فرسودگی مغازه‌های حاشیه پل گپ و خطری که در کمین است

گزارش اختصاصی/ یافته

مقدمه: پل گپ یا صفوی بر روی رودخانه شهر خرم‌آباد و در مرکز فعلی این شهر واقع شده است که دو بخش شرقی و غربی شهر را به هم می‌پیوندد، طول این پل بیش از 350 متر، عرض آن 8.5 متر و بلندای آن از کف رودخانه تا لبه پل 8 متر است.

پل گَپ یا پل صفویه که بعد از پل شکسته قدیمی‌ترین پل شهرستان خرم‌آباد می‌باشد، در اواخر دوره صفویه بر روی گِلال ساخته شده است. این پل 20 چشمه طاق آجری از نوع تیزه دار و 21 پایه با موج‌شکن‌هایی از سنگ پاک‌تراش و مثلثی شکل دارد. بنای اولیه پل متعلق به دوره صفویه-قاجاریه است و به شماره 2354 به تاريخ 29 تير 1378 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

ادامه نوشته

از ساعات نامناسب پرواز تا آخرین وضعیت هواپیمایی که به نام لرستان خریداری شد

مقدمه: «هوشنگ بازوند» استاندار سابق لرستان، همواره استان را (به‌واسطه برخورداری از استعداد و غنای طبیعی، موقعیت استراتژیک و جذابیت گردشگری) نیازمند و مستحق یک فرودگاه بین‌المللی و یا حداقل یک فرودگاه داخلی پررونق با پروازهای منظم به تهران و سایر شهرهای بزرگ دیگر کشور می‌دانست و در این مسیر نیز اقداماتی را به انجام رسانید.

بازوند در سال ۱۳۹۲ طرح توسعه فرودگاه 75 ساله خرم‌آباد را با اعتبار اولیه ۵۲ میلیارد تومان کلید زد و از محل اعتبارات استانی بیش از 50 میلیارد تومان را نیز در آن هزینه‌ نمود.

او هدف خود از انجام این پروژه را امکان بخشی پرواز حجاج به بیت‌الله الحرام، پذیرش و سرویس‌دهی به هواپیماهای غول‌پیکر، رونق و جذب توریسم و... توسعه خدمات رفاهی ذکر کرد.

تا زمان حضور بازوند در لرستان، بخش‌های عمده‌ای از طرح توسعه فرودگاه خرم‌آباد شامل تطویل و تقویت باند، هم‌سطح سازی و زهکشی سطوح پروازی، خط‌کشی باند، بهسازی و توسعه اپرون و ساخت پاویون جدید انجام پذیرفت و با ورود خادمی به لرستان نیز امورات عملیاتی از قبیل استریپ سازی، هم‌سطح سازی سطوح پروازی، ارتقای مقاومت باند، بخش‌هایی از تطویل و تقویت باند فرودگاه، ساخت پاویون جدید فرودگاه خرم‌آباد به مساحت یک هزار و ۶۰۰ مترمربع؛ کابل‌کشی 500 متری، نصب چراغ‌های اپروج و خط‌کشی اپرون به طول ۳۰ هزار متر ادامه یافت که هنوز کاملا به انجام نرسیده است، هر چند که مشاع بودن املاک فرودگاه نیز مشکل دیگری از مشکلات فرودگاه مرکز استان است.

خادمی استاندار فعلی لرستان بعد از گذشت مدتی از حضورش در استان از تخصیص و هزینه کرد اعتبارات استانی به چنین طرح‌های عمرانی انتقاد کرد و معتقد بود که اختصاص 40 میلیارد تومان از بودجه استانی به طرح توسعه فرودگاه خرم‌آباد کار اشتباهی بوده و می‌بایست هزینه این طرح از محل بودجه ملی تأمین می‌گردید.

در هر حال خادمی و تیمش کار تکمیل و توسعه فرودگاه در همچنان ادامه دادند و انتظار این بود که پروازهای داخلی توسعه یابد و پرواز به عتبات عالیات و سایر کشورها در دستور کار قرار گیرد، اما چنین نشد و کاهش پروازها و ساعت نامناسب برخی پروازهای فعلی باعث شده که اعتراض به انجام آن همه هزینه و وضع فعلی پروازها به‌عنوان یک مطالبه مردمی همیشه مطرح باشد.

برای پیگیری این مطالبه عمومی صبح دوشنبه 22 اردیبهشتماه، به دیدن "علی کاملی" مدير فرودگاه خرم‌آباد رفتیم.

کاملی که از مدیران باسابقه صنعت هوایی کشور است و " مدیرکلی عملیات فرودگاهی و خدمات ایمنی فرودگاه بین‌المللی پیام" را در کارنامه داشته و از 7 مهرماه 98 سکان مدیریت فرودگاه خرم‌آباد را به دست گرفته، با رویی باز و صبر و حوصله پاسخگوی سؤالات ما شد که جای تقدیر دارد.

 

 

 

ادامه نوشته

در مورد روز خرم‌آباد

روز ۲۰ اردیبهشت هیچ ارتباط تاریخی با خرم‌آباد ندارد و توسط شورای شهر خرم‌آباد دوره قبل خرم‌آباد بدون نظر کارشناسان خبره انتخاب شده است.

برای همین بعد از چند سال اکثر مردم این شهر بجز شهرداری که ملزم به اجرای مصوبات شورا است با آن ارتباط برقرار نکرده‌اند و تعصب چندانی روی آن ندارند!

اگر هم در فضای مجازی شماری از فعالان شروع به انتشار پست‌های ویژه این روز کرده‌اند، فقط به خاطر این است که مناسبتی دیگر وجود ندارد و آن‌ها هم بر پایه همان اعلام سه چهار سال قبل شورا و شهرداری، در این تاریخ، روز خرم‌آباد را گرامی می‌دارند.

یکی از دلایلی که گفته می‌شود ۲۰ اردی‌بهشت توسط شورا به عنوان روز خرم‌آباد نام‌گذاری شده، سرسبزی خرم‌آباد در این تاریخ است!

در حالی در اردی‌بهشت که بهاران جلوه بیشتری دارد، اکثر نقاط کشورمان و بخصوص شمال سرسبزتر از این‌جا هستند!

انتخاب یک روز به عنوان روز خرم‌آباد، باید بر اساس نظر کارشناسان و بر پایه یک دلیل منطقی و مختص آن شهر صورت پذیرد.

  دهم مهر که روز ثبت جهانی قلعه فلک‌الافلاک در فهرست آثار ملی است، تاریخ مناسب‌تری برای روز خرم‌آباد است و مردم این شهر می‌توانند در این روز با حضور در باغ گلستان و حریم قلعه، این روز را جشن بگیرند.

بهتر است شورا و شهرداری با دعوت از کارشناسان خبره، روز و مناسبتی که ارتباط بیشتری با خرم‌آباد دارد و مردم نیز به واسطه آن تاریخ، ارتباط بیشتری با این شهر زیبا و تاریخی پیدا می‌کنند را شناسایی کرده و آن تاریخ را به عنوان روز خرم‌آباد اعلام نمایند.

کاش تصمیم‌گیرندگان انتخاب ۲۰ اردی‌بهشت به عنوان روز خرم‌آباد این مطلب را خوانده و برای روشن شدن افکار عمومی دو سه دلیل منطقی و موجه برای انتخاب این تاریخ را به مردم اعلام کنند.


پایگاه خبری یافته

✅دو روایت یک از یک روز

✅دو روایت یک از یک روز

🔸این یک یادداشت رسمی نیست

❎روایت اول:
بعید است سفری به خرم‌آباد داشتم و برحسب وظیفه و به‌قصد عرض خسته نباشید و تقدیر از زحمات آقای افشار پدر بلوط و همکارانش در بام حاضر نشوم و نیم روزی را با این عزیزان سپری نکنم.
امروز 20 اردیبهشت 99 نیز که بعد از شش ماه به خرم‌آباد آمده‌ام، در ساعات اولیه صبح به بام شهر رفتم و چون همیشه آقای افشار و همکارانش را دیدم که با جان‌ودل و بی‌هیچ ادعایی مشغول نظافت بام و رسیدگی به درختان بودند.
چندساعتی را خدمتشان بودم و ایشان هم با آب‌وتاب همیشگی از همکاری مقامات قضایی استان در تامین نیرو گفت و چشم‌انداز آینده بام را توضیح داد و از دیواره سبزی سخن گفت که توجه هر بیننده‌ای را جلب خواهد کرد و این که این مکان به قطب ارزشمندی برای گردشگری شهر تبدیل خواهد شد...
افشار از مسؤولین وفادار به شهر گفت و از برخی مدیران که همراهش نیستند و گاه سنگ‌اندازی هم می‌کنند...
مراوده کلامی ما ادامه داشت تا...

❎❎روایت دوم:
مراوده کلامی ما ادامه داشت تا این که ورود یک مهمان ناخوانده رشته کلام ما را قطع کرد.
مسوول محترم که دستی در امور شهر دارد تا آقای افشار را دید از ماشین پیاده شده و هنوز به جمع ما نرسیده بود که با غیظ راننده‌اش را متوجه کرد که چه نشسته‌ای؟... وقت تنگ است و عکس بگیر ...
راننده بنده خدا هم تند تند شروع کرد به تصویربرداری از این حماسه تاریخی...
آقای افشار بنده خدا هم که هنوز هم نیم امیدی به این دیدارها دارد، توضیحاتش را در خصوص اقدامات انجام‌شده ادامه داد و آقای بازدیدکننده هم با سر تائید می‌کرد و ...
وسط تأییدهای سرکی ایشان، من هم از کوره در رفتم و با اعتراض خواستم که برای پیشرفت امور شهر، عمل کنند و دست از این بازدیدها و فیگورها بکشند...
برخی از مطالبات اولیه شهروندان را که خودم هم از بیانشان شرم داشتم، برای ایشان مطرح کردم و ایشان هم در دفتری ثبت می‌کرد و آخرش گفت که پس مطالبات همین بود و عکسهایش که تمام شد رفت...

❎مانده بودم بین این‌همه تفاوت در شعار و عمل در این شهر فلاکت‌زده
کارکرد عملی امثال مظفر افشار را با برخوردهای شعارگونه بسیاری از مسؤولین فعلی شهر که مرور می‌کنم، جز یاس و نامیدی حاصلی نمی‌بینم...
کافی است اخبار این روزهای بسیاری از کانال‌های مرتبط با برخی ادارات را مرور کنی... اغلب در دو چیز خلاصه ‌شده... اول شعار و دیگری بازدید... هر روز بازدید از یک مکان و یک به اصلاح پروژه!
به نظرم در این شهر فاصله شعار تا عمل فرسنگ‌ها است، چون اگر کارهای عمرانی و پروژه‌های بزرگ در این شهر جاری بود، فرصتی برای این همه بازدید وجود نداشت...
به قول بزرگی: «آدم‌ها آنچه که ندارند را فریاد می‌کنند»

❇️یادداشت شخصی: عبدالرضا قاسمی

 

یادبود دیپلمات خندان و لُر بِلاگر قدیمی

کاش این قدرنامه را زمانی که او زنده ‌بود، می‌نوشتم، اما دریغ که پس از رفتنش، راز افتادگی‌اش برملا شد!
۱۳ اُردی‌بهشت ۱۳۹۹ مصادف با سال‌روز درگذشت
«سیدمحسن رشیدالاسلامی» از دیپلمات‌های ارشد وزارت امور خارجه و از لرستان‌پژوهان توانمند است.
اگر چه ممکن است بسیاری از پژوهشگران لرستانی نام او را نشنیده و خودش را ندیده باشند اما این‌ها دلیل بر نبودن او در تاریخ دیارمان نیست!
این بزرگ‌مرد تا زمان مرگ، اکثر فعالیت‌های فرهنگی‌اش در مورد لرستان را به صورت گم‌نام با انتشار در وبلاگ در اختیار سایرین می‌گذاشت. به همین خاطر کمتر کسی باور داشت که مدیر وبلاگ پربیننده لُرسون به نشانی loresoon.blogfa.com محسن رشیدالاسلامی باشد؛ مردی که اگر چه لرستانی نبود اما وبلاگ را به منظور قدردانی از همسر لرتبارش (خانم میرزایی‌مقدم اهل خرم‌آباد) به روزرسانی می‌کرد.
از سال ۱۳۸۴ وبلاگ لرسون را مطالعه می‌کردم که با مطالب ناب و زیبای تاریخی، ادبی و فرهنگی مرتبط با لرستان و قوم لر، به روزرسانی می‌شد اما هیچ‌گاه نام پژوهشگر گردآورنده و منتشرکننده‌ی مطالب وبلاگ را در آن ندیدم. فقط مدتی تصویری از مردی میان‌سال در بخش پروفایل وبلاگ قابل مشاهده بود که احتمال می‌دادم تصویر واقعی نویسنده نباشد، اما بود!
یکی از پُست‌های جالب آن وبلاگ فیلم صامت بازدید رضاشاه از قلعه فلک‌الافلاک خرم‌آباد بود که مدتی کوتاه روی خروجی وبلاگ لرسون قرار گرفت. این فیلم را تاجری به نام «عباس‌آقا عتیقه‌چی» تهیه کرد.(صفحه ۵۶۴ دانشامک لرستان، سیدفرید قاسمی)
از پژوهش‌ها و نوشته‌های ناب وبلاگ لرسون احتمال می‌دادم کسی مثل استاد «سیدفرید قاسمی» به صورت مخفیانه آن را مدیریت ‌کند اما بعدها و خیلی دیر متوجه شدم که مدیر وبلاگ، مرحوم محسن رشیدالاسلامی است.
وبلاگ ارزشمند لرسون تا حدود سال ۱۳۹۴ در دسترس بود. از آن تاریخ گویا به دلیل گرفتاری کاری و سپس عود کردن بیماری مرحوم رشیدالاسلامی، ابتدا راکد و چندی بعد از دسترس خارج شد.
به هر حال به منظور قدردانی از زحمات و تلاش‌های فرهنگی آن مرحوم که بدون ادعا و در گمنامی، سال‌ها برای معرفی توانمندی‌های لرستان و لرستانی تلاش کرد، این چند سطر را نوشتم بلکه ادای دینی نسبت به روح پرفتوح این مرد بزرگ باشد.
سیدمحسن رشیدالاسلامی فرزند سیدمحمود از دیپلمات‌های برجسته کشورمان بود که پس از طی یک دوره سخت بیماری، عصر روز جمعه ۱۳ اردی‌بهشت‌ماه ۱۳۹۸ در وین (محل آخرین مأموریتش در سفارت ایران در اتریش) به سن ۵۸ سالگی دعوت حق را لبیک گفت.
پیکر او پس از انتقال از اتریش به تهران ۲۰ اردی‌بهشت از مقابل ساختمان وزارت امور خارجه تشییع و در قطعه ۳۰۷ آرامستان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
یک هفته پس از آن نیز مجلس یادبودی در خرم‌آباد برپا شد.
با انتشار خبر درگذشت او، علاوه بر «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه، «اشتفان شولتز» سفیر اتریش در ایران نیز ضایعه از دست دادن این دیپلمات و پژوهشگر توانمند را تسلیت گفت.
روحش شاد و جایگاهش بهشت برین باد.
رضا جایدری- خرم‌آباد
 

یادبود دیپلمات خندان و لُر بِلاگر قدیمی

معلمی که ریاست را رها کرد تا عاشق بماند

مقدمه: از آنجا که در زیر این آسمان کبود کسی نیست که روزی شاگردی نکرده باشد و مدیون معلمی نباشد، پایگاه خبری یافته نیز که خود را شاگرد معلمانی می‌داند که پیامبرگونه وظیفه سنگین تعلیم و تزکیه را بر دوش کشیده و تحت هر شرایطی صحنه را ترک نگفته‌اند و به تدریس الفبای زندگی در پرتو دین و آموزه‌های ربانی می‌پردازند، تصمیم گرفت به این مناسبت با یکی از معلمان گرامی که به اعتراف دور و نزدیک قبل از اینکه معلم درسی باشد معلم اخلاق و زندگی است گفتگویی صمیمی ترتیب دهد تا ضمن تبریک این روز فرخنده به او و سایر معلمان میهن عزیزمان، مخاطبان را از نزدیک با این فرهنگی بازنشسته خرم‌آبادی آشنا نماید.

 

 

ادامه نوشته

آسیب روحی و مالی مردم در مراجعه به برخی بیمارستان‌های خصوصی

عبدالرضا قاسمی: انتقاد از جامعه پزشکی که این روزها همدلی، ایثار، فداکاری و گذشت را در حد اعلایش به رخ همه می‌کشند، شاید چندان جایز نباشد، اما وقتی به عملکرد گروهی از جامعه درمانی کشور نظاره می‌کنیم که انسانیت را به سخره گرفته‌اند، آزردگی و رنج سراسر وجودمان را در برمی‌گیرد.

 

 

 

ادامه نوشته

اِلِمانی با جانمایی نامناسب

نصب تابلو و نشانه‌ها یکی از مصادیق مبلمان شهری است. مدتی است که نام برخی از شهرها را به‌عنوان یک جلوه بصری در معرض دیدار مردم و خصوصاً مسافران قرار می‌دهند. این نمونه قبلاً در بسیاری از شهری کشور و همچنین در بروجرد نصب‌شده و این روزها در خرم‌آباد در حال اجرا است.

در مورد لزوم نصب این المان‌های شهری حرفی نیست اما در چگونگی اجرا و کیفیت و کمیت آن حرف و حکایت بسیار است.

تابلوی «دوستت دارم خرم‌آباد» یک سازه فلزی است که در ورودی شهر خرم‌آباد بعد از پل ایت الله کمالوند در کناره شمال به جنوب ورودی در حال نصب است. معمولاً این سازه‌ها را باید در مکان‌هایی نصب کرد که به‌خوبی و وضوح کامل در معرض دید بوده و بدون مزاحمت بصری توسط مسافران و مردم دیده شوند. این سازه در خرم‌آباد در جایی میان درخت‌ها و فضایی با منظر بصری کور پنهان‌شده است به‌طوری که حتا با چندین بار عبور از محل نصب هم ممکن است متوجه آن نشویم. می‌توان گفت بجای نمایش آن را به‌درستی پنهان کرده‌اند.

هر چند داریوش بارانی کارشناس ارشد شهرسازی از شهرداری خرم‌آباد اعتقاد دارد که ساخت اِلِمانهای نوشتاری و نصب آن بر روی یک ارتفاع محصول تفکر کلیشه‌ای و برگرفته از تپه هالیود است؛ اما به نظر می‌رسد انتقادات منطقی شهروندان طی روزهای جاری، پذیرفتنی‌تر است و با توجه به موقعیت جغرافیایی خرم‌آباد جاهای مناسب‌تری برای نصب این سازه وجود دارد که از دید دست‌اندرکاران مغفول مانده است.

چنانچه این المان از سایز مناسب‌تری برخوردار بود، فضاهای در معرض دید بام شهر، دامنه‌های سفیدکوه، فراز یکی از تپه‌های پارک کاسیت و چند جای دیگر می‌توانست مناسب‌تر از مکان نصب فعلی باشد

مهم‌ترین هدف از نصب این نشانه‌ها دیده شدن و جلوه گری است اما با انتخاب این مکان عملاً نقض غرض شده و خرم‌آباد به‌خوبی دیده نمی‌شود.

علاوه بر جانمایی نامناسب برای نصب این نشانه، حرف‌هایی در مورد سایز سازه، جنس مصالح، زبان تابلو و نیز هارمونی سازه با بوم زیست شهری خرم‌آباد وجود دارد که امید است توسط کارشناسان و اهل‌فن بیشتر به آن پرداخته شود.

 

ماشا اکبری




اِلِمانی با جانمایی نامناسب

از شلیک توپ لشگر در ماه رمضان تا کتاب‌فروشی شهید زین‌الدین

(لشکر همان موقع، توپی را روی کوهی که متصل به شهرداری خرم‌آباد بود و الآن هم هست برده بود، روی آن تپه خاکی ارابه توپ جنگی گذاشته بود و رو به جاده بروجرد روبه شرق، توپ سحر و افطار را شلیک می‌کردند.‌مردم هم با اشتیاق با صدای توپ خوشحال می‌شدند که افطار کنید که توپ افتاد یا سحر شده. جمله: ((توپ افتاد)) بر سر زبان مردم خرم‌آباد افتاده بود که بجای رادیو و تلویزیون و بلندگوی مساجد؟ درواقع همان اعلان سحر و مغرب بود که لشکر شلیک کرده بود و صدای آن در شهر پیچیده بود.)

 



 

این قسمتی خواندنی از گفتگو با آقای حاج صادق علی پناهی ( متولد 4 شهریور 1328) در آستانه ماه مبارک رمضان است و به فعالیت‌های ایشان و مردم‌ در امور خیر و انقلابی در خرم‌آباد قدیم‌ است.

 

از آقای علی پناهی با احترام سؤال اول را این‌طوری می‌پرسیم که با توجه به اینکه شما معمولاً حلقه‌ی اول تشکیل‌دهنده امور خیر و خداپسندانه چه در تهران و چه در خرم‌آباد بوده‌اید و در تأسیس و راه‌اندازی امور خیر پیش‌قدم می‌شوید، اولین خاطراتتان از بدو کودکی در رابطه با امور خیر در ماه رمضان در شهر خرم‌آباد چیست؟ این‌که جمعیت آن چقدر بود؟ از کار و کاسبی و بافت محلی و هر چیزی که در خاطر تون هست لطفاً بگویید تا من یادداشت کنم...

ادامه نوشته