کپرهای بی سقف

 شب

روی لچک های آبادی

تب می کند

وزمین

که با کهنه زخم های کبود

اهلی

ومی زایید هرروزنان دهکده را

درقلاده ی وهمی است

که شرقی ترین صدارا

به بندمی کشد

چرادرتاول زخم هام

نشانم نمی کنی؟

این جا

پایان جهان است

ومن درکوچ روزهای نیامده

نه پیشوار ایل

نه پسوارم

بازمانده ی تلواسه های غروبی ام

که لب های مادرم را ضجه می کشد

چگونه می خواهی مرا جاربزنی؟

من از خودم

تو

ازدست هایی خوکرده یر خار وسنگ

قرن ها

دورشده ام

عالیجنابان پدر!

سهم من ستون شدن

درکپرهای بی سقف نیست

عدالتی است

که دراندیشه ی شما صفرمی شود!

این زمین بانفس های من

خوکرده است

چقدرازعمرمراپس می دهید ؟!

شعرهای متن از کتاب و " زمین نام دیگر من است " سروده خانم آفرین پنهانی انتخاب شده است


و سپاس از سرورانم استاد هوشنگ رئوف ، آقای بهرام سلاحورزی و داریوش ملک پور که بزرگوارنه من را در تهیه این مطلب یاری نمودند .

مطالب مرتبط قبلی :

 
 

 
 
 
 ==================================
پی  نوشت :  امروز پیام زیبایی از طرف آقای اسد آزادبخت بدستم رسید

بعد از انتشار مطلب فوق دوست عزیزم آقای اسد آزادبخت پیامی برای این بانوی فرهیخته آفرین پنهانی  ارسال کرده بود که دلم نیامد آنرا به ادامه متن اضافه نکنم .

وقتی سه تن از اساتید برجسته و بنام این دیار بانوی شعر لرستان را معرفی کرده اند و شایسته و سزاوارسخن درباب این فرهیخته گرانسنگ گفته،جا دارد که حقیر به لحاظ افتخارشاگردی مکتب این بانوی عزیز از دریچه ای متفاوت ایشان را درحد بضاعت و  امی بودنم معرفی کنم.

درود میفرستم بر روح پدر اندیشمندشان که ازهمان کودکی انسان بودن را به فرزند آموخته و چگونه زیستن را مشق هر شبش داده .آفرین پنهانی بدون شک آینه تمام نمای اسم و فامیل خویش میباشد.شاید شخصیت و منش آسمانی این ادیب فرهیخته خشنود از گفتن ناگفته نمیشودچرا که روح بزرگ و خود ساخته ایشان دنبال آرامش دیگران ناآرام  است و دغدغه اندیشه و شعورش حول محور شادی هر غم زده ایست.در میان کودکان با احساسی فرامادر پرسه میزند تا اشکی ماسیده برگونه ای را با مهر دستانش بزداید،با آه پنهان کودکان خودسکوتی از آه میشود  اما پنهان میکندتا سنگینیش را باخود تقسیم نماید.هفته گذشته این افتخار نصیبم شد که بانوپنهانی بهمراه چندتن از همکارنش به روستای محل خدمت بنده مشرف شدند و حدود سه ساعت دربین دانش آموزان روستا با مهربانی خاص خودچرخیدند. ضمن اجرای برنامه های متنوع و پربار برای بچه ها کتاب آورده بود و با حالتی عجیب آنهارا نوازش میکرد و به درددلشان می نشست!تنها کمکی که از من درخواست کرد،نشان دادن ایتام بود و دیگر هرچه بود در پس لبخندهای مادرانه اش پنهان شد اما چهره همان بچه ها وشادی پر از فریاد صورتشان حاکی از کمک های پنهانی !!!برای این شاعراندیشمند آرزوی سلامت و سعادت دارم


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/08/13 ] [ 10 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

شعر من در گره خیال و عا طفه و تصویر طبیعت کوه و درخت و رود با آرمان های انسان دوستی و جهان وطنی عار فانه است و شاعر قلب نا آرام هستی است همان گونه که او کتاویو پاز گفت : "هر اتاقی مرکز جهان است  علیرضا کرمی

نام : علی رضا کرمی

آدرس وبلاگ : http://5171350.blogfa.com/

علی رضا کرمی لیسانسیه فلسفه و در سال  1350 در محله قدیمی پشت بازار خرم آباد  بدنیا آمد

خود می گوید : کودکی و نوجوانی من با خاطرات انقلاب 57 و جنگ افروزی در مرزهای غرب ایران گذشته که این جنگ شهرهای ما را هم بی نصیب نگذاشت و این هرگز مباد جنگ را بر لب های من جاری ساخت و در همین دوره نوجوانی و دبیرستان گذر من هم به انجمن ادبی خرم اباد افتاد و شاید دیدن سال های آخر عمر زنده یاد اسفند یار غضنفری برایم خاطره انگیز باشد گلزار ادب لرستان او تذکرهای است بی بدیل در معرفی شعر شاعران استان های لرنشین غرب ایران.

زادگاهم پشت بازار است . پشت بازار خرم آباد محله ای قدیمی است تا هنوز خانه های قدیمی این محل بسیار بیشتر از خانه های نوساز هستند خانه هایی با سقف چوبی و یا قدیمی ساز و گاها متروکه با این که در بسیاری شهرها بافت های فرسوده نوسازی می شوند در این محل خبری از نوسازی نیست ....شاید برای زنده نگهداشتن خاطرات کودکی ام خودم بیشتر دوست دارم همین بافت برای پشت بازار باقی بماند و کودکی من  و گذر از همین کوچه ها به سمت مدرسه و سال 57 و کلاس اول ابتدایی من و دیدن تانک و گارد شاهنشاهی که از تهران برای سرکوبی آمده بودند اما بعد ها دیدیم که بی انصافی می شود و از حضور مردم خرم آباد درپیروزی انقلاب کمتر نامی برده می شود و بعد هم خاطرات من از جنگ و .....

بله شاید بشود گفت پس از دوران کودکی که دنیا را همین خرم آباد و اطراف آن می دیدم در نوجوانی شاید بیشتر متوجه جهان پیرامون خود شدم و تلخی سال های جنگ و شهادت دوستان همکلاس معلم خودم و چندتایی از فامیل باعث به فکر رفتن من می شد که دنیا دست کی است و چرا این همه جنگ را قدرتهای بزرگ بر مردم بیچاره جهان تحمیل می کنند و به شعر روی آوردم و یادم می آید که از نخستین سطرهای شعرم این بود که هنوز تازه ترین خبر ها بوی خون و خاکستر می دهد و فکر می کردم روزی این سطر کهنه خواهد شد اما باور بفرمایید تا هنوز بوی خون و خاکستر می آید و هر روز بی گناهان بسیاری قربانی سیاست قدرت های بزرگ وکوچک جهان می شوند ........

تالیفات و انتشارات :

 

 

ایشان  سه کتاب چاپ شده دارد
کتاب های شعر چاپ شده :
سپیده در باغ های اردی بهشت1377هیرمند

به نام دریا بخوان 1389مدیا

رمان : درخت معجزه ورزا 1388انجمن قلم

 * بریده ا ی از رمان درخت معجزه ورزا :

روی تخت یک قوری چینی و چندتا استکان  کریستال است . رزا برای من چای می ریزد . دست هایش می لرزد .
- خوب از خودت بگو
- این را رزا می گوید ومن مکث می کنم . نمی توانم جواب بدهم .
نمی دانم از خودم چه بگویم به هرحال من هم به فکر کار وزندگی هستم
رزا خنده اش می گیرد آن قدرکه دیگر نمی توانم ادامه بدهم و این جا است که برای اولین بار متوجه دندان های ریزش می شوم
می گوید ای کاش شناخت کافی از تو داشتم
- ولی به نظر من آدم ها شخصیت های پیچیده ای دارند وشناخت کا مل از یک نفر خیلی زمان می برد

به نام دريا بخوان

این کتاب ،  در برگيرندة سروده هاي «علي رضا كرمي خرم آبادي»، در سال 1378 تا 1387 است، كه در قالب شعري نو، به نظم در آمده است. شاعر معتقد است كه: شعر بيانگر زبان نسلِ زمان خود است، بنابراين شاعر در سرودن اشعار خود از زبان عاطفه و احساسات جاري مردم روزگارش تأثير مي پذيرد. برخي از عنوان هاي اين مجموعه عبارت است از: «ملكوت»؛ «نگاه آزادي»؛ «رؤياي انار» و... .
 
*****************

  مطلبی از آرشیو وبلاگش

نقش ادبیات بومی در جان‌بخشی به هویت مردم لر

مردم لر در گستره زاگرس با ترانه‌های بومی از تولد تا مرگ با لالایی مادران و صدای موسیقی و تک‌بیت‌های میرنوروز، هوره، مور و نغمه‌های شاد پیوندها، عروسی و زندگی می‌کنند، ابیاتی که سینه به سینه آمده از روزگار شبانی تا به امروز و برای همین زنده‌اند چرا که ملتی که شعر و موسیقی ندارد مرده و استحاله شده در فرهنگ‌های پیرامونی است و ملت لر نه اقلیت است و نه فرهنگی توانایی چیرگی بر این فرهنگ غنی را دارد .

در این بین تلاش برخی که می‌خواهند لر را به لرستان و حتی خرم‌آباد محدود کنند از آن‌جا محکوم است که گذشته‌ی تاریخی این مردم و سرزمین از کوه الوند تا رود اروند که همیشه سرزمین اتابکان لر بوده است، را نمی‌شناسند، مردمی که سال‌هاست اصالت زبانی و قومی خود را حفظ کرده‌اند .

در این میان برخی نیز کوشیده‌اند که «ایذه» را شهری گمنام و گمشده در خوزستان نشان بدهند اما فرزندان لر به خوبی می‌دانند که ایذه مرکز حکومت اتابکان لر بزرگ بوده و لرستان متون تاریخی علاوه بر لرستان امروزی، خوزستانی است که مرکزش ایذه پایتخت اتابکان لر بزرگ بوده است. و این همان لرستانی است که «مارکوپولو» آن را آبادترین ایالت ایران می‌نامد .

ادبیات بومی ما سرشار از قصه‌های جاری چون چشمه‌ها و وردهای سرزمین ما است، گاماسیاب، سیمره، و کرخه هور الهویزه را تشکبل می‌دهند، سزار سرچشمه‌ی دز است، و کارون زاینده‌رود نیز از کوه‌های بختیاری سرچشمه می‌گیرند .

و همچنان که جاری چشمه‌ها و رودهای ما تمامی ندارند در شعر باباطاهر، میرنوروز، ملاپریشان، افسر بختیاری و ... و همچنین نو سروده‌ها و داستان‌های مادران ما یا همان متل‌ها همچنان جاری است. و نسلی  فرهیخته می‌خواهیم تا از مکتوب کردن میراث گران‌سنگ این همه شعر و ترانه این مردم باز نماند و پویایی ادبیات این دیار را برای جان‌بخشی به هویت مردم لر در جهان پی‌گیری کند .

*****************

نمونه ای از اشعار ایشان

قرین گریه بودن تاکی از بیدادتنهایی

خوشا روزی که ازبن برکنم بنیاد تنهایی

به سمت آبی فردا چراغ دیده افروزم

دراین شب ها که گرگ آسا بنالد باد تنهایی

دلم لبریز از داغ است و دارم آتشی روشن

به نزد لاله خواهم برد اینک داد  تنهایی

چنان نی بر مزار خود بگریم تا دم دیدار

که این گرداب کهنه بشنود فریاد تنهایی

بیا امشب به یاد زلف مشکینت دراین رویا

دمادم سر کشم باده به بادا باد تنهایی

لبم خاموش ودل دریای بی پایان ماتم هاست

من آن فریاد خاموشم رها در یاد تنهایی

به دنبال که می گردی چراغ دیده اندر کف

کسی سر بر نیارد زین خراب آباد تنهایی

 

مطالب مرتبط قبلی :

 
 

 

موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/07/29 ] [ 7 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

 

(( اگر از من بخواهید اسد را معرفی کنم همین بس که ایشان با عناصر بومی به خوبی آشناست و بسیاری از روایت هایی را که بزرگ ترهای ما سال ها روایت می کردند را می داند.  ))

((در یک کلام اسداله آزادبخت شاعر است و شناسنامه ی شاعری اش شعر اوست))

نام وبلاگ : اشعار لکی

مدیر وبلاگ :  اسد آزادبخت

آدرس وبلاگ: http://www.laksoroodeh.blogfa.com/

اسد آزادبخت در سال 1347 شمسی در  شهر کوهدشت سرزمین سنگ نگاره ها و سرزمین  شقایق های وحشی چشم به جهان گشود . او در همین شهر زندگی کرد و بزرگ شد . سال 61 با آنکه  14 سال بیشتر از خدا عمر نگرفته بود برای صیانت از آب و خاک این مملکت و برای اولین بار به جبهه های حق علیه باطل اعزام و در عملیات والفجر مقدماتی حضور پیدا کرد  و در چند ناحیه نیز مجروح گردید .

اسد آزادبخت در خصوص حضورش در جبهه ها می گوید :  تا پایان جنگ درعملیات های زیادی شرکت داشتم که انفجار پالایشگاه کرکوک در خاک عراق را هیچگاه فراموش نمیکنم .

او با پایان جنگ و اخذ دیپلم در دانشگاه تربیت معلم بروجرد قبول شد و با حرفه مقدس معلمی به صف آموزش و پرورش پیوست  . همزمان با تدریس و درسال75  نیز موفق به اخذ مدرک کارشناسی ادبیات شد . درحال حاضر با 25سال سابقه درروستا تدریس میکند. علاقه خاصی به خدمت درروستا دارد  و با بچه های روستا شعر کار میکند . و تا به امروز نتایج خوبی از این کار گرفته است .

ایشان در باره سوابق ادبی خود می گوید : اولین کار قابل پسند من در زمینه ادبی تحقیق در زمینه زندگی شاعر خوش قریحه کوهدشت مرحوم استاد اسدالله امیر پور امرایی بود که درقالب پایان نامه دانشگاه به بررسی آثار و اشعار وی پرداختم . درسال 80 برگزیده مجتمع فرهنگی بلال صدا وسیمای جمهوری اسلامی شدم و بعنوان خاطره نگار برتر معرفی شدم . دوسالی است  که بصورت جدی وارد فضای شعر و نوشتن شده که ماحصل آن کتابی ست بنام کلیمه که شامل تک بیت های مردم لک زبان است و امیدوارم تا پایان سال برای چاپ آماده شود.

اسد آزادبخت در جشنواره های زیادی شرکت و موفق به کسب مقامهایی نیز شده است .از مهمترین این عنوانها : نفر اول جشنواره مور و هوره -  نفر دوم کنگره ملی اعتکاف در قم -  شاعر برتر جشنواره اولین جایزه ادبی مولوی کرد در سنندج -  شاعر برتر در جشنواره ادبیات پرژه در کامیاران -  شاعر برگزیده ششمین جشنواره بین المللی فجر - شاعر برگزیده کنگره بین المللی رضوی در سنندج -  شاعر برتر جشنواره منطقه ای الشتر - شاعر برتر جشنواره بسیج و مقامهایی دیگر .... ایشان همچنین با هفته نامه سیمره و سایت میرملاس نیوز / هنا نیوز / ستین لر / گفتگوی لر / همکاری صمیمانه داشته  و برایشان مطلب و شعر میفرستد که از این طریق طرفداران خوبی پیدا کرده است . او ضمن همکاری با انجمن ادبی شهر کوهدشت مخاطبان زیادی را جذب کرده و تلاشهایی برای بهبود اوضاع انجمن داشته است .

******************

استاد هوشنگ رئوف در باره آقای آزادبخت می گوید :

وقتی فرمودید که می خواهی وبلاگ آقای اسداله آزادبخت را معرفی کنی بسیار خوشحال شدم و با اجازه اتان بر خود واجب دانستم این چند سطر ناچیز را بنویسم . در یک کلام اسداله آزادبخت شاعر است و شناسنامه ی شاعری اش شعر اوست که مدت هاست با او و شعرش رفاقتی تنگا تنگ دارم بر فراز و فرود بستری کلاسیک تعابیر تازه را آن چنان بهم گره داده است که دوست داری بارها و بارها با تمام حس در خوانش این سرایش ها باشی . انسانی بسیار مهربان با دلی به وسعت دشت و زلال مثل رودخانه های ولایتش . اسد ذهن خود را می کاود و خیال و واقعیت را به هم پیوند می دهد که محصولش شعری ماندگار می شود در وسعت زبان مادراش و فکر می کنم در شعر لکی حرف و حکایات فراوان دارد و باید با تعمق بر کارهایش ایستاد او دل سوز واژه های فراموش شده است به همین نیت دایره ی واژه گانش را از یاد رفته ها وسعت داده است آن هم دایره ای پر از بار معنائی با ساختار های محکم و تعابیر امروزی . اسد شعرش دل نشین است و شعرش مثل اسد شاعرانه .

همیشه باشند در خوانش و سرایش .

******************

استاد سالم پور احمد از تاریخ شناسان  و اساتید دانشگاهی در باره آقای آزادبخت عنوان می کند :

خوشحالم از اینکه این بار کسی را معرفی کرده اید که سمبل دوستی و معرفت و مهمان نوازی است. اسدالله آزادبخت شاعری است پراحساس با دمی مسیحایی. ای کاش امکاناتی وجود می داشت تا صدای زیبای ایشان و برادر بزرگوارشان آقا حشمت در قالب آلبوم هایی به بازار روانه می شد تا مردمان لک و لر و کرد برای سالیان دراز از شنیدن آن ها محظوظ می شدند صداهای ماندگار این دو عزیز کوهدشتی هنوز در گوشم به زیبایی طنین انداز است.

شعر اسد آزادبخت درست مثل خودش ساده و صمیمی و گرم است. به راستی از دل برآمده است و بر جانها مستولی می شود. به درستی از قابلیت های زبان مادری؛ یعنی لکی سود می برد و سوز و گدازهای شاعرانه ی او دل عامی و عارف را تسخیر می کند. اگر این شعرها با صدای دلنشین خود شاعر به آواز بنشینند، تأثیرشان چند برابر می شود. مور و هوره ی او شنیدنی است و لطافت طبعش حس شدنی. یک رباعی قبلاً به آقای اسدالله آزادبخت تقدیم کرده ام که دوبار ه به ساحت مبارکشان اهدا می کنم:

این جاده مرا نبرد با خود به سفر

جا ماندم از ابرهای باران آور

باد آمد و بی خیال خوابم را برد

انداخت ته دره ی دنیا آخر

******************

 حشمت آزادبخت شاعر ، نویسنده و فرهیخته عزیز کوهدشتی و برادر اسد در باره ایشان می گوید :

 اگر از من بخواهید اسد را معرفی کنم همین بس که ایشان با عناصر بومی به خوبی آشناست و بسیاری از روایت هایی را که بزرگ ترهای ما سال ها روایت می کردند را می داند. اسد بزرگ شده ی کوه و کش و روستاست و به این خاطر عناصر بومی را به خوبی می شناسد ودر ناخودآگاه خود دارد و همین حس باعث شده تا در شعر خود از آن ها استفاده کند. شعر سپید لکی را هرچند کسانی مثل استاد رحمان پور و من (حشمت اله آزادبخت) قبلا کار کردیم ام اما اسد آن را یک سالی ست دنبال کرده و دراین قالب تجربه های خوبی را در شعر لکی آغاز کرده و تا حدودی موفق شده است .اما با روندی که در پیش دارد در آینده درهای خوبی را خواهد گشود....

******************

آقای ظاهر سارایی  ازفعالین عرصه ادب و فرهنگ ایلام نظرش را در باره آقای آزادبخت چنین عنوان می کند که :


1
اسدالله آزادبخت را مدت زیادی نیست که از نزدیک می شناسم؛ گرچه دورادور از او شعرهايي خوانده بودم. نخستين بار او را در كنگره‌ي بزرگداشت مولوي كه چند ماه پيش در سنندج برگزار شد، ديدم و بسيار زود با هم صميمي شديم؛ چنان‌كه اكنون پس از اندك مدتي چون شير و شكر و نان و نمك به هم آميخته‌ايم. قبل از اين‌كه از شعرش و سابقه‌‌ي ادبي‌اش چيزي بگويم صميمت و گرم‌جوشي و احساسات بي‌شائبه‌اش را تحسين مي‌كنم و ذوق زلال و ضمير نيكش را مي‌ستايم.
اسدالله آزادبخت شاعري لك زبان است و از اين حيث كه لكي از شاخه‌هاي بالنده‌ي زبان كردي است، با هم اشتراك بسيار داريم و هرگز ما و لك‌ها خود را بيگانه از هم نپنداشته‌ايم و نخواهيم پنداشت. گذشته از زبان، سنن و فرهنگ ما يكي است. لكي از سوي ديگر، پيوند بسيار نزديكي با زبان ادبي كردي قديم يعني «گوراني» دارد و از اين نظر، شعر لكي و زبان لكي يادآور گذشته‌ي درخشان شعر كردي گوراني است.

۲

لك‌ها علاوه بر همه‌ي اين موارد، جمعيت بسيار و جغرافياي گسترده‌اي دارند و در چند استان پراكنده‌اند و دريغ‌مندانه بايد گفت اين پراكندگي مانع از بروز و تجسم عيني توانش فرهنگي آنان شده است.
به گواهي اشعار و كتاب‌ها و پايگاه‌هاي اينترنتي كه فاصله‌ها را برداشته، شاهديم كه شعر لكي حياتي تازه يافته است و كساني چون اسدالله آزاد بخت و خيل بسيار عزيزان ديگر، نهال شعر نوين لكي رو به بالندگي است و كوه‌دشت خواه يا ناخواه مركزيت و محوريتي يافته است براي اين كوشش‌ها.
اسدالله آزادبخت، سابقه‌ي كار در شعر فارسي دارد و به يمن اين سابقه، تجربيات و پختگي‌هاي بسياري را به شعرهاي لكي‌اش كشانده و به صورت خاص در زبان شعري و نگاه نو اش به جهان تجلي يافته است و ضمير زلالش نيز باعث شده تا علاوه بر فصاحتي كه دارد، شعرهايش نيز بليغ باشند و در خواننده و مخاطب مؤثر. علاوه بر همه‌ي اين‌ها او شاعري متعهد است و آينه‌ي دردهاي جامعه‌اش. مضافاً اين‌كه آبشخور اصلي الهام او طبيعت، سنن و فرهنگ بومي اوست كه به رنگ امروز درمي‌آيند.
آن‌چه نوشتم يادداشتي شتابناك است و به قول قدما بر سبيل بديهه گفتم. در آينده از اسدالله آزاد بخت بيشتر خواهيم ديد و شنيد و آن‌گاه ما نيز بيشتر و فراخ‌تر به داوري آثارش خواهيم نشست. ان‌شاءالله

******************

 

آقای کیومرث مرادی ازفعالان کرد زبان عرصه ادیبات  در باره آقای آزادبخت  می گوید :

با اين كه سال ها شعر لكي شنيده ام و خوانده ام،اما يادم نمي رود كه زلالي آراسته با فخامت كلمات در سروده هاي اسد چيز ديگري بوده است، به گونه اي كه منِ كُرد زبان را به طرف لكي سرايي كشاند و چند بيتي نيز دست و پا شكسته گفتم...
نوع نگاه عشايري و روستايي با انديشه اي هنرمندانه زاويه ي ديد شعري اسد را نسبت به شاعران لكي سرا متمايز كرده است.استاد پوراحمد از شاعراني است كه به سختي(البته كارشناسانه)يك شعر را مي پسندد و چه خوب از اسد و شعرهايش ياد مي كند ديگر دوستان ام هم همين طور!خيلي كم پيدا مي شود شاعري كه هنوز آداب و اصطلاحات پيشين را آن گونه كه اسد مي داند و درك مي كند به ياد داشته باشد.تازه من دست رسي به همه آثار جناب آزاد بخت نداشته و تنها با خوانش تعداد كمي از كارهاي اش آن هم در دنياي مجازي،شيفته ي سرودن اش و شخصيت اش گشته ام!احساس مي كنم،اسد بالكي سرايي،ادامه مي يابد و پايان ناپذير است.اسد آزاد بخت مي تواند با آميختن اصطلاحات پيشين و جديد و نيز باتركيب احساس هاي موقرانه عاشق هايي از جنس روستا با چشمان كنجكاو آدم هاي آهن و تكنولوژي امروز، به خلاقيت هايي دست يابد كه ادبيات فولكور اين منطقه را بارور كند!پيشنهاد مي دهم در كوه دشت يا...همايش شعر لكي با فراخواني حداقل منطقه اي برگزار گردد تا نه تنها اسد را كه علاقه مندان به ايشان و شاعراني از اين دست را گرد هم آورد و با حركتي فرهنگي زمينه تعالي سرايندگان لك را فراهم ساخت!

 اشعاری از  اسداله  آزادبخت:

در بیشه ی تنهایی شب

درامتداد نفس هر بلوط

تو چلچراغ ایل بودی

درلابلای چیت های نگاهم

سوسو ی سیاه چادر پدرانم را روشنی دادی

هه مشکه هه های مادرم

لالایی های گهواره ام

دربازوان تو تجیر شده

تو هیزم تژگاه بخت خواهران منی

ترم بلوط بر دماوند دست میرقصد

زین باد میشوم

تا بر قله ی خاکستر آبادیمان نشان از تو بگیرم

کشکان قدمگاه خسته ی مردان ایل

سیمره چمری مینوازد

خدایان سیل اشک در کجا سنگسار شده اند

صخره ها دلسنگ

من دلتنگ

با آوازی از قبرستان متروک.

پی نوشت:

تژگاه: محل روشن کردن آتش

کشکان: رودخانه ای است در منطقه چگنی و در شرق شهرستان کوهدشت که به سمت جنوب لرستان طی طریق می کند.

سیمره: رودخانه ای در منتهی الیه غرب استان لرستان و شهرستان کوهدشت که قسمتی از مرز بین استان لرستان با استانهای کرمانشاه و ایلام را تشکیل می دهد و پس از حرکت به سمت جنوب استان لرستان با رودخانه کشکان قاطی شده و با نام کرخه وارد استان خوزستان می شود.

چمری: آواییست حزین که زاگرس نشینان در هنگام عزا مینوازند.

  دوبیتی بسیارزیبای لکی از ایشان 

-------------------------------------------

وَ سیلِ چَمت خیام مَسَ ماو 

چوحافظ گپت دس ار دسَ ماو 

ارتبریز دل ار گذر بکین 

مولانا لیوه عشق شمسَ ماو

مسَ ماو : مست میشود                           گپت : حرف هایت

-------------------------------------------------

چو اورِ ول پریشونِ تونه دل

چمه ری رفت وارونِ تونه دل 

سرم چو گرته چوچه گیژَ ماری 

چنه بوشم هراسونِ تونه دل

چو : به مانند/ همچون           اور : ابر               ول : سرگردان               گرته چوچه: گردباد

چمه ری : منتظر                رفت گرون: باران شدید               چنه : چقدر

------------------------------------------------------------------------------------------

وخته چو تینی یه گِل بتوقم 

چو ایل قحطی اِ یک بچوقم 

وَ کفگیر خَم بو کَم پلم دَ 

چو کله ژیر بویل وخته بپوقم

وخته : نزدیک است             تینی : حنجره                    بتوقم : منفجر شدن

بچوقم : ویران شدن             پلم دَ : زیرو رو کردن           بویل : خاکستر

-------------------------------------------------------------------------------------------

بینه آساره کتینِ شووم 

گن تر اِ لرزی رمیاینر تووم 

اِ جا نهتی داتر دراخل 

زمسو مَنرجا ارگرمی لووم

بینه آساره :همچون ستاره ای               کتین : افتادیگن تر : بدتر       

   رمیاینر:در بر گرفتن/احاطه کردن          تووم : تَبم        مَنرجا: جا ماندن

------------------------------------------------------------------------------------------

گیسِ رگینت نیر وا دی وَسه 

چنی مَکیشینمَ دارا دی وَسه 

توز برژنگت بوسنا مَر چات؟ 

تیرِ آرشَ اِ دویرا دی وَسه

نیر وا: به باد نده    مکیشینمَ دارا: به دار کشیدن / اعدام کردن

توز برژنگ :نگاه چپ چپ    بوسنا : آرام شدن

 

********************

بارالها سينه ام طوفاني است               اين دل آيينه ام طوفاني است

اسد آزادبخت شعر بسیار زیبای دیگری را تقدیم به همرزمانش در دوران دفاع مقدس نموده که از شما درخواست می کنم متن کامل آنرا در ادامه مطلب ملاحظه فرمایید .

برای این دوست عزیز آرزوی موفقیت  دارم

مطالب مرتبط قبلی :

 
 

 

وبلاگ جناب آقای سالم پور احمد :  http://www.salem-poorahmad.blogfa.com/

وبلاگ جناب آقای کیومرث مرادی: http://kmoradi.blogfa.com/

وبلاگ جناب آقای ظاهر سارایی: http://ilamasu.blogfa.com/post-59.aspx

مطلب فوق در وبلاگ پریسکه  آقای عالیخانی منتشر شد


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
ادامه مطلب
[ 91/07/13 ] [ 8 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

مقدمه :

هرگز دلهره این را نداشته ام که مردم مرا چگونه می شناسند و از من چه می گویند . زیرا , نه به خودم اهمیت می دهم که وسوسه آنرا داشته باشم که مرا درست بشناسند . و نه به بینش و فهم عموم اعتقادی دارم که مرا چگونه خواهند دید و خواهند یافت ! و همیشه به سرنوشت مردم می اندیشم ؛ نه نظرشان

(( امیر بهلولی )

نام وبلاگ : حرفهایی برای نگفتن

 

مدیر وبلاگ : امیر بهلولی

امیر بهلولی در سال  1370 در بروجرد  چشم به جهان گشود .

او دانشجوی مهندسی برق و قدرت دانشگاه آزاد بروجرد است و  از سال 85 نویسندگی و از سال 86 فیلمسازی را شروع کرد. شروع وبلاگ نویسی امیر بهلولی نیز  از آبان 87 بود. با خواندن مطالب و پست های ایشان ؛ میتوان به تعلق خاطرش به شریعتی پی برد . 

امیر بهلولی علاوه بر حضور در جمع وبلاگنویسان ؛ عمده فعالیتش را به فیلمسازی اختصاص داد .
اولین فیلمش را در سال 88 به نام "حقیقت وجود" و  در مدت زمان 30 دقیقه ساخت و توانست در جشنواره دانش آموزی خراسان رضوی مقام اول را بدست آورد.
فیلم بعدی  او در سال 89  "فریاد در سکوت شب"   نام گرفت .  مدت زمان این فیلم  75 دقیقه بود و  توانست لوح افتخار بهترین فیلم در حوزه آسیب شناسی اجتماعی جشنواره بین المللی فیلم دانشجویی مکزیک را کسب کند.
سومین فیلمش مستندی با عنوان "میعاد با ابراهیم" بود که آن را در مکه و مدینه در سال 90 ضبط کرد . او در باره این فیلم می گوید که : " این فیلم را تنها و تنها برای دل خودم  ساختم "
فیلم بعدی با عنوان "رقص مرگ" در مدت زمان 90 دقیقه در سال 90 ساخته شد .  این فیلم نیز توانست دعوتنامه جشنواره بین المللی فیلم ساندنس آمریکا را بدست آورد.
 پنجمین فیلم بلندش  با عنوان "لمس تنهایی ماه" اکنون در حال ساخت است .
در این خصوص می گوید: " تمامی فیلم های ذکر شده را به یاری خدا و کمک و همدلی برادر و خواهران عزیزم با عنوان "گروه سینمایی پژواک" کار کردم. و در هر 5 فیلم در مقام تدوینگر نویسنده و کارگردان بوده ام."

    

امیر بهلولی از سال 88 تا 89 نویسنده ستون فناوری روزنامه بهار ؛ از سال 89 تا 90 نویسنده ستون فناوری هفته پیغام بروجرد  و در حال حاضر  نویسندگی بخش کامپیوتری ماهنامه رایانه را بر عهده دارد .

این دوست گرامی ؛  علاوه بر عضویت در باشگاه پژوهشگران جوان دانشگاه آزاد اسلامی و کسب افتخارات علمی در اینخصوص ؛ موفقیت هایی نیز در سطوح فرهنگی کسب کرده است . از جمله در سومین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌های استان لرستان در سال 90 موفق به کسب مقام اول در مقاله و یادداشت علمی( از هفته‌نامه پیغام بروجرد) گردید .

امیر ، دستی هم در شعر دارد و گاهگاه دل نوشته های برای خود می نویسد :

و بمناسبت سالگرد سفر دانشجویی اش به خانه خدا دل نوشته زیر را به رشته تحریر درآورد .

رفت یکسال ، یادش ماند بر دل

دیروز آرزو ، امروز آرام دل

دیروز به کوی یار، میجستم زهرا

امروز به کنج دل، می بینم زهرا

دیروز چو پرگاری، برگرد یک کعبه

امروز چو پروانه، برگرد خدای کعبه

دیروز کفن بر تن، رخسار خود ندیدن

امروز خرقه بر تن، رخسار یار دیدن

عشق و قلم نتوان گفت، چه بودم چه هستم

همین بدان خدایا، به هست تو من هستم

*****************

یادداشت  :

با توجه به سابقه دوستی که فرهاد داودوندی  با امیر بهلولی دارد ؛ از آقای داودوندی خواستم یادداشتی در رابطه با امیر بهلولی برایم بنویسید . ایشان هم زحمت کشید و متن زیر را برایم فرستاد .

امیر بهلولی از هر ده جمله که برایت بنویسد، یازده تایش از دکتر شریعتی است!!! عشق شریعتی را دارد!
خیلی دوست دارد عبدالرضا قاسمی را از نزدیک ببیند، می گوید می خواهم بدانم این شخص چگونه اینقدر فعال است که هر کجا زلزله می آید، هر که پنج قلو می زاید و .... آقای قاسمی کار و زندگی را تعطیل می کند و می رود آنجا!
با اینکه 21 سالش است، اما در مواقع فیلمبرداری نسبت به عوامل فیلمش احساس پدری می کند و خیلی خیلی جدی میشود
دوست دارد موضوع فیلمهایش پنهان بماند، اما بد شانسی اش این است که یک دوست خبرنگار دارد، که این آقای خبرنگار! هر کجا می نشیند از فیلم و کارگردانی امیر بهلولی تعریف می کند، چند وقت پیش خودش را خیلی جمع کرد و به دوست خبرنگارش گفت: میشه این عکسهائی که میگیری روی وبلاگت نگذاری تا فیلم تموم بشه؟
دوست خبرنگارش هم در حالیکه لبخندی میزد گفت: این دفعه باشد!!!
بخاطر اینکه در جشنواره مطبوعات استان مقام اول را به دست آورد، عذرش را از نشریه مورد نظر خواستند!!!!!!!! و هم اکنون در نشریه دیگری قلم می زند!

انسان خیلی احساسی و دوست داشتنی است ، دستی در شعر و ادبیات هم دارد با اینکه رشته برق می خواند اما کار با کامپیوتر را مثل آب خوردن بلد است .                  فرهاد داودوندی

برای این دوست عزیز آرزوی موفقیت و سلامت دارم.و پیشنهادم به ایشان حضور فعالتر در عرصه وب است .

********************

مطالب مرتبط قبلی :

 
 

 
 
مطلب فوق در وبلاگهای ذیل منتشر شد :


 


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/06/26 ] [ 10 ] [ عبدالرضا قاسمی ]

 از حدود سه ماه قبل که معرفی وبلاگ نویسان را شروع کردم ؛ چند هدف را برای خودم تعیین کردم . اول اینکه حد و مرز جغرافیایی برای اینکار نشناسم و اولویت  لرزبان بودن دوستان باشد . دوم بدون رعایت کسوت ، ملاکم حضور در دنیای مجازی باشد . شاعر ؛ نویسنده ؛ ورزشی نویس و.... فرقی نمی کند فقط دور از اخلاق ننویسند .  تلاش کنم پلی شوم بین آنها و بقیه دوستان . سعی کردم از تجربیات دیگران استفاده کنم . قبلا" استاد عزیز نصرت درویشی اینکار را کرده بود . متن تمام وبلاگهایی را که ایشان معرفی کرده بود خواندم . سپس اقدام  به جمع آوری اطلاعات کردم . مدتی را به تفحص بین وبلاگ نویسان گذراندم و با برخی دوستان از جمله آقای داودوندی و جایدری نیز مشورت کردم .

در اجرای کار با چند مشکل مواجه بودم . اول اینکه مشغله کاری اجازه نمی داد خیلی وقت بگذارم . دوم برخی از دوستان با نام مستعار مطلب می نویسند . اصولا" با هر گونه کار مستعار مخالفم . گروهی دیگر از دوستان  از روی شرم و حیا و یا اینکه بنده را قبول نداشتند و یا هر دلیل دیگر نمی خواستند معرفی شوند . و من هم علیرغم میل باطنی ؛ نمی خواستم اصرار کنم . بالاخره نظرشان محترم بود.  آخه من حسابدار چه به اینکارها ... . گروه سومی هم بودند که علیرغم لر بودن و فعال بودنشان خواستند در آینده معرفی شود . نظر آنها هم محترم ....   کارم را با سایت آقای سوری ؛ دوست نهاوندی مقیم تهران شروع کردم . سپس جسارت کردم و وبلاگ آقای احد چگینی از قزوین را معرفی کردم . وبلاگ بعدی دوست جوان و خواهر زاده بهمن علاالدین " مهرداد جمالی "  از بختیاری زبانان عزیز بود . سپس به سراغ دوستان گرامی در انجمن تحصیلکردگان لر رفتم . حدود 20 جوان که فعالیتشان قابل تقدیر است و پایگاهی برای لرزبانان کشور تشکیل داده اند . پنجم زوج هنری اهل خرم آباد ؛ خانم نجفی و بهمن محرابی گرامی را معرفی کردم.   نفر بعدی شیرزن بختیاری زبان کشور؛ خانم فریده چراغی از الیگودرز بود . با افتخار هفتمین نفر معرفی استاد هوشنگ رئوف بود . مطلب ایشان  در دو پست حدود 100 نظر داشت ( البته هر چه اطلاعات گردآوری کرده بودم از سایتها و روزنامه ها بود ) و آخرین مطلبم  نیز معرفی نویسنده و شاعر عزیز محمود کوماس جودکی بود .

روش جمع آوری مطلب هم بدین شکل بود که ابتدا در دنیای مجازی و نشریات هر چه مطلب و عکس  در باره وبلاگ نویس مورد نظرم بود را جمع آوری می کردم . سپس به دوست وبلاگ نویس اطلاع می دادم(بجز آقای رئوف ) و از ایشان درخواست اطلاعات می کردم .

 اطلاعات رسیده را با اطلاعات خودم تلفیق می کردم و بعد از جمع بندی و توجه به  نیمه پر لیوان  ؛آنچه جمع آوری کرده بودم را منتشر می کردم . در چند روز اولیه انتشار هم بارها آنرا ویرایش می کردم . چون هیچ تبحری در نوشتن نداشته و ندارم و پر بود از اشتباه . نمی دانم چرا به این کار اصرار می کنم .!!   

در مورد آقای جودکی نیز اطلاعات اولیه ای جمع آوری کردم . بعد از رسیدن مطالب ایشان و خواندن آنها ؛ آنقدر مطالبش ساده ؛ صمیمی و دلنشین بود که دلم نیامد در آن دست ببرم . چندین بار آنرا خواندم و بدون هیچ تغییری آنرا منتشر کردم .

در مورد همه دوستان ؛ وظیفه ی نشان دادن نقاط روشن آنها را بعهده گرفتم . خدای نخواسته اگر هم تاریکی بوده ( که نبوده )  به خود دوستان ارتباط دارد .

جمع بندی اولیه ام هم اینست که از نتیجه کار تا کنون رضایت نسبی دارم و نه کامل  . که البته خیلی مهم نیست . مهم ارتباطی است که به گواه پیامهای دوستان برقرار شده . حالا ممکن است نیمی از دوستان هم هندوانه زیر بغل ما گذاشته باشند ؛ باز مهم نیست . نتیجه معلوم است ....... هدف بعدی ام معرفی وبلاگ نویسان دیگر اقوام است  . هدفی که اگر عمر کفاف دهد دور از دسترس نیست .

همین جا اعلام میکنم .کارم را با قوت و قدرت ادامه خواهم داد . به قول دوستی : قطار این کار شتاب گرفته است . در طول مسیر نیز شاید  سنگپرانی هم به سمت این قطار صورت گیرد . مطمئن باشید سنگها را جمع می کنم تا خاطرات آینده ام شوند .

در پایان از همه دوستان بخصوص منتقدین اینکار تشکر می کنم آنهایی که در پست های عمومی و کامنت های خصوصی لطف می کنند ؛ چون من را در راهم استوارتر می کنند . همچنین عذرخواهی از دوستانی که شاید نتوانسته ام حق مطلب را درباره آنها ادا کنم و ممنون از اینکه مرا قابل دانستید و افتخار دادید معرف شما باشم . بدرود  

زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.

پی نوشت : از کلیه دوستان که وقت گذاشتند و نظرات ارزشمند و راهگشای خود را برای اینجانب ارسال نموده اند بسیار سپاسگزارم . نظرات همه دوستان را به گوش جان می سپارم و آنها را در نظر خواهم گرفت . از لطفتان ممنونم


موضوعات مرتبط: معرفی وبلاگها
[ 91/06/13 ] [ 14 ] [ عبدالرضا قاسمی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

عبدالرضا قاسمی :

مرگ انســـان زمـانیســت که نـــه شـــب بهانــه ای بـرای خـــوابـیـدن دارد و نـــه صـــبح دلیلی بـرای بیــــدار شــــدن


هدفم : ایجاد همدلی از راه مهربانی ؛ بدون توجه به هیچ محدوده جغرافیایی .....

مهربانی را دوست دارم . برای مهربانی هیچ حد و مرز جغرافیایی ، قومی و قبیله ای نمی شناسم .
زادگاهم خرم آباد و محل سکونتم تهران
لیسانس حسابداری و مدیر مالی و اداری شرکت های هلدینگ صنعت نفت
سوابق کاری: 23 سال کار در امور مالی و اداری
عضو انجمن حسابداران ایران
نماینده مدیران منطقه در هیات های حل اختلاف کارگری
آشنایی کامل با مدل تعالی سازمانی بر مبنای مدل EFQM
مجوز اجرای طرح طبقه بندی مشاغل
آشنایی کامل با قوانین کار و تامین اجتماعی و مالیات بر ارزش افزوده
سوابق ورزشی و فرهنگی:
از سال 64 تا 77 بعنوان ورزشکار و روابط عمومی در خدمت هیئت دوومیدانی استان – مدت 8 سال عضو تیم کارگران استان – علاقه مند به کشتی و فوتبال – مسئول برگزاری مسابقات دومیدانی نونهالان و نوجوانان – چاپ بولتن ماهانه تخصصی دوومیدانی (( تلاش)) بمدت 3 سال و اخذ تقدیر نامه از فدراسیون دوومیدانی و اداره کل تربیت بدنی استان – دوره مربیگری بین المللی دوومیدانی جانبازان و معلولین در سال 70- و......

هدفم اطلاع رسانی و کسب تجربه . همچنین گفتمان و دوستی با هم پیشه ها و هم ریشه ها است .عشقم سرزمینم لرستان و مردم آن . و تنفر از دورویی

وبلاگ نویسی را از سال 85 شروع کرده ام
ایمیل:
rezaghiran47@yahoo.com
امکانات وب
آمار گیر پر شین استت
<-BlogCustomHtml->
آمار گیر وبگذر
<-BlogCustomHtml->
<
بنر پایگاه یافته
p align="center">پایگاه خبری تحلیلی یافته

<-BlogCustomHtml->
بنر امیررضا

عجیب ولی واقعی

<-BlogCustomHtml->
/div>